Actus Apostolorum 22

¹Viri fratres, et patres, audite quam ad vos nunc reddo rationem. ²Cum audissent autem quia hebraea lingua loqueretur ad illos, magis praestiterunt silentium. ³Et dicit: Ego sum vir Iudaeus, natus in Tarso Ciliciae, nutritus autem in ista civitate, secus pedes Gamaliel eruditus iuxta veritatem paternae legis, aemulator legis, sicut et vos omnes estis hodie: ⁴qui hanc viam persecutus sum usque ad mortem, alligans et tradens in custodias viros ac mulieres, ⁵sicut princeps sacerdotum mihi testimonium reddit, et omnes maiores natu: a quibus et epistolas accipiens, ad fratres Damascum pergebam, ut adducerem inde vinctos in Ierusalem ut punirentur. ⁶Factum est autem, eunte me, et appropinquante Damasco media die, subito de caelo circumfulsit me lux copiosa: ⁷et decidens in terram, audivi vocem dicentem mihi: Saule, Saule, quid me persequeris? ⁸Ego autem respondi: Quis es, domine? Dixitque ad me: Ego sum Iesus Nazarenus, quem tu persequeris. ⁹Et qui mecum erant, lumen quidem viderunt, vocem autem non audierunt eius qui loquebatur mecum. ¹⁰Et dixi: Quid faciam, domine? Dominus autem dixit ad me: Surgens vade Damascum: et ibi tibi dicetur de omnibus quae te oporteat facere. ¹¹Et cum non viderem prae claritate luminis illius, ad manum deductus a comitibus, veni Damascum. ¹²Ananias autem quidam vir secundum legem, testimonium habens ab omnibus cohabitantibus Iudaeis, ¹³veniens ad me et astans, dixit mihi: Saule frater, respice. Et ego eadem hora respexi in eum. ¹⁴At ille dixit: Deus patrum nostrorum praeordinavit te, ut cognosceres voluntatem eius, et videres iustum, et audires vocem ex ore eius: ¹⁵quia eris testis illius ad omnes homines eorum quae vidisti et audisti. ¹⁶Et nunc quid moraris? Exsurge, et baptizare, et ablue peccata tua, invocato nomine ipsius. ¹⁷Factum est autem revertenti mihi in Ierusalem, et oranti in templo, fieri me in stupore mentis, ¹⁸et videre illum dicentem mihi: Festina, et exi velociter ex Ierusalem: quoniam non recipient testimonium tuum de me. ¹⁹Et ego dixi: Domine, ipsi sciunt quia ego eram concludens in carcerem, et caedens per synagogas eos qui credebant in te: ²⁰et cum funderetur sanguis Stephani testis tui, ego astabam, et consentiebam, et custodiebam vestimenta interficientium illum. ²¹Et dixit ad me: Vade, quoniam ego in nationes longe mittam te.

²²Audiebant autem eum usque ad hoc verbum, et levaverunt vocem suam, dicentes: Tolle de terra huiusmodi: non enim fas est eum vivere. ²³Vociferantibus autem eis, et proiicientibus vestimenta sua, et pulverem iactantibus in aërem, ²⁴iussit tribunus induci eum in castra, et flagellis caedi, et torqueri eum, ut sciret propter quam causam sic acclamarent ei. ²⁵Et cum astrinxissent eum loris, dicit astanti sibi centurioni Paulus: Si hominem Romanum et indemnatum licet vobis flagellare? ²⁶Quo audito, centurio accessit ad tribunum, et nuntiavit ei, dicens: Quid acturus es? hic enim homo civis Romanus est. ²⁷Accedens autem tribunus, dixit illi: Dic mihi si tu Romanus es? At ille dixit: Etiam. ²⁸Et respondit tribunus: Ego multa summa civilitatem hanc consecutus sum. Et Paulus ait: Ego autem et natus sum. ²⁹Protinus ergo discesserunt ab illo qui eum torturi erant. Tribunus quoque timuit postquam rescivit, quia civis Romanus esset, et quia alligasset eum.

³⁰Postera autem die volens scire diligentius qua ex causa accusaretur a Iudaeis, solvit eum, et iussit sacerdotes convenire, et omne concilium: et producens Paulum, statuit inter illos.