Vai al contenuto
FIDES VIVA
Confronto

Luca 9

Martini e Vulgata Clementina, versetto per versetto.

Luca 9: Martini e Vulgata Clementina
MartiniVulgata Clementina
1E convocati i dodici Apostoli, diede loro virtù, e potere sopra tutti i demoni, e di curare le malattie.Convocatis autem duodecim Apostolis, dedit illis virtutem et potestatem super omnia daemonia, et ut languores curarent.
2E mandogli a predicare il regno di Dio, e a render agli infermi la sanità.Et misit illos praedicare regnum Dei, et sanare infirmos.
3E disse loro: Non porterete nulla per il viaggio, né bastone, né bisaccia, né pane, né denaro, né avrete due vestiti.Et ait ad illos: Nihil tuleritis in via, neque virgam, neque peram, neque panem, neque pecuniam, neque duas tunicas habeatis.
4E in qualunque casa sarete entrati, ivi restate, e non la lasciate.Et in quamcumque domum intraveritis, ibi manete, et inde ne exeatis.
5E dovunque non vi ricevano: uscendo da quella città, scuotete anche la polvere de' vostri piedi in testimonianza contro di essi.Et quicumque non receperint vos: exeuntes de civitate illa, etiam pulverem pedum vestrorum excutite in testimonium supra illos.
6Ed essi si partirono, e andavan girando di castello in castello, evangelizzando, e facendo guarigioni per ogni dove.Egressi autem circuibant per castella evangelizantes, et curantes ubique.
7E giunse a notizia di Erode tetrarca tutto quel che facevasi da Gesù, ed egli stava con l'animo sospeso, perché alcuni dicevano:Audivit autem Herodes tetrarcha omnia quae fiebant ab eo, et haesitabat eo quod diceretur
8Che Giovanni era risuscitato da morte: altri poi: Che era comparso Elia: altri: Che uno degli antichi profeti era risorto.a quibusdam: Quia Ioannes surrexit a mortuis: a quibusdam vero: Quia Elias apparuit: ab aliis autem: Quia propheta unus de antiquis surrexit.
9Ed Erode diceva: A Giovanni feci io tagliare la testa. Ma chi è costui, del quale sento dire sì fatte cose? E cercava di vederlo.Et ait Herodes: Ioannem ego decollavi: quis est autem iste, de quo ego talia audio? Et quaerebat videre eum.
10E ritornati gli Apostoli, raccontarono a lui tutto quel che avevano fatto: ed egli, presili seco, si ritirò a parte in luogo deserto del territorio di Betsaida.Et reversi Apostoli, narraverunt illi quaecumque fecerunt: et assumptis illis secessit seorsum in locum desertum, qui est Bethsaidae.
11La qual cosa risaputasi dalle turbe gli tenner dietro: ed egli le accolse, e parlava loro del regno di Dio, e risanava quei, che ne avevan bisogno.Quod cum cognovissent turbae, secutae sunt illum: et excepit eos, et loquebatur illis de regno Dei, et eos, qui cura indigebant, sanabat.
12E il giorno principiava a declinare. E accostatisi a lui i dodici gli dissero: Licenzia le turbe, affinché andando pe' castelli, e pe' villaggi all'intorno, cerchino alloggio, e si trovino da mangiare: perché qui siamo in luogo deserto.Dies autem coeperat declinare, et accedentes duodecim dixerunt illi: Dimitte turbas, ut euntes in castella villasque quae circa sunt, divertant, et inveniant escas: quia hic in loco deserto sumus.
13Ed egli disse loro: Date voi lor da mangiare. Ed essi risposero: Non abbiamo altro, che cinque pani, e due pesci: se per sorte non andiamo noi a comperare il vivere per tutta questa turba.Ait autem ad illos: Vos date illis manducare. At illi dixerunt: Non sunt nobis plus quam quinque panes et duo pisces: nisi forte nos eamus, et emamus in omnem hanc turbam escas.
14Imperocché erano quasi cinque mila uomini. Ed egli disse a' suoi discepoli: Fateli sedere a truppe di cinquanta uomini l'una.Erant autem fere viri quinque millia. Ait autem ad discipulos suos: Facite illos discumbere per convivia quinquagenos.
15E fecer così, e li fecero tutti sedere.Et ita fecerunt: et discumbere fecerunt omnes.
16E presi i cinque pani, e i due pesci, alzò gli occhi al cielo, e gli benedisse: e gli spezzò, e li distribuì a' suoi discepoli, perché li ponessero davanti alle turbe.Acceptis autem quinque panibus et duobus piscibus, respexit in caelum, et benedixit illis: et fregit, et distribuit discipulis suis, ut ponerent ante turbas.
17E mangiaron tutti, e si saziarono. E di quel che loro avanzò, furono raccolti dodici panieri di frammenti.Et manducaverunt omnes, et saturati sunt. Et sublatum est quod superfuit illis, fragmentorum cophini duodecim.
18E avvenne, che essendosi egli appartato per fare orazione, avendo seco i suoi discepoli, domandò loro: Chi dicon le turbe, ch'io mi sia?Et factum est cum solus esset orans, erant cum illo et discipuli: et interrogavit illos, dicens: Quem me dicunt esse turbae?
19E quelli risposero, e dissero: Giovanni Batista: altri poi Elia: altri, che uno degli antichi profeti è risuscitato.At illi responderunt, et dixerunt: Ioannem Baptistam, alii autem Eliam, alii vero quia unus propheta de prioribus surrexit.
20Ed egli disse loro: E voi chi dite che io sia? Simon Pietro rispose, e disse: Il Cristo di Dio.Dixit autem illis: Vos autem quem me esse dicitis? Respondens Simon Petrus, dixit: Christum Dei.
21Ma Gesù sgridandoli comandò loro di non dir questo a nessuno,At ille increpans illos, praecepit ne cui dicerent hoc,
22Dicendo: Fa d'uopo, che il Figliuolo dell'uomo patisca molto, e sia riprovato dagli anziani, e da' principi dei sacerdoti, e dagli Scribi, e sia ucciso, e risusciti il terzo giorno.dicens: Quia oportet Filium hominis multa pati, et reprobari a senioribus, et principibus sacerdotum, et scribis, et occidi, et tertia die resurgere.
23Diceva poi a tutti: Se alcuno vuole tenermi dietro, rinneghi se stesso, e prenda dì per dì la sua croce, e mi seguiti.Dicebat autem ad omnes: Si quis vult post me venire, abneget semetipsum, et tollat crucem suam quotidie, et sequatur me.
24Imperocché chi vorrà salvare l'anima sua, la perderà: e chi perderà l'anima sua per causa mia, la salverà.Qui enim voluerit animam suam salvam facere, perdet illam: nam qui perdiderit animam suam propter me, salvam faciet illam.
25Imperocché che giova all'uomo il guadagnare tutto il mondo, ove perda se stesso, e di sé faccia scapito?Quid enim proficit homo, si lucretur universum mundum, se autem ipsum perdat, et detrimentum sui faciat?
26Imperocché chi si vergognerà di me, e delle mie parole, si vergognerà di lui il Figliuolo dell'uomo, quando verrà con la maestà sua, e del Padre, e de' santi Angeli.Nam qui me erubuerit, et meos sermones: hunc Filius hominis erubescet cum venerit in maiestate sua, et Patris, et sanctorum angelorum.
27Vi dico però veracemente, che vi sono alcuni qui presenti, che non gusteranno la morte, fino a tanto che veggano il regno di Dio.Dico autem vobis vere: sunt aliqui hic stantes, qui non gustabunt mortem donec videant regnum Dei.
28E avvenne, che circa otto giorni dopo dette queste parole prese seco Pietro e Giacomo, e Giovanni, e salì sopra un monte per orare.Factum est autem post haec verba fere dies octo, et assumpsit Petrum, et Iacobum, et Ioannem, et ascendit in montem ut oraret.
29E mentre era in orazione, l'aria del suo volto divenne tutt'altra: e il suo vestito divenne bianco, e risplendente.Et facta est, dum oraret, species vultus eius altera: et vestitus eius albus et refulgens.
30Ed ecco, che due uomini parlavano con lui. E questi erano Mosè, ed Elia,Et ecce duo viri loquebantur cum illo. Erant autem Moyses et Elias,
31I quali apparsi con gloria discorrevano della sua partenza, la quale egli stava per eseguire in Gerusalemme.visi in maiestate: et dicebant excessum eius, quem completurus erat in Ierusalem.
32Ma Pietro, e i suoi compagni erano aggravati dal sonno. Ma svegliatisi videro la maestà di lui, e i due personaggi, che stavano con esso.Petrus vero, et qui cum illo erant, gravati erant somno. Et evigilantes viderunt maiestatem eius, et duos viros qui stabant cum illo.
33E nel mentre, che questi si separavan da lui, Pietro disse a Gesù: Maestro, è buona cosa per noi lo star qui: facciamo tre padiglioni, uno per Te, uno per Mosè, e uno per Elia: non sapendo egli quel che si dicesse.Et factum est cum discederent ab illo, ait Petrus ad Iesum: Praeceptor, bonum est nos hic esse: et faciamus tria tabernacula, unum tibi, et unum Moysi, et unum Eliae: nesciens quid diceret.
34Ma nel tempo, che egli diceva questo, si levò una nuvola, dalla quale quelli furono involti: ed essi si intimorirono, quando quegli entrarono nella nuvola.Haec autem illo loquente, facta est nubes, et obumbravit eos: et timuerunt, intrantibus illis in nubem.
35E dalla nuvola uscì una voce, che disse: Questi è il mio Figliuolo diletto, ascoltatelo.Et vox facta est de nube, dicens: Hic est Filius meus dilectus, ipsum audite.
36E dopo quella voce Gesù rimase solo. Ed essi si tacquero, e non dissero in quella stagione a nissuno niente di quel che avevano veduto.Et dum fieret vox, inventus est Iesus solus. Et ipsi tacuerunt, et nemini dixerunt in illis diebus quidquam ex his quae viderant.
37Il dì seguente scesi che furon dal monte, si fece loro incontro una gran turba.Factum est autem in sequenti die, descendentibus illis de monte, occurrit illis turba multa.
38E a un tratto un uomo di mezzo alla turba esclamò, dicendo: Maestro, di grazia, volgi lo sguardo al mio figliuolo, che è l'unico, che io mi abbia.Et ecce vir de turba exclamavit, dicens: Magister, obsecro te, respice in filium meum quia unicus est mihi:
39E dal vedere, al non vedere lo invade lo spirito, e di repente urla, e lo getta per terra, e lo sconvolge spumante, e appena da lui si ritira dopo di averlo tutto infranto:et ecce spiritus apprehendit eum, et subito clamat, et elidit, et dissipat eum cum spuma, et vix discedit dilanians eum:
40E ho pregato i tuoi discepoli, che lo scacciassero, e non han potuto.et rogavi discipulos tuos ut eiicerent illum, et non potuerunt.
41E Gesù rispose, e disse: O generazione infedele, e perversa, fin a quando sarò a voi d'appresso, e vi sopporterò? Conduci qua il tuo figliuolo.Respondens autem Iesus, dixit: O generatio infidelis, et perversa, usquequo ero apud vos, et patiar vos? adduc huc filium tuum.
42E mentre questo si avvicinava, il Demonio gettollo per terra, e lo straziava.Et cum accederet, elisit illum daemonium, et dissipavit.
43Ma Gesù sgridò lo spirito immondo, e risanò il fanciullo, e lo rendette a suo padre.Et increpavit Iesus spiritum immundum, et sanavit puerum, et reddidit illum patri eius.
44E tutti restavano stupefatti della grandezza di Dio: e mentre tutti ammiravano tutte le cose, che egli faceva, disse a' suoi discepoli: Ponete in cuor vostro queste parole: Il figliuolo dell'uomo sta per essere tradito nelle mani degli uomini.Stupebant autem omnes in magnitudine Dei: omnibusque mirantibus in omnibus quae faciebat, dixit ad discipulos suos: Ponite vos in cordibus vestris sermones istos: Filius enim hominis futurum est ut tradatur in manus hominum.
45Ed essi non intendevano nulla di questo fatto, ed era oscuro per essi talmente, che non lo capivano: e non avevano ardire d'interrogarlo sopra queste parole.At illi ignorabant verbum istud, et erat velatum ante eos ut non sentirent illud: et timebant eum interrogare de hoc verbo.
46E vennero a disputare tra di loro, sopra chi fosse il maggiore.Intravit autem cogitatio in eos quis eorum maior esset.
47Ma Gesù vedendo i pensieri del loro cuore, prese per mano un fanciullo, e se lo pose accanto,At Iesus videns cogitationes cordis illorum, apprehendit puerum, et statuit illum secus se,
48E disse loro: Chiunque accoglierà un tal fanciullo nel nome mio, accoglie me: e chiunque accoglie me, accoglie colui, che mi ha mandato. Imperocché colui, che è il minimo tra tutti voi, quegli è il maggiore.et ait illis: Quicumque susceperit puerum istum in nomine meo, me recipit: et quicumque me receperit, recipit eum qui me misit. Nam qui minor est inter vos omnes, hic maior est.
49E Giovanni prese a dirgli: Maestro, abbiamo veduto un tale, che nel nome tuo cacciava i demoni, e glielo abbiamo proibito: perché non segue (te) insieme con noi.Respondens autem Ioannes dixit: Praeceptor, vidimus quemdam in nomine tuo eiicientem daemonia, et prohibuimus eum: quia non sequitur nobiscum.
50E Gesù dissegli: Non vogliate proibirglielo: imperocché chi non è contro di voi, è per voi.Et ait ad illum Iesus: Nolite prohibere: qui enim non est adversum vos, pro vobis est.
51E avvenne, che approssimandosi il tempo della sua assunzione, ed egli si mostrò risoluto di andare a Gerusalemme.Factum est autem dum complerentur dies assumptionis eius, et ipse faciem suam firmavit ut iret in Ierusalem.
52E spedì avanti a sé i suoi nunzii: e questi andarono, ed entrarono in una città de' Samaritani per preparargli l'ospizio.Et misit nuntios ante conspectum suum: et euntes intraverunt in civitatem Samaritanorum ut parerent illi.
53Ma non vollero riceverlo, perché dava a conoscere, che andava a Gerusalemme.Et non receperunt eum, quia facies eius erat euntis in Ierusalem.
54E veduto ciò i discepoli di lui, Giacomo, e Giovanni, dissero: Signore, vuoi tu, che noi comandiamo, che piova fiamma dal cielo, e li divori?Cum vidissent autem discipuli eius Iacobus et Ioannes, dixerunt: Domine, vis dicimus ut ignis descendat de caelo, et consumat illos?
55Ma egli rivoltosi ad essi gli sgridò, dicendo: Non sapete a qual spirito appartenghiate.Et conversus increpavit illos, dicens: Nescitis cuius spiritus estis.
56Il Figliuolo dell'uomo non è venuto per isperdere gli uomini, ma per salvarli. E andarono a un altro borgo.Filius hominis non venit animas perdere, sed salvare. Et abierunt in aliud castellum.
57E avvenne, che mentre facevan sua strada, vi fu uno che dissegli: Verrò teco, dovunque tu vada.Factum est autem: ambulantibus illis in via, dixit quidam ad illum: Sequar te quocumque ieris.
58E Gesù gli rispose: Le volpi hanno le tane, e gli uccelli dell'aria i nidi: ma il Figliuolo dell'uomo non ha dove posare la testa.Dixit illi Iesus: Vulpes foveas habent, et volucres caeli nidos: Filius autem hominis non habet ubi caput reclinet.
59Disse poi a un altro: Seguimi: ma questi rispose: Signore, permettimi, che prima io vada, e seppellisca mio padre.Ait autem ad alterum: Sequere me: ille autem dixit: Domine, permitte mihi primum ire, et sepelire patrem meum.
60Ma Gesù gli rispose: Lascia, che i morti seppelliscano i loro morti: ma tu va', e annunzia il regno di Dio.Dixitque ei Iesus: Sine ut mortui sepeliant mortuos suos: tu autem vade, et annuntia regnum Dei.
61E un altro gli disse: Signore, io ti seguito; ma permetti, che prima io vada a dire addio a que' di mia casa.Et ait alter: Sequar te Domine, sed permitte mihi primum renuntiare his quae domi sunt.
62E Gesù risposegli: Nissuno, che dopo aver messa la mano all'aratro volga indietro lo sguardo, è buono per il regno di Dio.Ait ad illum Iesus: Nemo mittens manum suam ad aratrum, et respiciens retro, aptus est regno Dei.

Il Vangelo e il santo del giorno, ogni mattina nella tua email

Inizia ogni giorno vicino a Cristo e ai suoi santi: il Vangelo della Messa e una vita che ispira. Gratis; ti disiscrivi quando vuoi.

Ti invieremo un’email di conferma. Ogni tanto, anche qualche avviso di Fides Viva. Puoi disiscriverti con un clic. Privacy

giovedì 29 ottobre · Vangelo

Gesù prosegue il suo cammino verso Gerusalemme e piange sulla città che uccide i profeti

In quel tempo, proprio quel giorno, si avvicinarono alcuni farisei a dire a Gesù: «Parti e vattene di qui, perché Erode vuole ucciderti». Egli rispose loro: «Andate a dire a quella volpe: “Ecco, io scaccio demòni e…