Comparación
Mateo 22
Torres Amat y Vulgata Clementina, versículo a versículo.
| Torres Amat | Vulgata Clementina | |
|---|---|---|
| 1 | Entre tanto Jesús, prosiguiendo la plática, les habló de nuevo por parábolas, diciendo: | Et respondens Iesus, dixit iterum in parabolis eis, dicens: |
| 2 | En el reino de los cielos acontece lo que a cierto rey, que celebró las bodas de su hijo. | Simile factum est regnum caelorum homini regi, qui fecit nuptias filio suo. |
| 3 | Y envió sus criados a llamar los convidados a las bodas, mas estos no quisieron venir. | Et misit servos suos vocare invitatos ad nuptias, et nolebant venire. |
| 4 | Segunda vez despachó nuevos criados, con orden de decir de su parte a los convidados: Tengo dispuesto el banquete, he hecho matar mis terneros y demás animales cebados, y todo está a punto: venid pues a las bodas. | Iterum misit alios servos, dicens: Dicite invitatis: Ecce prandium meum paravi, tauri mei et altilia occisa sunt, et omnia parata: venite ad nuptias. |
| 5 | Mas ellos no hicieron caso; antes bien se marcharon, quién a su granja, y quién a su tráfico ordinario: | Illi autem neglexerunt: et abierunt, alius in villam suam, alius vero ad negotiationem suam: |
| 6 | los demás cogieron a los criados, y después de haberlos llenado de ultrajes, los mataron. | reliqui vero tenuerunt servos eius, et contumeliis affectos occiderunt. |
| 7 | Lo cual oído por el rey, montó en cólera: y enviando sus tropas, acabó con aquellos homicidas, y abrasó su ciudad. | Rex autem cum audisset, iratus est: et missis exercitibus suis, perdidit homicidas illos, et civitatem illorum succendit. |
| 8 | Entonces dijo a sus criados: Las prevenciones para las bodas están hechas; mas los convidados no eran dignos de asistir a ellas; | Tunc ait servis suis: Nuptiae quidem paratae sunt, sed qui invitati erant, non fuerunt digni: |
| 9 | id pues a las salidas de los caminos, y a todos cuantos encontréis, convidadlos a las bodas. | ite ergo ad exitus viarum, et quoscumque inveneritis, vocate ad nuptias. |
| 10 | Al punto los criados saliendo a los caminos reunieron a cuantos hallaron, malos y buenos; de suerte que la sala de las bodas se llenó de gentes que se pusieron a la mesa. | Et egressi servi eius in vias, congregaverunt omnes quos invenerunt, malos et bonos: et impletae sunt nuptiae discumbentium. |
| 11 | Entrando después el rey a ver los convidados, reparó allí en un hombre que no iba con vestido de boda. | Intravit autem rex ut videret discumbentes, et vidit ibi hominem non vestitum veste nuptiali. |
| 12 | Y díjole: Amigo, ¿cómo has entrado tú aquí sin vestido de boda? Pero él enmudeció. | Et ait illi: Amice, quomodo huc intrasti non habens vestem nuptialem? At ille obmutuit. |
| 13 | Entonces dijo el rey a sus ministros de justicia: Atado de pies y manos, arrojadle fuera a las tinieblas; donde no habrá sino llanto, y crujir de dientes. | Tunc dicit rex ministris: Ligatis manibus et pedibus eius, mittite eum in tenebras exteriores: ibi erit fletus et stridor dentium. |
| 14 | Tan cierto es que muchos son los llamados, y pocos los escogidos. | Multi enim sunt vocati, pauci vero electi. |
| 15 | Entonces los Fariseos se retiraron a tratar entre sí, cómo podrían sorprenderle en lo que hablase. | Tunc abeuntes pharisaei, consilium inierunt ut caperent eum in sermone. |
| 16 | Y para esto le enviaron sus discípulos con algunos herodianos, que le dijeron: Maestro, sabemos que eres veraz, y que enseñas el camino o la Ley de Dios conforme a la pura verdad, sin respeto a nadie, porque no miras a la calidad de las personas: | Et mittunt ei discipulos suos cum Herodianis, dicentes: Magister, scimus quia verax es, et viam Dei in veritate doces, et non est tibi cura de aliquo: non enim respicis personam hominum: |
| 17 | esto supuesto, dinos que te parece de esto: ¿es o no es lícito a los judíos, pueblo de Dios, pagar tributo a César? | dic ergo nobis quid tibi videtur, licet censum dare Caesari, an non? |
| 18 | A lo cual Jesús, conociendo su refinada malicia, respondió: ¿Por qué me tentáis, hipócritas? | Cognita autem Iesus nequitia eorum, ait: Quid me tentatis, hypocritae? |
| 19 | enseñadme la moneda con que se paga el tributo. Y ellos le mostraron un denario. | ostendite mihi numisma census. At illi obtulerunt ei denarium. |
| 20 | Y Jesús les dijo: ¿De quién es esta imagen, y esta inscripción? | Et ait illis Iesus: Cuius est imago haec, et superscriptio? |
| 21 | Respóndenle: De César. Entonces les replicó: Pues dad a César lo que es de César, y a Dios lo que es de Dios. | Dicunt ei: Caesaris. Tunc ait illis: Reddite ergo quae sunt Caesaris, Caesari: et quae sunt Dei, Deo. |
| 22 | Con cuya respuesta quedaron admirados, y dejándole, se fueron. | Et audientes mirati sunt, et relicto eo abierunt. |
| 23 | Aquel mismo día vinieron los sadduceos, que niegan la resurrección, a proponerle este caso: | In illo die accesserunt ad eum sadducaei, qui dicunt non esse resurrectionem: et interrogaverunt eum, |
| 24 | Maestro, Moisés ordenó que si alguno muere sin hijos, el hermano se case con su mujer, para dar sucesión a su hermano. | dicentes: Magister, Moyses dixit: Si quis mortuus fuerit non habens filium, ut ducat frater eius uxorem illius, et suscitet semen fratri suo. |
| 25 | Es el caso que había entre nosotros siete hermanos: casado el primero, vino a morir, y no teniendo sucesión, dejó su mujer a su hermano. | Erant autem apud nos septem fratres: et primus, uxore ducta, defunctus est: et non habens semen, reliquit uxorem suam fratri suo. |
| 26 | Lo mismo acaeció al segundo, y al tercero, hasta el séptimo. | Similiter secundus, et tertius usque ad septimum. |
| 27 | Y después de todos ellos murió la mujer. | Novissime autem omnium et mulier defuncta est. |
| 28 | Ahora pues, así que llegue la resurrección, ¿de cuál de los siete ha de ser mujer, supuesto que lo fue de todos? | In resurrectione ergo cuius erit de septem uxor? omnes enim habuerunt eam. |
| 29 | A lo que Jesús les respondió: Muy errados andáis, por no entender las Escrituras, ni el poder de Dios. | Respondens autem Iesus, ait illis: Erratis nescientes Scripturas, neque virtutem Dei. |
| 30 | Porque después de la resurrección ni los hombres tomarán mujeres, ni las mujeres tomarán maridos; sino que serán como los ángeles de Dios en el cielo. | In resurrectione enim neque nubent, neque nubentur: sed erunt sicut angeli Dei in caelo. |
| 31 | Mas tocante a la resurrección de los muertos, ¿no habéis leído las palabras que Dios os tiene dichas: | De resurrectione autem mortuorum non legistis quod dictum est a Deo dicente vobis: |
| 32 | Yo soy el Dios de Abraham, el Dios de Isaac y el Dios de Jacob? Ahora pues, Dios no es Dios de muertos, sino de vivos. | Ego sum Deus Abraham, et Deus Isaac, et Deus Iacob? Non est Deus mortuorum, sed viventium. |
| 33 | Lo que habiendo oído el pueblo, estaba asombrado de su doctrina. | Et audientes turbae, mirabantur in doctrina eius. |
| 34 | Pero los Fariseos, informados de que había tapado la boca a los sadduceos, se mancomunaron; | Pharisaei autem audientes quod silentium imposuisset sadducaeis, convenerunt in unum: |
| 35 | y uno de ellos, doctor de la ley, le preguntó para tentarle: | et interrogavit eum unus ex eis legis doctor, tentans eum: |
| 36 | Maestro, ¿cuál es el mandamiento principal de la Ley? | Magister, quod est mandatum magnum in lege? |
| 37 | Respondiole Jesús: Amarás al Señor Dios tuyo de todo tu corazón, y con toda tu alma, y con toda tu mente. | Ait illi Iesus: Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, et in tota anima tua, et in tota mente tua. |
| 38 | Este es el máximo y primer mandamiento. | Hoc est maximum, et primum mandatum. |
| 39 | El segundo es semejante a este, y es: Amarás a tu prójimo como a ti mismo. | Secundum autem simile est huic: Diliges proximum tuum, sicut teipsum. |
| 40 | En estos dos mandamientos está cifrada toda la Ley y los Profetas. | In his duobus mandatis universa lex pendet, et prophetae. |
| 41 | Estando aquí juntos los Fariseos, Jesús les hizo esta pregunta: | Congregatis autem pharisaeis, interrogavit eos Iesus, |
| 42 | ¿Qué os parece a vosotros del Cristo o Mesías? ¿de quién es hijo? Dícenle: De David. | dicens: Quid vobis videtur de Christo? cuius filius est? Dicunt ei: David. |
| 43 | Replicoles: ¿Pues cómo David en espíritu profético le llama su Señor, cuando dice: | Ait illis: Quomodo ergo David in spiritu vocat eum Dominum, dicens: |
| 44 | Dijo el Señor a mi Señor: Siéntate a mi diestra, mientras tanto que yo pongo a tus enemigos por peana de tus pies? | Dixit Dominus Domino meo: Sede a dextris meis, donec ponam inimicos tuos scabellum pedum tuorum? |
| 45 | Pues si David le llama su Señor, ¿cómo cabe que sea hijo suyo? | Si ergo David vocat eum Dominum, quomodo filius eius est? |
| 46 | A lo cual nadie pudo responderle una palabra; ni hubo ya quien desde aquel día osase hacerle más preguntas. | Et nemo poterat ei respondere verbum: neque ausus fuit quisquam ex illa die eum amplius interrogare. |
