Proverbia 14

¹Sapiens mulier aedificat domum suam; insipiens exstructam quoque manibus destruet.

²Ambulans recto itinere, et timens Deum, despicitur ab eo qui infami graditur via.

³In ore stulti virga superbiae; labia autem sapientium custodiunt eos.

⁴Ubi non sunt boves, praesepe vacuum est; ubi autem plurimae segetes, ibi manifesta est fortitudo bovis.

⁵Testis fidelis non mentitur; profert autem mendacium dolosus testis.

⁶Quaerit derisor sapientiam, et non invenit; doctrina prudentium facilis.

⁷Vade contra virum stultum, et nescit labia prudentiae.

⁸Sapientia callidi est intelligere viam suam, et imprudentia stultorum errans.

⁹Stultus illudet peccatum, et inter iustos morabitur gratia.

¹⁰Cor quod novit amaritudinem animae suae, in gaudio eius non miscebitur extraneus.

¹¹Domus impiorum delebitur: tabernacula vero iustorum germinabunt.

¹²Est via quae videtur homini iusta, novissima autem eius deducunt ad mortem.

¹³Risus dolore miscebitur, et extrema gaudii luctus occupat.

¹⁴Viis suis replebitur stultus, et super eum erit vir bonus.

¹⁵Innocens credit omni verbo; astutus considerat gressus suos. Filio doloso nihil erit boni; servo autem sapienti prosperi erunt actus, et dirigetur via eius.

¹⁶Sapiens timet, et declinat a malo; stultus transilit, et confidit.

¹⁷Impatiens operabitur stultitiam, et vir versutus odiosus est.

¹⁸Possidebunt parvuli stultitiam, et exspectabunt astuti scientiam.

¹⁹Iacebunt mali ante bonos, et impii ante portas iustorum.

²⁰Etiam proximo suo pauper odiosus erit: amici vero divitum multi.

²¹Qui despicit proximum suum peccat; qui autem miseretur pauperis beatus erit. Qui credit in Domino misericordiam diligit.

²²Errant qui operantur malum; misericordia et veritas praeparant bona.

²³In omni opere erit abundantia; ubi autem verba sunt plurima, ibi frequenter egestas.

²⁴Corona sapientium divitiae eorum; fatuitas stultorum imprudentia.

²⁵Liberat animas testis fidelis, et profert mendacia versipellis.

²⁶In timore Domini fiducia fortitudinis, et filiis eius erit spes.

²⁷Timor Domini fons vitae, ut declinent a ruina mortis.

²⁸In multitudine populi dignitas regis, et in paucitate plebis ignominia principis.

²⁹Qui patiens est multa gubernatur prudentia; qui autem impatiens est exaltat stultitiam suam.

³⁰Vita carnium sanitas cordis; putredo ossium invidia.

³¹Qui calumniatur egentem exprobrat factori eius; honorat autem eum qui miseretur pauperis.

³²In malitia sua expelletur impius: sperat autem iustus in morte sua.

³³In corde prudentis requiescit sapientia, et indoctos quosque erudiet.

³⁴Iustitia elevat gentem; miseros autem facit populos peccatum.

³⁵Acceptus est regi minister intelligens; iracundiam eius inutilis sustinebit.