Confronto
Luca 18
Martini e Vulgata Clementina, versetto per versetto.
| Martini | Vulgata Clementina | |
|---|---|---|
| 1 | Oltre di ciò diceva loro una parabola intorno al dover sempre orare, né mai stancarsi, | Dicebat autem et parabolam ad illos, quoniam oportet semper orare et non deficere, |
| 2 | Dicendo: Egli era un certo giudice in una città, il quale non temeva Dio, né aveva rispetto degli uomini. | dicens: Iudex quidam erat in quadam civitate, qui Deum non timebat, et hominem non reverebatur. |
| 3 | Ed era in quella città una vedova, la quale andava da lui, dicendogli: Fammi ragione del mio avversario. | Vidua autem quaedam erat in civitate illa, et veniebat ad eum, dicens: Vindica me de adversario meo. |
| 4 | E per buona pezza di tempo quegli non volle farlo. Ma poi disse tra sé: Abbenchè io non tema Dio, né abbia riguardo agli uomini; | Et nolebat per multum tempus. Post haec autem dixit intra se: Etsi Deum non timeo, nec hominem revereor: |
| 5 | Nondimeno perché questa vedova mi importuna, le farò giustizia, affinché non venga di continuo a rompermi la testa. | tamen quia molesta est mihi haec vidua, vindicabo illam, ne in novissimo veniens sugillet me. |
| 6 | Avete udito (disse il Signore) le parole di questo giudice iniquo? | Ait autem Dominus: Audite quid iudex iniquitatis dicit: |
| 7 | E Dio poi non farà giustizia a' suoi eletti, i quali lo invocano di e notte, e sarà lento in lor danno? | Deus autem non faciet vindictam electorum suorum clamantium ad se die ac nocte, et patientiam habebit in illis? |
| 8 | Vi dico, che presto li vendicherà. Ma quando verrà il Figliuolo dell'uomo, credete voi, che troverà fede sopra la terra? | Dico vobis quia cito faciet vindictam illorum. Verumtamen Filius hominis veniens, putas, inveniet fidem in terra? |
| 9 | Disse ancora questa parabola per taluni, i quali confidavano in se stessi come giusti, e disprezzavano gli altri. | Dixit autem et ad quosdam qui in se confidebant tamquam iusti, et aspernabantur ceteros, parabolam istam: |
| 10 | Due uomini salirono al tempio a fare orazione: uno Fariseo, e l'altro Pubblicano. | Duo homines ascenderunt in templum ut orarent: unus pharisaeus et alter publicanus. |
| 11 | Il Fariseo si stava, e dentro di sé orava così: Ti ringrazio, o Dio, che io non sono come gli altri uomini: rapaci, ingiusti, adulteri; ed anche come questo Pubblicano: | Pharisaeus stans, haec apud se orabat: Deus, gratias ago tibi, quia non sum sicut ceteri hominum: raptores, iniusti, adulteri, velut etiam hic publicanus: |
| 12 | Digiuno due volte la settimana: pago la decima di tutto quello, che io posseggo. | ieiuno bis in sabbato, decimas do omnium quae possideo. |
| 13 | Ma il Pubblicano stando da lungi, non voleva nemmeno alzar gli occhi al cielo; ma si batteva il petto, dicendo: Dio, abbi pietà di me peccatore. | Et publicanus a longe stans, nolebat nec oculos ad caelum levare: sed percutiebat pectus suum, dicens: Deus propitius esto mihi peccatori. |
| 14 | Vi dico, che questo se ne tornò giustificato a casa sua a differenza dell'altro: imperocché chiunque si esalta, sarà umiliato, e chi si umilia, sarà esaltato. | Dico vobis, descendit hic iustificatus in domum suam ab illo: quia omnis qui se exaltat, humiliabitur, et qui se humiliat, exaltabitur. |
| 15 | E conducevano ancora da lui de' fanciulli, perché gli toccasse. Il che vedendo i discepoli gli sgridavano. | Afferebant autem ad illum et infantes, ut eos tangeret. Quod cum viderent discipuli, increpabant illos. |
| 16 | Ma Gesù chiamandogli a sé, disse: Lasciate, che vengano da me i fanciulli, e non vogliate-loro vietarlo: imperocché di questi tali è il regno di Dio. | Iesus autem convocans illos, dixit: Sinite pueros venire ad me, et nolite vetare eos: talium est enim regnum Dei. |
| 17 | In verità vi dico, che chiunque non riceverà il regno di Dio come fanciullo, non vi entrerà. | Amen dico vobis, quicumque non acceperit regnum Dei sicut puer, non intrabit in illud. |
| 18 | E uno de' principali gli fece questa interrogazione: Maestro buono, che farò io per ottenere la vita eterna? | Et interrogavit eum quidam princeps, dicens: Magister bone, quid faciens vitam aeternam possidebo? |
| 19 | Ma Gesù gli rispose: Perché mi chiami tu buono? Nissuno è buono, salvo Dio solo. | Dixit autem ei Iesus: Quid me dicis bonum? nemo bonus nisi solus Deus. |
| 20 | Tu sai i comandamenti: Non ammazzare: non commettere adulterio, non rubare: non dire il falso testimonio: onora il padre, e la madre. | Mandata nosti: non occides; non moechaberis; non furtum facies; non falsum testimonium dices; honora patrem tuum et matrem. |
| 21 | E quegli disse: Ho osservato tutto questo fino dalla mia gioventù. | Qui ait: Haec omnia custodivi a iuventute mea. |
| 22 | La qual cosa avendo Gesù udita, gli disse: Sol una cosa ancora ti manca: vendi tutto quello che hai, e distribuiscilo ai poveri, e avrai un tesoro nel cielo; e vieni, e sieguimi. | Quo audito, Iesus ait ei: Adhuc unum tibi deest: omnia quaecumque habes vende, et da pauperibus, et habebis thesaurum in caelo: et veni, sequere me. |
| 23 | Ma quegli, sentite tali cose se ne attristò; perché era molto ricco. | His ille auditis, contristatus est: quia dives erat valde. |
| 24 | E Gesù vedendo, come egli si era rattristato, disse: Quanto è difficile, che coloro, che hanno delle ricchezze, entrino nel regno di Dio! | Videns autem Iesus illum tristem factum, dixit: Quam difficile, qui pecunias habent, in regnum Dei intrabunt! |
| 25 | Più facilmente passa per una cruna d'ago un cammello, che non entra un ricco nel regno di Dio. | facilius est enim camelum per foramen acus transire quam divitem intrare in regnum Dei. |
| 26 | E coloro, che ascoltavano, dissero: E chi può salvarsi? | Et dixerunt qui audiebant: Et quis potest salvus fieri? |
| 27 | Ed egli disse loro: Quello, che non è possibile agli uomini, è possibile a Dio. | Ait illis: Quae impossibilia sunt apud homines, possibilia sunt apud Deum. |
| 28 | E Pietro gli disse: Ecco che noi abbiamo abbandonato ogni cosa, e ti abbiamo seguitato. | Ait autem Petrus: Ecce nos dimisimus omnia et secuti sumus te. |
| 29 | Ed egli disse loro: In verità vi dico: non vi ha alcuno, che abbia abbandonato la casa, o i genitori, o i fratelli, o la moglie, o i figliuoli per amore del regno di Dio, | Qui dixit eis: Amen dico vobis, nemo est qui reliquit domum, aut parentes, aut fratres, aut uxorem, aut filios propter regnum Dei, |
| 30 | Che non riceva molto di più in questo tempo, e la vita eterna nel secolo avvenire. | et non recipiat multo plura in hoc tempore, et in saeculo venturo vitam aeternam. |
| 31 | E Gesù prese i dodici a parte, e disse loro: Ecco che noi andiamo a Gerusalemme, e si adempirà tutto quello che è stato scritto da' profeti intorno al Figliuolo dell'uomo. | Assumpsit autem Iesus duodecim, et ait illis: Ecce ascendimus Ierosolymam, et consummabuntur omnia quae scripta sunt per prophetas de Filio hominis: |
| 32 | Imperocché sarà dato nelle mani dei Gentili, e sarà schernito, e flagellato, e gli sarà sputato in faccia: | tradetur enim gentibus, et illudetur, et flagellabitur, et conspuetur: |
| 33 | E dopo che l'avran flagellato, lo uccideranno, ed ei risorgerà il terzo giorno. | et postquam flagellaverint, occident eum, et tertia die resurget. |
| 34 | Ed essi nulla compresero di tutto questo, e un tal parlare era oscuro per essi, e non intendevano quel che lor si diceva. | Et ipsi nihil horum intellexerunt, et erat verbum istud absconditum ab eis, et non intelligebant quae dicebantur. |
| 35 | Ed avvenne, che avvicinandosi egli a Gerico, un cieco se ne stava presso della strada, accattando. | Factum est autem, cum appropinquaret Iericho, caecus quidam sedebat secus viam, mendicans. |
| 36 | E udendo la turba, che passava, domandava quel che si fosse. | Et cum audiret turbam praetereuntem, interrogabat quid hoc esset. |
| 37 | E gli dissero, che passava Gesù Nazareno. | Dixerunt autem ei quod Iesus Nazarenus transiret. |
| 38 | E sclamò, e disse: Gesù figliuolo di David, abbi pietà di me. | Et clamavit, dicens: Iesu, fili David, miserere mei. |
| 39 | E quelli, che andavano innanzi, lo sgridavano, perché si chetasse. Ma egli sempre più sclamava: Figliuolo di David, abbi pietà di me. | Et qui praeibant, increpabant eum ut taceret. Ipse vero multo magis clamabat: Fili David, miserere mei. |
| 40 | E Gesù soffermatosi, comandò che gliel menasser dinanzi. E quando gli fu vicino, lo interrogò, | Stans autem Iesus iussit illum adduci ad se. Et cum appropinquasset, interrogavit illum, |
| 41 | Dicendo: Che vuoi tu, ch'io ti faccia? E quegli disse: Signore, ch'io vegga. | dicens: Quid tibi vis faciam? At ille dixit: Domine, ut videam. |
| 42 | E Gesù dissegli: Vedi; la tua fede ti ha fatto salvo. | Et Iesus dixit illi: Respice, fides tua te salvum fecit. |
| 43 | E subito quegli vide, e gli andava dietro glorificando Dio. E tutto il popolo, veduto ciò, diede lode a Dio. | Et confestim vidit, et sequebatur illum magnificans Deum. Et omnis plebs ut vidit, dedit laudem Deo. |
