Confronto
Luca 9
Martini e Vulgata Clementina, versetto per versetto.
| Martini | Vulgata Clementina | |
|---|---|---|
| 1 | E convocati i dodici Apostoli, diede loro virtù, e potere sopra tutti i demoni, e di curare le malattie. | Convocatis autem duodecim Apostolis, dedit illis virtutem et potestatem super omnia daemonia, et ut languores curarent. |
| 2 | E mandogli a predicare il regno di Dio, e a render agli infermi la sanità. | Et misit illos praedicare regnum Dei, et sanare infirmos. |
| 3 | E disse loro: Non porterete nulla per il viaggio, né bastone, né bisaccia, né pane, né denaro, né avrete due vestiti. | Et ait ad illos: Nihil tuleritis in via, neque virgam, neque peram, neque panem, neque pecuniam, neque duas tunicas habeatis. |
| 4 | E in qualunque casa sarete entrati, ivi restate, e non la lasciate. | Et in quamcumque domum intraveritis, ibi manete, et inde ne exeatis. |
| 5 | E dovunque non vi ricevano: uscendo da quella città, scuotete anche la polvere de' vostri piedi in testimonianza contro di essi. | Et quicumque non receperint vos: exeuntes de civitate illa, etiam pulverem pedum vestrorum excutite in testimonium supra illos. |
| 6 | Ed essi si partirono, e andavan girando di castello in castello, evangelizzando, e facendo guarigioni per ogni dove. | Egressi autem circuibant per castella evangelizantes, et curantes ubique. |
| 7 | E giunse a notizia di Erode tetrarca tutto quel che facevasi da Gesù, ed egli stava con l'animo sospeso, perché alcuni dicevano: | Audivit autem Herodes tetrarcha omnia quae fiebant ab eo, et haesitabat eo quod diceretur |
| 8 | Che Giovanni era risuscitato da morte: altri poi: Che era comparso Elia: altri: Che uno degli antichi profeti era risorto. | a quibusdam: Quia Ioannes surrexit a mortuis: a quibusdam vero: Quia Elias apparuit: ab aliis autem: Quia propheta unus de antiquis surrexit. |
| 9 | Ed Erode diceva: A Giovanni feci io tagliare la testa. Ma chi è costui, del quale sento dire sì fatte cose? E cercava di vederlo. | Et ait Herodes: Ioannem ego decollavi: quis est autem iste, de quo ego talia audio? Et quaerebat videre eum. |
| 10 | E ritornati gli Apostoli, raccontarono a lui tutto quel che avevano fatto: ed egli, presili seco, si ritirò a parte in luogo deserto del territorio di Betsaida. | Et reversi Apostoli, narraverunt illi quaecumque fecerunt: et assumptis illis secessit seorsum in locum desertum, qui est Bethsaidae. |
| 11 | La qual cosa risaputasi dalle turbe gli tenner dietro: ed egli le accolse, e parlava loro del regno di Dio, e risanava quei, che ne avevan bisogno. | Quod cum cognovissent turbae, secutae sunt illum: et excepit eos, et loquebatur illis de regno Dei, et eos, qui cura indigebant, sanabat. |
| 12 | E il giorno principiava a declinare. E accostatisi a lui i dodici gli dissero: Licenzia le turbe, affinché andando pe' castelli, e pe' villaggi all'intorno, cerchino alloggio, e si trovino da mangiare: perché qui siamo in luogo deserto. | Dies autem coeperat declinare, et accedentes duodecim dixerunt illi: Dimitte turbas, ut euntes in castella villasque quae circa sunt, divertant, et inveniant escas: quia hic in loco deserto sumus. |
| 13 | Ed egli disse loro: Date voi lor da mangiare. Ed essi risposero: Non abbiamo altro, che cinque pani, e due pesci: se per sorte non andiamo noi a comperare il vivere per tutta questa turba. | Ait autem ad illos: Vos date illis manducare. At illi dixerunt: Non sunt nobis plus quam quinque panes et duo pisces: nisi forte nos eamus, et emamus in omnem hanc turbam escas. |
| 14 | Imperocché erano quasi cinque mila uomini. Ed egli disse a' suoi discepoli: Fateli sedere a truppe di cinquanta uomini l'una. | Erant autem fere viri quinque millia. Ait autem ad discipulos suos: Facite illos discumbere per convivia quinquagenos. |
| 15 | E fecer così, e li fecero tutti sedere. | Et ita fecerunt: et discumbere fecerunt omnes. |
| 16 | E presi i cinque pani, e i due pesci, alzò gli occhi al cielo, e gli benedisse: e gli spezzò, e li distribuì a' suoi discepoli, perché li ponessero davanti alle turbe. | Acceptis autem quinque panibus et duobus piscibus, respexit in caelum, et benedixit illis: et fregit, et distribuit discipulis suis, ut ponerent ante turbas. |
| 17 | E mangiaron tutti, e si saziarono. E di quel che loro avanzò, furono raccolti dodici panieri di frammenti. | Et manducaverunt omnes, et saturati sunt. Et sublatum est quod superfuit illis, fragmentorum cophini duodecim. |
| 18 | E avvenne, che essendosi egli appartato per fare orazione, avendo seco i suoi discepoli, domandò loro: Chi dicon le turbe, ch'io mi sia? | Et factum est cum solus esset orans, erant cum illo et discipuli: et interrogavit illos, dicens: Quem me dicunt esse turbae? |
| 19 | E quelli risposero, e dissero: Giovanni Batista: altri poi Elia: altri, che uno degli antichi profeti è risuscitato. | At illi responderunt, et dixerunt: Ioannem Baptistam, alii autem Eliam, alii vero quia unus propheta de prioribus surrexit. |
| 20 | Ed egli disse loro: E voi chi dite che io sia? Simon Pietro rispose, e disse: Il Cristo di Dio. | Dixit autem illis: Vos autem quem me esse dicitis? Respondens Simon Petrus, dixit: Christum Dei. |
| 21 | Ma Gesù sgridandoli comandò loro di non dir questo a nessuno, | At ille increpans illos, praecepit ne cui dicerent hoc, |
| 22 | Dicendo: Fa d'uopo, che il Figliuolo dell'uomo patisca molto, e sia riprovato dagli anziani, e da' principi dei sacerdoti, e dagli Scribi, e sia ucciso, e risusciti il terzo giorno. | dicens: Quia oportet Filium hominis multa pati, et reprobari a senioribus, et principibus sacerdotum, et scribis, et occidi, et tertia die resurgere. |
| 23 | Diceva poi a tutti: Se alcuno vuole tenermi dietro, rinneghi se stesso, e prenda dì per dì la sua croce, e mi seguiti. | Dicebat autem ad omnes: Si quis vult post me venire, abneget semetipsum, et tollat crucem suam quotidie, et sequatur me. |
| 24 | Imperocché chi vorrà salvare l'anima sua, la perderà: e chi perderà l'anima sua per causa mia, la salverà. | Qui enim voluerit animam suam salvam facere, perdet illam: nam qui perdiderit animam suam propter me, salvam faciet illam. |
| 25 | Imperocché che giova all'uomo il guadagnare tutto il mondo, ove perda se stesso, e di sé faccia scapito? | Quid enim proficit homo, si lucretur universum mundum, se autem ipsum perdat, et detrimentum sui faciat? |
| 26 | Imperocché chi si vergognerà di me, e delle mie parole, si vergognerà di lui il Figliuolo dell'uomo, quando verrà con la maestà sua, e del Padre, e de' santi Angeli. | Nam qui me erubuerit, et meos sermones: hunc Filius hominis erubescet cum venerit in maiestate sua, et Patris, et sanctorum angelorum. |
| 27 | Vi dico però veracemente, che vi sono alcuni qui presenti, che non gusteranno la morte, fino a tanto che veggano il regno di Dio. | Dico autem vobis vere: sunt aliqui hic stantes, qui non gustabunt mortem donec videant regnum Dei. |
| 28 | E avvenne, che circa otto giorni dopo dette queste parole prese seco Pietro e Giacomo, e Giovanni, e salì sopra un monte per orare. | Factum est autem post haec verba fere dies octo, et assumpsit Petrum, et Iacobum, et Ioannem, et ascendit in montem ut oraret. |
| 29 | E mentre era in orazione, l'aria del suo volto divenne tutt'altra: e il suo vestito divenne bianco, e risplendente. | Et facta est, dum oraret, species vultus eius altera: et vestitus eius albus et refulgens. |
| 30 | Ed ecco, che due uomini parlavano con lui. E questi erano Mosè, ed Elia, | Et ecce duo viri loquebantur cum illo. Erant autem Moyses et Elias, |
| 31 | I quali apparsi con gloria discorrevano della sua partenza, la quale egli stava per eseguire in Gerusalemme. | visi in maiestate: et dicebant excessum eius, quem completurus erat in Ierusalem. |
| 32 | Ma Pietro, e i suoi compagni erano aggravati dal sonno. Ma svegliatisi videro la maestà di lui, e i due personaggi, che stavano con esso. | Petrus vero, et qui cum illo erant, gravati erant somno. Et evigilantes viderunt maiestatem eius, et duos viros qui stabant cum illo. |
| 33 | E nel mentre, che questi si separavan da lui, Pietro disse a Gesù: Maestro, è buona cosa per noi lo star qui: facciamo tre padiglioni, uno per Te, uno per Mosè, e uno per Elia: non sapendo egli quel che si dicesse. | Et factum est cum discederent ab illo, ait Petrus ad Iesum: Praeceptor, bonum est nos hic esse: et faciamus tria tabernacula, unum tibi, et unum Moysi, et unum Eliae: nesciens quid diceret. |
| 34 | Ma nel tempo, che egli diceva questo, si levò una nuvola, dalla quale quelli furono involti: ed essi si intimorirono, quando quegli entrarono nella nuvola. | Haec autem illo loquente, facta est nubes, et obumbravit eos: et timuerunt, intrantibus illis in nubem. |
| 35 | E dalla nuvola uscì una voce, che disse: Questi è il mio Figliuolo diletto, ascoltatelo. | Et vox facta est de nube, dicens: Hic est Filius meus dilectus, ipsum audite. |
| 36 | E dopo quella voce Gesù rimase solo. Ed essi si tacquero, e non dissero in quella stagione a nissuno niente di quel che avevano veduto. | Et dum fieret vox, inventus est Iesus solus. Et ipsi tacuerunt, et nemini dixerunt in illis diebus quidquam ex his quae viderant. |
| 37 | Il dì seguente scesi che furon dal monte, si fece loro incontro una gran turba. | Factum est autem in sequenti die, descendentibus illis de monte, occurrit illis turba multa. |
| 38 | E a un tratto un uomo di mezzo alla turba esclamò, dicendo: Maestro, di grazia, volgi lo sguardo al mio figliuolo, che è l'unico, che io mi abbia. | Et ecce vir de turba exclamavit, dicens: Magister, obsecro te, respice in filium meum quia unicus est mihi: |
| 39 | E dal vedere, al non vedere lo invade lo spirito, e di repente urla, e lo getta per terra, e lo sconvolge spumante, e appena da lui si ritira dopo di averlo tutto infranto: | et ecce spiritus apprehendit eum, et subito clamat, et elidit, et dissipat eum cum spuma, et vix discedit dilanians eum: |
| 40 | E ho pregato i tuoi discepoli, che lo scacciassero, e non han potuto. | et rogavi discipulos tuos ut eiicerent illum, et non potuerunt. |
| 41 | E Gesù rispose, e disse: O generazione infedele, e perversa, fin a quando sarò a voi d'appresso, e vi sopporterò? Conduci qua il tuo figliuolo. | Respondens autem Iesus, dixit: O generatio infidelis, et perversa, usquequo ero apud vos, et patiar vos? adduc huc filium tuum. |
| 42 | E mentre questo si avvicinava, il Demonio gettollo per terra, e lo straziava. | Et cum accederet, elisit illum daemonium, et dissipavit. |
| 43 | Ma Gesù sgridò lo spirito immondo, e risanò il fanciullo, e lo rendette a suo padre. | Et increpavit Iesus spiritum immundum, et sanavit puerum, et reddidit illum patri eius. |
| 44 | E tutti restavano stupefatti della grandezza di Dio: e mentre tutti ammiravano tutte le cose, che egli faceva, disse a' suoi discepoli: Ponete in cuor vostro queste parole: Il figliuolo dell'uomo sta per essere tradito nelle mani degli uomini. | Stupebant autem omnes in magnitudine Dei: omnibusque mirantibus in omnibus quae faciebat, dixit ad discipulos suos: Ponite vos in cordibus vestris sermones istos: Filius enim hominis futurum est ut tradatur in manus hominum. |
| 45 | Ed essi non intendevano nulla di questo fatto, ed era oscuro per essi talmente, che non lo capivano: e non avevano ardire d'interrogarlo sopra queste parole. | At illi ignorabant verbum istud, et erat velatum ante eos ut non sentirent illud: et timebant eum interrogare de hoc verbo. |
| 46 | E vennero a disputare tra di loro, sopra chi fosse il maggiore. | Intravit autem cogitatio in eos quis eorum maior esset. |
| 47 | Ma Gesù vedendo i pensieri del loro cuore, prese per mano un fanciullo, e se lo pose accanto, | At Iesus videns cogitationes cordis illorum, apprehendit puerum, et statuit illum secus se, |
| 48 | E disse loro: Chiunque accoglierà un tal fanciullo nel nome mio, accoglie me: e chiunque accoglie me, accoglie colui, che mi ha mandato. Imperocché colui, che è il minimo tra tutti voi, quegli è il maggiore. | et ait illis: Quicumque susceperit puerum istum in nomine meo, me recipit: et quicumque me receperit, recipit eum qui me misit. Nam qui minor est inter vos omnes, hic maior est. |
| 49 | E Giovanni prese a dirgli: Maestro, abbiamo veduto un tale, che nel nome tuo cacciava i demoni, e glielo abbiamo proibito: perché non segue (te) insieme con noi. | Respondens autem Ioannes dixit: Praeceptor, vidimus quemdam in nomine tuo eiicientem daemonia, et prohibuimus eum: quia non sequitur nobiscum. |
| 50 | E Gesù dissegli: Non vogliate proibirglielo: imperocché chi non è contro di voi, è per voi. | Et ait ad illum Iesus: Nolite prohibere: qui enim non est adversum vos, pro vobis est. |
| 51 | E avvenne, che approssimandosi il tempo della sua assunzione, ed egli si mostrò risoluto di andare a Gerusalemme. | Factum est autem dum complerentur dies assumptionis eius, et ipse faciem suam firmavit ut iret in Ierusalem. |
| 52 | E spedì avanti a sé i suoi nunzii: e questi andarono, ed entrarono in una città de' Samaritani per preparargli l'ospizio. | Et misit nuntios ante conspectum suum: et euntes intraverunt in civitatem Samaritanorum ut parerent illi. |
| 53 | Ma non vollero riceverlo, perché dava a conoscere, che andava a Gerusalemme. | Et non receperunt eum, quia facies eius erat euntis in Ierusalem. |
| 54 | E veduto ciò i discepoli di lui, Giacomo, e Giovanni, dissero: Signore, vuoi tu, che noi comandiamo, che piova fiamma dal cielo, e li divori? | Cum vidissent autem discipuli eius Iacobus et Ioannes, dixerunt: Domine, vis dicimus ut ignis descendat de caelo, et consumat illos? |
| 55 | Ma egli rivoltosi ad essi gli sgridò, dicendo: Non sapete a qual spirito appartenghiate. | Et conversus increpavit illos, dicens: Nescitis cuius spiritus estis. |
| 56 | Il Figliuolo dell'uomo non è venuto per isperdere gli uomini, ma per salvarli. E andarono a un altro borgo. | Filius hominis non venit animas perdere, sed salvare. Et abierunt in aliud castellum. |
| 57 | E avvenne, che mentre facevan sua strada, vi fu uno che dissegli: Verrò teco, dovunque tu vada. | Factum est autem: ambulantibus illis in via, dixit quidam ad illum: Sequar te quocumque ieris. |
| 58 | E Gesù gli rispose: Le volpi hanno le tane, e gli uccelli dell'aria i nidi: ma il Figliuolo dell'uomo non ha dove posare la testa. | Dixit illi Iesus: Vulpes foveas habent, et volucres caeli nidos: Filius autem hominis non habet ubi caput reclinet. |
| 59 | Disse poi a un altro: Seguimi: ma questi rispose: Signore, permettimi, che prima io vada, e seppellisca mio padre. | Ait autem ad alterum: Sequere me: ille autem dixit: Domine, permitte mihi primum ire, et sepelire patrem meum. |
| 60 | Ma Gesù gli rispose: Lascia, che i morti seppelliscano i loro morti: ma tu va', e annunzia il regno di Dio. | Dixitque ei Iesus: Sine ut mortui sepeliant mortuos suos: tu autem vade, et annuntia regnum Dei. |
| 61 | E un altro gli disse: Signore, io ti seguito; ma permetti, che prima io vada a dire addio a que' di mia casa. | Et ait alter: Sequar te Domine, sed permitte mihi primum renuntiare his quae domi sunt. |
| 62 | E Gesù risposegli: Nissuno, che dopo aver messa la mano all'aratro volga indietro lo sguardo, è buono per il regno di Dio. | Ait ad illum Iesus: Nemo mittens manum suam ad aratrum, et respiciens retro, aptus est regno Dei. |
