Confronto
Luca 16
Martini e Vulgata Clementina, versetto per versetto.
| Martini | Vulgata Clementina | |
|---|---|---|
| 1 | E disse ancora a' suoi discepoli: Eravi un ricco, che aveva un fattore, il quale fu accusato dinanzi a lui, come se dissipato avesse i suoi beni. | Dicebat autem et ad discipulos suos: Homo quidam erat dives, qui habebat villicum: et hic diffamatus est apud illum quasi dissipasset bona ipsius. |
| 2 | E chiamatolo a sé, gli disse: Che è quello, che io sento dire di te? rendi conto del tuo maneggio; imperocché non potrai più esser fattore. | Et vocavit illum, et ait illi: Quid hoc audio de te? redde rationem villicationis tuae: iam enim non poteris villicare. |
| 3 | E disse il fattore dentro di sé: Che farò, mentre il padrone mi leva la fattoria? non sono buono a zappare: mi vergogno a chiedere la limosina. | Ait autem villicus intra se: Quid faciam, quia dominus meus aufert a me villicationem? Fodere non valeo, mendicare erubesco. |
| 4 | So ben io quel che farò, affinché, quando mi sarà levata la fattoria, vi sia, chi mi ricetti in casa sua. | Scio quid faciam, ut, cum amotus fuero a villicatione, recipiant me in domos suas. |
| 5 | Chiamati pertanto ad uno ad uno i debitori del suo padrone, disse al primo: Di quanto vai tu debitore al mio padrone? | Convocatis itaque singulis debitoribus domini sui, dicebat primo: Quantum debes domino meo? |
| 6 | E quegli disse: Di cento barili d'olio. Ed ei gli disse: Prendi il tuo chirografo: mettiti a sedere, e scrivi tosto cinquanta. | At ille dixit: Centum cados olei. Dixitque illi: Accipe cautionem tuam: et sede cito, scribe quinquaginta. |
| 7 | Dipoi disse a un altro: E tu di quanto sei debitore? E quegli rispose: Di cento staia di grano. Ed ei gli disse: Prendi il tuo chirografo, e scrivi ottanta. | Deinde alii dixit: Tu vero quantum debes? Qui ait: Centum coros tritici. Ait illi: Accipe litteras tuas, et scribe octoginta. |
| 8 | E il padrone lodò il fattore infedele, perché prudentemente avea operato: imperocché i figliuoli di questo secolo sono nel loro genere più prudenti dei figliuoli della luce. | Et laudavit dominus villicum iniquitatis, quia prudenter fecisset: quia filii huius saeculi prudentiores filiis lucis in generatione sua sunt. |
| 9 | E io dico a voi: Fatevi degli amici per mezzo delle inique ricchezze; affinché, quando venghiate a mancare, vi dian ricetto nei tabernacoli eterni. | Et ego vobis dico: facite vobis amicos de mammona iniquitatis: ut, cum defeceritis, recipiant vos in aeterna tabernacula. |
| 10 | Chi è fedele nel poco, è fedele anco nel molto: e chi è ingiusto nel poco è ingiusto anche nel molto. | Qui fidelis est in minimo, et in maiori fidelis est: et qui in modico iniquus est, et in maiori iniquus est. |
| 11 | Se adunque non siete stati fedeli nelle false ricchezze, chi fiderà a voi le vere? | Si ergo in iniquo mammona fideles non fuistis quod verum est, quis credet vobis? |
| 12 | E se non siete stati fedeli in quel d'altri, chi fiderà a voi il vostro? | Et si in alieno fideles non fuistis, quod vestrum est, quis dabit vobis? |
| 13 | Niun servidore può servire a due padroni: conciossiachè od odierà l'uno, e amerà l'altro: o si affezionerà al primo, e disprezzerà il secondo: non potete servire a Dio, e all'interesse. | Nemo servus potest duobus dominis servire: aut enim unum odiet, et alterum diliget: aut uni adhaerebit, et alterum contemnet. Non potestis Deo servire et mammonae. |
| 14 | E i Farisei, che erano avari, udivano tutte queste cose, e si burlavano di lui. | Audiebant autem omnia haec pharisaei, qui erant avari: et deridebant illum. |
| 15 | Ed ei disse loro: Voi siete quelli, che vi dimostrate giusti nel cospetto degli uomini; ma Dio conosce i vostri cuori: imperocché quello che è sublime secondo gli uomini, è abominevole avanti a Dio. | Et ait illis: Vos estis qui iustificatis vos coram hominibus: Deus autem novit corda vestra: quia quod hominibus altum est, abominatio est ante Deum. |
| 16 | La legge, e i profeti sino a Giovanni: da indi in poi vien predicato il regno di Dio, e tutti entrano in esso a forza. | Lex et prophetae usque ad Ioannem: ex eo regnum Dei evangelizatur, et omnis in illud vim facit. |
| 17 | Or è più facile, che passi il cielo, e la terra, di quel che cada a terra un solo apice della legge. | Facilius est autem caelum et terram praeterire, quam de lege unum apicem cadere. |
| 18 | Chiunque ripudia la propria moglie, e ne prende un'altra, commette adulterio: e chiunque sposa quella, che è stata ripudiata dal marito, commette adulterio. | Omnis qui dimittit uxorem suam et alteram ducit, moechatur: et qui dimissam a viro ducit, moechatur. |
| 19 | Egli era un certo uomo ricco, il quale si vestiva di porpora, e di bisso; e faceva ogni giorno sontuosi banchetti. | Homo quidam erat dives, qui induebatur purpura et bysso, et epulabatur quotidie splendide. |
| 20 | Ed era un certo mendico, per nome Lazzaro, il quale pieno di piaghe giaceva all'uscio di lui, | Et erat quidam mendicus, nomine Lazarus, qui iacebat ad ianuam eius, ulceribus plenus, |
| 21 | Bramoso di satollarsi de' minuzzoli, che cadevano dalla mensa del ricco, e niuno gliene dava: ma i cani andavano a leccargli le sue piaghe. | cupiens saturari de micis quae cadebant de mensa divitis, et nemo illi dabat: sed et canes veniebant, et lingebant ulcera eius. |
| 22 | Or avvenne, che il mendico morì, e fu portato dagli Angeli nel seno di Abramo. Morì anche il ricco, e fu sepolto nell'inferno. | Factum est autem ut moreretur mendicus, et portaretur ab angelis in sinum Abrahae. Mortuus est autem et dives, et sepultus est in inferno. |
| 23 | E alzando gli occhi suoi, essendo nei tormenti, vide da lungi Abramo e Lazzaro nel suo seno: | Elevans autem oculos suos, cum esset in tormentis, vidit Abraham a longe, et Lazarum in sinu eius: |
| 24 | Ed esclamò, e disse: Padre Abramo, abbi misericordia di me, e manda Lazzaro, che intinga la punta del suo dito nell'acqua per rinfrescar la mia lingua; imperocché io son tormentato in questa fiamma. | et ipse clamans dixit: Pater Abraham, miserere mei, et mitte Lazarum ut intingat extremum digiti sui in aquam, ut refrigeret linguam meam, quia crucior in hac flamma. |
| 25 | E Abramo gli disse: Figliuolo, ricordati, che tu hai ricevuto del bene nella tua vita, e Lazzaro similmente del male: adesso egli è consolato: e tu sei tormentato. | Et dixit illi Abraham: Fili, recordare quia recepisti bona in vita tua, et Lazarus similiter mala: nunc autem hic consolatur, tu vero cruciaris: |
| 26 | E oltre a tutto questo un grande abisso è posto tra noi, e voi: onde chi vuol passare di qua a voi, nol può, né da codesto luogo tragittare fin qua. | et in his omnibus inter nos et vos chaos magnum firmatum est: ut hi qui volunt hinc transire ad vos, non possint, neque inde huc transmeare. |
| 27 | Ed egli disse: Io ti prego dunque, o Padre, che tu lo mandi a casa di mio padre: | Et ait: Rogo ergo te, pater, ut mittas eum in domum patris mei: |
| 28 | Imperocché io ho cinque fratelli, perché gli avverta di questo, acciocchè non vengano anche essi in questo luogo di tormenti. | habeo enim quinque fratres: ut testetur illis, ne et ipsi veniant in hunc locum tormentorum. |
| 29 | E Abramo gli disse: Eglino hanno Mosè, e i profeti: ascoltino quelli. | Et ait illi Abraham: Habent Moysen et prophetas: audiant illos. |
| 30 | Ma egli disse: No, padre Abramo: ma se alcun morto anderà ad essi, faranno penitenza. | At ille dixit: Non, pater Abraham: sed si quis ex mortuis ierit ad eos, poenitentiam agent. |
| 31 | Ed ei gli disse: Se non odono Mosè, e i profeti, nemmeno se risuscitasse uno da morte crederanno. | Ait autem illi: Si Moysen et prophetas non audiunt, neque si quis ex mortuis resurrexerit, credent. |
