Comparação
Mateus 6
Figueiredo e Vulgata Clementina, versículo a versículo.
| Figueiredo | Vulgata Clementina | |
|---|---|---|
| 1 | Guardai-vos não façais as vossas boas obras diante dos homens, com o fim de serdes vistos por eles; doutra sorte não tereis a recompensa da mão de vosso Pai que está nos céus. | Attendite ne iustitiam vestram faciatis coram hominibus, ut videamini ab eis: alioquin mercedem non habebitis apud Patrem vestrum qui in caelis est. |
| 2 | Quando pois dás a esmola, não faças tocar a trombeta diante de ti, como praticam os hipócritas nas sinagogas e nas ruas, para serem honrados dos homens. Em verdade vos digo que eles já receberam a sua recompensa. | Cum ergo facis eleemosynam, noli tuba canere ante te, sicut hypocritae faciunt in synagogis, et in vicis, ut honorificentur ab hominibus. Amen dico vobis, receperunt mercedem suam. |
| 3 | Mas quando dás a esmola, não saiba a tua esquerda o que faz a tua direita; | Te autem faciente eleemosynam, nesciat sinistra tua quid faciat dextera tua: |
| 4 | Para que a tua esmola fique escondida, e teu Pai que vê o que tu fazes em secreto, ta pagará. | ut sit eleemosyna tua in abscondito, et Pater tuus, qui videt in abscondito, reddet tibi. |
| 5 | E quando orais, não haveis de ser como os hipócritas que gostam de orar em pé nas sinagogas e nos cantos das ruas, para serem vistos dos homens; em verdade vos digo que eles já receberam a sua recompensa. | Et cum oratis, non eritis sicut hypocritae qui amant in synagogis et in angulis platearum stantes orare, ut videantur ab hominibus: amen dico vobis, receperunt mercedem suam. |
| 6 | Mas tu, quando orares, entra no teu aposento, e fechada a porta, ora a teu Pai em secreto; e teu Pai que vê o que se passa em secreto, te dará a paga. | Tu autem cum oraveris, intra in cubiculum tuum, et clauso ostio, ora Patrem tuum in abscondito: et Pater tuus, qui videt in abscondito, reddet tibi. |
| 7 | E quando orais, não faleis muito, como os gentios; pois cuidam que pelo seu muito falar serão ouvidos. | Orantes autem, nolite multum loqui, sicut ethnici, putant enim quod in multiloquio suo exaudiantur. |
| 8 | Não queirais portanto parecer-vos com eles; porque vosso Pai sabe o que vos é necessário, primeiro que vós lho peçais. | Nolite ergo assimilari eis: scit enim Pater vester, quid opus sit vobis, antequam petatis eum. |
| 9 | Assim pois é que vós haveis de orar: Padre nosso que estás nos céus; santificado seja o teu nome. | Sic ergo vos orabitis: Pater noster, qui es in caelis, sanctificetur nomen tuum. |
| 10 | Venha a nós o teu reino. Seja feita a tua vontade, assim na terra, como no céu. | Adveniat regnum tuum; fiat voluntas tua, sicut in caelo et in terra. |
| 11 | O pão nosso que é sobre toda a substância, nos dá hoje. | Panem nostrum supersubstantialem da nobis hodie, |
| 12 | E perdoa-nos as nossas dívidas, assim como nós também perdoamos aos nossos devedores. | et dimitte nobis debita nostra, sicut et nos dimittimus debitoribus nostris. |
| 13 | E não nos deixes cair em tentação. Mas livra-nos do mal. Amém. | Et ne nos inducas in tentationem, sed libera nos a malo. Amen. |
| 14 | Porque se vós perdoardes aos homens as ofensas que tendes deles; também vosso Pai celestial vos perdoará os vossos pecados. | Si enim dimiseritis hominibus peccata eorum: dimittet et vobis Pater vester caelestis delicta vestra. |
| 15 | Mas se não perdoardes aos homens, tão pouco vosso Pai vos perdoará os vossos pecados. | Si autem non dimiseritis hominibus: nec Pater vester dimittet vobis peccata vestra. |
| 16 | E quando jejuais, não vos ponhais tristes como os hipócritas; porque eles desfiguram os seus rostos, para fazer ver aos homens que jejuam. Na verdade vos digo, que já receberam a sua recompensa. | Cum autem ieiunatis, nolite fieri sicut hypocritae, tristes. Exterminant enim facies suas, ut appareant hominibus ieiunantes. Amen dico vobis, quia receperunt mercedem suam. |
| 17 | Mas tu, quando jejuas, unge a tua cabeça e lava o teu rosto, | Tu autem, cum ieiunas, unge caput tuum, et faciem tuam lava, |
| 18 | A fim de que não pareças aos homens que jejuas, mas somente a teu Pai que está presente a tudo o que há de mais secreto; e teu Pai que vê o que se passa em secreto, te dará a paga. | ne videaris hominibus ieiunans, sed Patri tuo, qui est in abscondito: et Pater tuus, qui videt in abscondito, reddet tibi. |
| 19 | Não queirais entesourar para vós tesouros na terra; onde a ferrugem e a traça os consome, e onde os ladrões os desenterram e roubam. | Nolite thesaurizare vobis thesauros in terra: ubi aerugo, et tinea demolitur: et ubi fures effodiunt, et furantur. |
| 20 | Mas entesourai para vós tesouros no céu; onde não os consome a ferrugem, nem a traça, e onde os ladrões não os desenterram, nem roubam. | Thesaurizate autem vobis thesauros in caelo, ubi neque aerugo, neque tinea demolitur, et ubi fures non effodiunt, nec furantur. |
| 21 | Porque onde está o teu tesouro, aí está também o teu coração. | Ubi enim est thesaurus tuus, ibi est et cor tuum. |
| 22 | O teu olho é a luz do teu corpo. Se o teu olho for simples, todo o teu corpo será luminoso. | Lucerna corporis tui est oculus tuus. Si oculus tuus fuerit simplex, totum corpus tuum lucidum erit. |
| 23 | Mas se o teu olho for mau, todo o teu corpo estará em trevas. Se pois a luz que em ti há são trevas, quão grandes não serão essas mesmas trevas? | Si autem oculus tuus fuerit nequam, totum corpus tuum tenebrosum erit. Si ergo lumen, quod in te est, tenebrae sunt: ipsae tenebrae quantae erunt? |
| 24 | Ninguém pode servir a dois senhores; porque ou há de aborrecer um e amar outro, ou há de acomodar-se a este e desprezar aquele. Não podeis servir a Deus e às riquezas. | Nemo potest duobus dominis servire: aut enim unum odio habebit, et alterum diliget: aut unum sustinebit, et alterum contemnet. Non potestis Deo servire et mammonae. |
| 25 | Portanto vos digo, não andeis cuidadosos da vossa vida, que comereis, nem para o vosso corpo, que vestireis. Não é mais a alma que a comida; e o corpo mais que o vestido? | Ideo dico vobis, ne solliciti sitis animae vestrae quid manducetis, neque corpori vestro quid induamini. Nonne anima plus est quam esca, et corpus plus quam vestimentum? |
| 26 | Olhai para as aves do céu, que não semeiam, nem segam, nem fazem provimentos nos celeiros; e contudo vosso Pai celestial as sustenta. Porventura não sois vós muito mais do que elas? | Respicite volatilia caeli, quoniam non serunt, neque metunt, neque congregant in horrea: et Pater vester caelestis pascit illa. Nonne vos magis pluris estis illis? |
| 27 | E qual de vós discorrendo pode acrescentar um covado à sua estatura? | Quis autem vestrum cogitans potest adiicere ad staturam suam cubitum unum? |
| 28 | E por que andais vós solícitos pelo vestido? Considerai como crescem os lírios do campo; eles não trabalham, nem fiam. | Et de vestimento quid solliciti estis? Considerate lilia agri quomodo crescunt: non laborant, neque nent. |
| 29 | Digo-vos mais, que nem Salomão em toda a sua glória se cobriu jamais como um destes. | Dico autem vobis, quoniam nec Salomon in omni gloria sua coopertus est sicut unum ex istis. |
| 30 | Pois se ao feno do campo, que hoje é, e amanhã é lançado no forno, Deus veste assim; quanto mais a vós, homens de pouca fé? | Si autem foenum agri, quod hodie est, et cras in clibanum mittitur, Deus sic vestit, quanto magis vos modicae fidei? |
| 31 | Não vos aflijais pois, dizendo: Que comeremos ou que beberemos ou com que nos cobriremos? | Nolite ergo solliciti esse, dicentes: Quid manducabimus, aut quid bibemus, aut quo operiemur? |
| 32 | Porque os gentios é que se cansam por estas coisas. Porquanto vosso Pai sabe que tendes necessidade de todas elas. | haec enim omnia gentes inquirunt. Scit enim Pater vester, quia his omnibus indigetis. |
| 33 | Buscai pois primeiramente o reino de Deus e a sua justiça; e todas estas coisas se vos acrescentarão. | Quaerite ergo primum regnum Dei, et iustitiam eius: et haec omnia adiicientur vobis. |
| 34 | E assim não andeis inquietos pelo dia de amanhã. Porque o dia de amanhã a si mesmo trará seu cuidado; ao dia basta a sua própria aflição. | Nolite ergo solliciti esse in crastinum. Crastinus enim dies sollicitus erit sibi ipsi: sufficit diei malitia sua. |
