Confronto
Matteo 22
Martini e Vulgata Clementina, versetto per versetto.
| Martini | Vulgata Clementina | |
|---|---|---|
| 1 | E Gesù ricominciò a parlare con essi per via di parabole, dicendo: | Et respondens Iesus, dixit iterum in parabolis eis, dicens: |
| 2 | Il regno de' cieli è simile a un re, il quale fece lo sposalizio del suo figliuolo: | Simile factum est regnum caelorum homini regi, qui fecit nuptias filio suo. |
| 3 | E mandò i suoi servi a chiamare gl'invitati alle nozze, e non volevano andare. | Et misit servos suos vocare invitatos ad nuptias, et nolebant venire. |
| 4 | Mandò di nuovo altri servi dicendo: Dite agli invitati: il mio desinare è già in ordine, si sono ammazzati i buoi, e gli animali di serbatoio, e tutto è pronto: venite alle nozze. | Iterum misit alios servos, dicens: Dicite invitatis: Ecce prandium meum paravi, tauri mei et altilia occisa sunt, et omnia parata: venite ad nuptias. |
| 5 | Ma quelli miser ciò in non cale: e se ne andarono chi alla sua villa, chi al suo negozio. | Illi autem neglexerunt: et abierunt, alius in villam suam, alius vero ad negotiationem suam: |
| 6 | Altri poi presero i servi di lui, e trattarongli ignominiosamente, e gli uccisero. | reliqui vero tenuerunt servos eius, et contumeliis affectos occiderunt. |
| 7 | Udito ciò, il re si sdegnò; e mandate le sue milizie, sterminò quegli omicidi, e dette alle fiamme la loro città. | Rex autem cum audisset, iratus est: et missis exercitibus suis, perdidit homicidas illos, et civitatem illorum succendit. |
| 8 | Allora disse a' suoi servi: Le nozze erano all'ordine, ma quelli, che erano stati invitati, non furono degni. | Tunc ait servis suis: Nuptiae quidem paratae sunt, sed qui invitati erant, non fuerunt digni: |
| 9 | Andate dunque a' capi delle strade, e quanti riscontrerete, chiamate tutti alle nozze. | ite ergo ad exitus viarum, et quoscumque inveneritis, vocate ad nuptias. |
| 10 | E andati i servitori di lui per le strade, radunarono quanti trovarono e buoni e cattivi, e il banchetto fu pieno di convitati. | Et egressi servi eius in vias, congregaverunt omnes quos invenerunt, malos et bonos: et impletae sunt nuptiae discumbentium. |
| 11 | Ma entrato il re per vedere i convitati, vi osservò un uomo, che non era in abito da nozze. | Intravit autem rex ut videret discumbentes, et vidit ibi hominem non vestitum veste nuptiali. |
| 12 | E dissegli: Amico, come se' tu entrato qua, non avendo la veste nuziale? Ma quegli ammutoli. | Et ait illi: Amice, quomodo huc intrasti non habens vestem nuptialem? At ille obmutuit. |
| 13 | Allora il re disse a' suoi ministri: Legatelo per le mani, e pe' piedi, e gettatelo nelle tenebre esteriori: ivi sarà pianto, e stridore di denti. | Tunc dicit rex ministris: Ligatis manibus et pedibus eius, mittite eum in tenebras exteriores: ibi erit fletus et stridor dentium. |
| 14 | Imperocché molti sono i chiamati, e pochi gli eletti. | Multi enim sunt vocati, pauci vero electi. |
| 15 | Allora i Farisei ritiratisi tenner consiglio per coglierlo in parole. | Tunc abeuntes pharisaei, consilium inierunt ut caperent eum in sermone. |
| 16 | E mandano da lui i loro discepoli con degli Erodiani, i quali dissero: Maestro, noi sappiamo, che tu sei verace, e insegni la via di Dio secondo la verità, senza badare a chicchessia: imperocché non guardi in faccia gli uomini. | Et mittunt ei discipulos suos cum Herodianis, dicentes: Magister, scimus quia verax es, et viam Dei in veritate doces, et non est tibi cura de aliquo: non enim respicis personam hominum: |
| 17 | Spiegaci adunque il tuo parere: È egli lecito, o no di pagare il tributo a Cesare? | dic ergo nobis quid tibi videtur, licet censum dare Caesari, an non? |
| 18 | Ma Gesù conoscendo la loro malizia, disse: Ipocriti, perché mi tentate? | Cognita autem Iesus nequitia eorum, ait: Quid me tentatis, hypocritae? |
| 19 | Mostratemi la moneta del tributo. Ed essi gli presentarono un danaro. | ostendite mihi numisma census. At illi obtulerunt ei denarium. |
| 20 | E Gesù disse loro: Di chi è questa immagine, e questa iscrizione? | Et ait illis Iesus: Cuius est imago haec, et superscriptio? |
| 21 | Gli risposero: Di Cesare. Allora egli disse loro: Rendete dunque a Cesare quel che è di Cesare: e a Dio quel che è di Dio. | Dicunt ei: Caesaris. Tunc ait illis: Reddite ergo quae sunt Caesaris, Caesari: et quae sunt Dei, Deo. |
| 22 | Ciò udito restarono stupefatti, e lasciatolo se ne andarono. | Et audientes mirati sunt, et relicto eo abierunt. |
| 23 | In quel giorno andarono a ritrovarlo i Sadducei, i quali negano la risurrezione, e lo interrogarono, | In illo die accesserunt ad eum sadducaei, qui dicunt non esse resurrectionem: et interrogaverunt eum, |
| 24 | Dicendo: Maestro, Mosè ha detto: Se uno muore non avendo figliuoli, il suo fratello sposi la moglie di lui, e dia discendenza al fratello. | dicentes: Magister, Moyses dixit: Si quis mortuus fuerit non habens filium, ut ducat frater eius uxorem illius, et suscitet semen fratri suo. |
| 25 | Or eranvi fra di noi sette fratelli: e il primo ammogliatosi venne a morte; e non avendo prole, lasciò la sua moglie al fratello. | Erant autem apud nos septem fratres: et primus, uxore ducta, defunctus est: et non habens semen, reliquit uxorem suam fratri suo. |
| 26 | Lo stesso fu del secondo, e del terzo fino al settimo. | Similiter secundus, et tertius usque ad septimum. |
| 27 | Finalmente ultima di tutti morì anche la donna; | Novissime autem omnium et mulier defuncta est. |
| 28 | Alla risurrezione adunque di chi sarà la moglie dei sette? imperocché la hanno avuta tutti. | In resurrectione ergo cuius erit de septem uxor? omnes enim habuerunt eam. |
| 29 | Ma Gesù rispose loro: Voi siete in errore, non intendendo le Scritture, né il potere di Dio. | Respondens autem Iesus, ait illis: Erratis nescientes Scripturas, neque virtutem Dei. |
| 30 | Imperocché alla risurrezione né gli uomini prendono moglie, né le donne marito; ma sono come gli Angeli di Dio nel cielo. | In resurrectione enim neque nubent, neque nubentur: sed erunt sicut angeli Dei in caelo. |
| 31 | Riguardo poi alla risurrezione de' morti, non avete voi letto quello, che Dio espresse, dicendo a voi: | De resurrectione autem mortuorum non legistis quod dictum est a Deo dicente vobis: |
| 32 | Io sono il Dio d'Abramo, il Dio di Isacco, il Dio di Giacobbe? Egli non è il Dio de' morti, ma de' vivi. | Ego sum Deus Abraham, et Deus Isaac, et Deus Iacob? Non est Deus mortuorum, sed viventium. |
| 33 | Udito ciò le turbe, ammiravano la sua dottrina. | Et audientes turbae, mirabantur in doctrina eius. |
| 34 | Ma i Farisei avendo saputo, com'egli avea chiuso la bocca a' Sadducei, si unirono insieme. | Pharisaei autem audientes quod silentium imposuisset sadducaeis, convenerunt in unum: |
| 35 | E uno di essi dottore della legge lo interrogò per tentarlo. | et interrogavit eum unus ex eis legis doctor, tentans eum: |
| 36 | Maestro, qual è il gran comandamento della legge? | Magister, quod est mandatum magnum in lege? |
| 37 | Gesù dissegli: Amerai il Signore Dio tuo con tutto il tuo cuore, e con tutta l'anima tua, e con tutto il tuo spirito. | Ait illi Iesus: Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, et in tota anima tua, et in tota mente tua. |
| 38 | Questo è il massimo, e primo comandamento. | Hoc est maximum, et primum mandatum. |
| 39 | Il secondo poi è simile a questo: Amerai il prossimo tuo come te stesso. | Secundum autem simile est huic: Diliges proximum tuum, sicut teipsum. |
| 40 | Da questi due comandamenti pende tutta quanta la legge, e i profeti. | In his duobus mandatis universa lex pendet, et prophetae. |
| 41 | Ed essendo radunati insieme i Farisei, Gesù domandò loro, | Congregatis autem pharisaeis, interrogavit eos Iesus, |
| 42 | Dicendo: Che vi pare del Cristo: di chi è egli figliuolo? Gli risposero: Di Davidde. | dicens: Quid vobis videtur de Christo? cuius filius est? Dicunt ei: David. |
| 43 | Egli disse loro: Come adunque Davidde in ispirito lo chiama Signore, dicendo: | Ait illis: Quomodo ergo David in spiritu vocat eum Dominum, dicens: |
| 44 | Il Signore ha detto al mio Signore: Siedi alla mia destra, sin a tanto che io metta i tuoi nemici per isgabello ai tuoi piedi? | Dixit Dominus Domino meo: Sede a dextris meis, donec ponam inimicos tuos scabellum pedum tuorum? |
| 45 | Se dunque Davidde lo chiama Signore, come è egli suo figliuolo? | Si ergo David vocat eum Dominum, quomodo filius eius est? |
| 46 | E nessuno potea replicargli parola: né vi fu chi ardisse da quel dì in poi di interrogarlo. | Et nemo poterat ei respondere verbum: neque ausus fuit quisquam ex illa die eum amplius interrogare. |
