Proverbia 7

¹Fili mi, custodi sermones meos, et praecepta mea reconde tibi. Fili,

²serva mandata mea, et vives; et legem meam quasi pupillam oculi tui:

³liga eam in digitis tuis, scribe illam in tabulis cordis tui.

⁴Dic sapientiae: Soror mea es, et prudentiam voca amicam tuam:

⁵ut custodiant te a muliere extranea, et ab aliena quae verba sua dulcia facit.

⁶De fenestra enim domus meae per cancellos prospexi,

⁷et video parvulos; considero vecordem iuvenem,

⁸qui transit per plateam iuxta angulum et prope viam domus illius graditur:

⁹in obscuro, advesperascente die, in noctis tenebris et caligine.

¹⁰Et ecce occurrit illi mulier ornatu meretricio, praeparata ad capiendas animas: garrula et vaga,

¹¹quietis impatiens, nec valens in domo consistere pedibus suis;

¹²nunc foris, nunc in plateis, nunc iuxta angulos insidians.

¹³Apprehensumque deosculatur iuvenem, et procaci vultu blanditur, dicens:

¹⁴Victimas pro salute vovi; hodie reddidi vota mea:

¹⁵idcirco egressa sum in occursum tuum, desiderans te videre, et reperi.

¹⁶Intexui funibus lectulum meum; stravi tapetibus pictis ex Aegypto:

¹⁷aspersi cubile meum myrrha, et aloë, et cinnamomo.

¹⁸Veni, inebriemur uberibus, et fruamur cupitis amplexibus donec illucescat dies.

¹⁹Non est enim vir in domo sua: abiit via longissima:

²⁰sacculum pecuniae secum tulit; in die plenae lunae reversurus est in domum suam.

²¹Irretivit eum multis sermonibus, et blanditiis labiorum protraxit illum.

²²Statim eam sequitur quasi bos ductus ad victimam, et quasi agnus lasciviens, et ignorans quod ad vincula stultus trahatur:

²³donec transfigat sagitta iecur eius, velut si avis festinet ad laqueum, et nescit quod de periculo animae illius agitur.

²⁴Nunc ergo, fili mi, audi me, et attende verbis oris mei.

²⁵Ne abstrahatur in viis illius mens tua, neque decipiaris semitis eius;

²⁶multos enim vulneratos deiecit, et fortissimi quique interfecti sunt ab ea.

²⁷Viae inferi domus eius, penetrantes in interiora mortis.