Confronto
Luca 7
Martini e Vulgata Clementina, versetto per versetto.
| Martini | Vulgata Clementina | |
|---|---|---|
| 1 | E terminato che ebbe tutti i suoi discorsi al popolo, che lo ascoltava, entrò in Cafarnaum. | Cum autem implesset omnia verba sua in aures plebis, intravit Capharnaum. |
| 2 | E il servo di un certo centurione caro a lui era ammalato, e vicino a morire. | Centurionis autem cuiusdam servus male habens, erat moriturus: qui illi erat pretiosus. |
| 3 | E avendo egli sentito parlare di Gesù, mandò da lui gli anziani dei Giudei a pregarlo, che andasse a guarire il suo servo. | Et cum audisset de Iesu, misit ad eum seniores Iudaeorum, rogans eum ut veniret et salvaret servum eius. |
| 4 | Questi adunque essendo andati a trovar Gesù, lo pregavano istantemente, dicendogli: Egli merita, che tu gli faccia questa grazia. | At illi cum venissent ad Iesum, rogabant eum sollicite, dicentes ei: Quia dignus est ut hoc illi praestes: |
| 5 | Imperocché ama la nostra nazione, e ci ha fabbricata egli stesso la sinagoga. | diligit enim gentem nostram, et synagogam ipse aedificavit nobis. |
| 6 | Gesù adunque andò con loro. E quando era già poco lontan dalla casa, il centurione mandò a lui degli amici, per dirgli: Signore, non ti incomodare: imperocché non son io degno, che tu entri sotto il mio tetto. | Iesus autem ibat cum illis. Et cum iam non longe esset a domo, misit ad eum centurio amicos, dicens: Domine, noli vexari: non enim sum dignus ut sub tectum meum intres: |
| 7 | E per questo non mi sono nemmen io medesimo creduto degno di venir da te: ma ordina con un sol motto, e il mio servo sarà risanato. | propter quod et meipsum non sum dignum arbitratus ut venirem ad te: sed dic verbo, et sanabitur puer meus. |
| 8 | Imperocché anch'io sono un uomo subordinato, che ho sotto di me de' soldati: e dico a uno: Vanne, ed egli va; e a un altro: Vieni, ed egli viene; e al mio servo: Fa' la tal cosa, e la fa. | Nam et ego homo sum sub potestate constitutus, habens sub me milites: et dico huic, Vade, et vadit: et alii, Veni, et venit: et servo meo, Fac hoc, et facit. |
| 9 | Lo che udito avendo Gesù, ne restò ammirato: e rivolto alla turba che lo seguiva, disse: In verità vi dico, che non ho trovato tanta fede nemmeno in Israele. | Quo audito Iesus miratus est: et conversus sequentibus se turbis, dixit: Amen dico vobis, nec in Israël tantam fidem inveni. |
| 10 | E coloro, che erano stati mandati, ritornando a casa, trovarono guarito il servo che era stato malato. | Et reversi, qui missi fuerant, domum, invenerunt servum, qui languerat, sanum. |
| 11 | E avvenne, che dipoi egli andava a una città chiamata Naim: e andavan seco i suoi discepoli, e una gran turba di popolo. | Et factum est: deinceps ibat in civitatem quae vocatur Naim: et ibant cum eo discipuli eius et turba copiosa. |
| 12 | E quand'ei fu vicino alla porta della città, ecco che veniva portato fuori alla sepoltura un figliuolo unico di sua madre: e questa era vedova: e gran numero di persone della città l'accompagnavano. | Cum autem appropinquaret portae civitatis, ecce defunctus efferebatur filius unicus matris suae: et haec vidua erat: et turba civitatis multa cum illa. |
| 13 | E vedutala il Signore, mosso di lei a compassione, le disse: Non piangere. | Quam cum vidisset Dominus, misericordia motus super eam, dixit illi: Noli flere. |
| 14 | E avvicinossi alla bara, e la toccò. (E quelli, che la portavano, si fermarono.) Ed egli disse: Giovinetto, dico a te, levati su. | Et accessit, et tetigit loculum. (Hi autem qui portabant, steterunt.) Et ait: Adolescens, tibi dico, surge. |
| 15 | E il morto si alzò a sedere, e principiò a parlare. Ed egli lo rendette a sua madre. | Et resedit qui erat mortuus, et coepit loqui. Et dedit illum matri suae. |
| 16 | Ed entrò in tutti un gran timore: e glorificavano Dio, dicendo: Un profeta grande è apparso tra noi: e ha Dio visitato il suo popolo. | Accepit autem omnes timor: et magnificabant Deum, dicentes: Quia propheta magnus surrexit in nobis: et quia Deus visitavit plebem suam. |
| 17 | E questa opinione intorno ad esso si sparse per tutta la Giudea, e per tutto il paese all'intorno. | Et exiit hic sermo in universam Iudaeam de eo, et in omnem circa regionem. |
| 18 | E i discepoli di Giovanni riferirono a lui tutte queste cose. | Et nuntiaverunt Ioanni discipuli eius de omnibus his. |
| 19 | E Giovanni chiamati due de' suoi discepoli, li mandò da Gesù a dirgli: Se' tu colui, che dee venire, o dobbiamo aspettar un altro? | Et convocavit duos de discipulis suis Ioannes, et misit ad Iesum, dicens: Tu es qui venturus es, an alium exspectamus? |
| 20 | E quelli andati da lui gli dissero: Giovanni Batista ci ha mandati da te a dirti: Se' tu colui, che dee venire, o dobbiamo aspettare un altro? | Cum autem venissent ad eum viri, dixerunt: Ioannes Baptista misit nos ad te dicens: Tu es qui venturus es, an alium exspectamus? |
| 21 | (Or nello stesso tempo egli liberò molti dalle malattie, e dalle piaghe, e da' maligni spiriti, e donò il vedere a molti ciechi). | (In ipsa autem hora multos curavit a languoribus, et plagis, et spiritibus malis, et caecis multis donavit visum.) |
| 22 | E rispose loro: Andate, riferite a Giovanni quel che avete udito, e veduto: i ciechi veggono, gli zoppi camminano, i lebbrosi sono mondati, i sordi odono, i morti risuscitano, e si annunzia a' poveri il Vangelo: | Et respondens, dixit illis: Euntes renuntiate Ioanni quae audistis et vidistis: quia caeci vident, claudi ambulant, leprosi mundantur, surdi audiunt, mortui resurgunt, pauperes evangelizantur: |
| 23 | E beato, chi non sarà scandalizzato per me. | et beatus est quicumque non fuerit scandalizatus in me. |
| 24 | E partiti che furono i messi di Giovanni, cominciò egli a dire di Giovanni alle turbe: Che siete voi andati a vedere nel deserto? forse una canna scossa dal vento? | Et cum discessissent nuntii Ioannis, coepit de Ioanne dicere ad turbas: Quid existis in desertum videre? arundinem vento agitatam? |
| 25 | Ma pure, che siete voi andati a vedere? forse un uomo delicatamente vestito? Certo, che coloro, che portano abiti preziosi, e stanno sul lusso, vivono nelle case dei re. | Sed quid existis videre? hominem mollibus vestibus indutum? Ecce qui in veste pretiosa sunt et deliciis, in domibus regum sunt. |
| 26 | Ma che è quello, che siete andati a vedere? un profeta? Sì certamente, io vi dico, e ancor più che profeta: | Sed quid existis videre? prophetam? Utique dico vobis, et plus quam prophetam: |
| 27 | Questi è colui, del quale sta scritto: Ecco che io spedisco il mio Angelo innanzi a te, il quale preparerà al tuo venire la strada. | hic est, de quo scriptum est: Ecce mitto angelum meum ante faciem tuam, qui praeparabit viam tuam ante te. |
| 28 | Imperocché io vi dico, che tra i nati di donna, profeta maggiore di Giovanni il Batista non v'è. Ma il più piccolo nel regno di Dio è maggiore di lui. | Dico enim vobis: maior inter natos mulierum propheta Ioanne Baptista nemo est: qui autem minor est in regno Dei, maior est illo. |
| 29 | E tutto il popolo, che lo ascoltò, e i pubblicani han dato gloria a Dio, essendosi battezzati col battesimo di Giovanni. | Et omnis populus audiens et publicani, iustificaverunt Deum, baptizati baptismo Ioannis. |
| 30 | Ma i Farisei, e i dottori della legge per loro danno disprezzarono i disegni di Dio, non essendosi fatti da lui battezzare. | Pharisaei autem et legisperiti consilium Dei spreverunt in semetipsos, non baptizati ab eo. |
| 31 | Disse poi il Signore: A qual cosa adunque paragonerò io gli uomini di questa generazione? E a qual cosa sono simili? | Ait autem Dominus: Cui ergo similes dicam homines generationis huius? et cui similes sunt? |
| 32 | Sono simili a quei fanciulli, che seggono sulla piazza, e intuonano gli uni agli altri: Vi abbiamo sonato la sampogna, e non avete ballato: vi abbiamo cantato cose lugubri e non avete pianto. | Similes sunt pueris sedentibus in foro, et loquentibus ad invicem, et dicentibus: Cantavimus vobis tibiis, et non saltastis: lamentavimus, et non plorastis. |
| 33 | Conciossiachè venne Giovanni Batista, che non mangia pane, né beve vino, e voi dite: Egli è indemoniato. | Venit enim Ioannes Baptista, neque manducans panem, neque bibens vinum, et dicitis: Daemonium habet. |
| 34 | Venne il Figliuolo dell'uomo, che mangia, e beve, e voi dite: Ecco il mangione, e il bevone, amico de' pubblicani, e dei peccatori. | Venit Filius hominis manducans, et bibens, et dicitis: Ecce homo devorator, et bibens vinum, amicus publicanorum et peccatorum. |
| 35 | Ma è stata giustificata la sapienza da tutti i suoi figliuoli. | Et iustificata est sapientia ab omnibus filiis suis. |
| 36 | E uno dei Farisei lo pregò, che andasse a mangiar da lui. Ed entrato in casa del Fariseo si pose a tavola. | Rogabat autem illum quidam de pharisaeis ut manducaret cum illo. Et ingressus domum pharisaei discubuit. |
| 37 | Quand'ecco una donna, che era peccatrice in quella città, appena ebbe inteso com'egli era a tavola in casa del Fariseo, prese un alabastro di unguento: | Et ecce mulier, quae erat in civitate peccatrix, ut cognovit quod accubuisset in domo pharisaei, attulit alabastrum unguenti: |
| 38 | E stando di dietro a' suoi piedi, cominciò a bagnare i piedi di lui colle lagrime, e rasciugavali con i capelli della sua testa, e gli baciava, e gli ungeva con l'unguento. | et stans retro secus pedes eius, lacrimis coepit rigare pedes eius, et capillis capitis sui tergebat, et osculabatur pedes eius, et unguento ungebat. |
| 39 | Or vedendo ciò il Fariseo, che lo aveva invitato, disse dentro di sé: Se costui fosse profeta, certamente saprebbe chi, e quale sia la donna, la quale lo tocca: e come ella è peccatrice. | Videns autem pharisaeus, qui vocaverat eum, ait intra se dicens: Hic si esset propheta, sciret utique quae et qualis est mulier, quae tangit eum: quia peccatrix est. |
| 40 | E Gesù gli rispose, e disse: Simone, ho qualche cosa da dirti. Ed egli disse: Maestro, parla. | Et respondens Iesus, dixit ad illum: Simon, habeo tibi aliquid dicere. At ille ait: Magister, dic. |
| 41 | Un creditore aveva due debitori: uno doveagli cinquecento denari, e l'altro cinquanta. | Duo debitores erant cuidam foeneratori: unus debebat denarios quingentos, et alius quinquaginta. |
| 42 | Non avendo quelli il modo di pagare, condonò il debito ad ambedue. Chi adunque di essi lo ama di più? | Non habentibus illis unde redderent, donavit utrisque. Quis ergo eum plus diligit? |
| 43 | Rispose Simone: Penso, che quegli, cui ha condonato di più. Ed ei dissegli: Rettamente hai giudicato. | Respondens Simon dixit: Aestimo quia is cui plus donavit. At ille dixit ei: Recte iudicasti. |
| 44 | E rivolto alla donna, disse a Simone: Vedi tu questa donna? Sono entrato in tua casa, non hai dato acqua ai miei piedi: e questa ha bagnato i miei piedi colle sue lagrime, e gli ha asciugati co' suoi capelli. | Et conversus ad mulierem, dixit Simoni: Vides hanc mulierem? Intravi in domum tuam, aquam pedibus meis non dedisti: haec autem lacrimis rigavit pedes meos, et capillis suis tersit. |
| 45 | Non hai a me dato il bacio: e questa da che è venuta, non ha rifinato di baciare i miei piedi. | Osculum mihi non dedisti: haec autem ex quo intravit, non cessavit osculari pedes meos. |
| 46 | Non hai unto con olio il mio capo: e questa ha unti con unguento i miei piedi. | Oleo caput meum non unxisti: haec autem unguento unxit pedes meos. |
| 47 | Per la qual cosa ti dico: Le sono rimessi molti peccati, perché molto ha amato. Or meno ama; a cui meno si perdona. | Propter quod dico tibi: remittuntur ei peccata multa, quoniam dilexit multum. Cui autem minus dimittitur, minus diligit. |
| 48 | E a lei disse: Ti son rimessi i peccati. | Dixit autem ad illam: Remittuntur tibi peccata. |
| 49 | E i convitati cominciarono a dire dentro di sé: Chi è costui, che fin rimette i peccati? | Et coeperunt qui simul accumbebant, dicere intra se: Quis est hic qui etiam peccata dimittit? |
| 50 | Ed egli disse alla donna: La tua fede ti ha fatta salva: Vanne in pace. | Dixit autem ad mulierem: Fides tua te salvam fecit: vade in pace. |
