Confronto
Marco 6
Martini e Vulgata Clementina, versetto per versetto.
| Martini | Vulgata Clementina | |
|---|---|---|
| 1 | E quindi partitosi andò alla sua patria; e lo seguitavano i suoi discepoli: | Et egressus inde, abiit in patriam suam: et sequebantur eum discipuli sui: |
| 2 | E venuto il sabato, cominciò a insegnare nella sinagoga: e molti all'udirlo restavano ammirati del suo sapere, e dicevano: Donde ha cavato costui tutte queste cose? e che sapienza è quella, che gli è stata conceduta? e quali maraviglie sono per mano di lui operate? | et facto sabbato coepit in synagoga docere: et multi audientes admirabantur in doctrina eius, dicentes: Unde huic haec omnia? et quae est sapientia, quae data est illi, et virtutes tales, quae per manus eius efficiuntur? |
| 3 | Non è egli costui quel legnaiuolo, figlio di Maria, fratello di Giacomo, e di Giuseppe, e di Giuda, e di Simone? e non abbiamo qui tra di noi le sue sorelle? E si scandalizzavano di lui. | Nonne hic est faber, filius Mariae, frater Iacobi, et Ioseph, et Iudae, et Simonis? nonne et sorores eius hic nobiscum sunt? Et scandalizabantur in illo. |
| 4 | Ma Gesù diceva loro: Non è il profeta senza onore, fuorichè nella sua patria, e in casa sua e tra' suoi parenti. | Et dicebat illis Iesus: Quia non est propheta sine honore nisi in patria sua, et in domo sua, et in cognatione sua. |
| 5 | E non poteva far ivi alcun miracolo, se non che guarì pochi malati, imponendo loro le mani. | Et non poterat ibi virtutem ullam facere, nisi paucos infirmos impositis manibus curavit: |
| 6 | E si maravigliava della loro incredulità, e girava per i castelli d'intorno, insegnando. | et mirabatur propter incredulitatem eorum, et circuibat castella in circuitu docens. |
| 7 | E chiamò a sé i dodici: e cominciò a mandargli a due a due, e dava loro potestà sopra gli spiriti immondi. | Et vocavit duodecim: et coepit eos mittere binos, et dabat illis potestatem spirituum immundorum. |
| 8 | E ordinò loro di non prender nulla per il viaggio, eccetto il solo bastone, non pane, non bisaccia, non denaro nella borsa; | Et praecepit eis ne quid tollerent in via, nisi virgam tantum: non peram, non panem, neque in zona aes, |
| 9 | Ma di calzarsi di sandali, e di non avere due vesti da vestirsi. | sed calceatos sandaliis, et ne induerentur duabus tunicis. |
| 10 | E diceva loro: In qualunque casa entriate, trattenetevi in essa, fino a tanto che quindi partiate. | Et dicebat eis: Quocumque introieritis in domum, illic manete donec exeatis inde: |
| 11 | E dovunque non vorranno ricevervi, né ascoltarvi, ritirandovi di lì, scuotete la polvere de' vostri piedi in testimonianza per essi. | et quicumque non receperint vos, nec audierint vos, exeuntes inde, excutite pulverem de pedibus vestris in testimonium illis. |
| 12 | Ed essi andarono, e predicavano (agli uomini), che facessero penitenza. | Et exeuntes praedicabant ut poenitentiam agerent: |
| 13 | E cacciavano molti demonii, e ungevano con olio molti malati, e li risanavano. | et daemonia multa eiiciebant, et ungebant oleo multos aegros, et sanabant. |
| 14 | Venne ciò a notizia del re Erode (imperocché si era sparsa la sua rinomanza) e diceva: Giovanni Batista è risuscitato da morte: e in lui perciò spiccano le virtù. | Et audivit rex Herodes (manifestum enim factum est nomen eius), et dicebat: Quia Ioannes Baptista resurrexit a mortuis: et propterea virtutes operantur in illo. |
| 15 | Altri poi dicevano: Egli è Elia. Altri dicevano: Egli è un profeta, come uno dei profeti. | Alii autem dicebant: Quia Elias est; alii vero dicebant: Quia propheta est, quasi unus ex prophetis. |
| 16 | Ma Erode, quando ne ebbe sentito parlare, disse: Questi è quel Giovanni, cui io tagliai la testa, egli è risuscitato da morte. | Quo audito Herodes ait: Quem ego decollavi Ioannem, hic a mortuis resurrexit. |
| 17 | Imperocché Erode avea mandato a pigliare Giovanni, e lo tenne legato in prigione per causa di Erodiade moglie di Filippo suo fratello, perché egli se l'era presa per moglie. | Ipse enim Herodes misit, ac tenuit Ioannem, et vinxit eum in carcere propter Herodiadem uxorem Philippi fratris sui, quia duxerat eam. |
| 18 | Imperocché Giovanni diceva ad Erode: Non è lecito a te di ritenere la moglie di tuo fratello. | Dicebat enim Ioannes Herodi: Non licet tibi habere uxorem fratris tui. |
| 19 | Ed Erodiade gli tendeva insidie: e bramava di farlo morire; ma non le riusciva. | Herodias autem insidiabatur illi: et volebat occidere eum, nec poterat. |
| 20 | Imperocché Erode temeva Giovanni, sapendo, che era uomo giusto, e santo: e lo difendeva, e a persuasione di lui faceva molte cose, e lo sentiva volentieri. | Herodes enim metuebat Ioannem, sciens eum virum iustum et sanctum: et custodiebat eum, et audito eo multa faciebat, et libenter eum audiebat. |
| 21 | Ma venuto un giorno favorevole, Erode fece una cena il suo dì natalizio ai grandi della corte, e ai tribuni, e ai principali della Galilea. | Et cum dies opportunus accidisset, Herodes natalis sui coenam fecit principibus, et tribunis, et primis Galilaeae: |
| 22 | Ed essendo entrata la figliuola della stessa Erodiade a ballare, ed essendo piaciuta ad Erode, e ai convitati, il re disse alla fanciulla: Chiedimi quello che vuoi, e te lo darò: | cumque introisset filia ipsius Herodiadis, et saltasset, et placuisset Herodi, simulque recumbentibus, rex ait puellae: Pete a me quod vis, et dabo tibi: |
| 23 | E le giurò: Qualunque cosa mi chiederai, te la darò, abbenchè sia la metà del mio regno. | et iuravit illi: Quia quidquid petieris dabo tibi, licet dimidium regni mei. |
| 24 | Ed ella uscita che fu, disse a sua madre: Che dimanderò? Ed ella dissele: La testa di Giovanni Batista. | Quae cum exisset, dixit matri suae: Quid petam? At illa dixit: Caput Ioannis Baptistae. |
| 25 | E ritornata subito frettolosamente dal re, gli fece la domanda, dicendo: Voglio, che tu mi dia subito in un bacile la testa di Giovanni Batista. | Cumque introisset statim cum festinatione ad regem, petivit dicens: Volo ut protinus des mihi in disco caput Ioannis Baptistae. |
| 26 | E rattristatosi il re per risguardo al giuramento, e a' convitati non volle disgustarla. | Et contristatus est rex: propter iusiurandum, et propter simul discumbentes, noluit eam contristare: |
| 27 | Ma spedì il carnefice, e ordinò, che fosse portata la testa di lui in un bacile. E questi lo decollò nella prigione. | sed misso spiculatore praecepit afferri caput eius in disco. Et decollavit eum in carcere, |
| 28 | E portò in un bacile la testa di lui; e la dette alla fanciulla, e la fanciulla la dette alla madre sua. | et attulit caput eius in disco: et dedit illud puellae, et puella dedit matri suae. |
| 29 | Il che risaputosi da' suoi discepoli, andarono a prendere il suo corpo: e gli diedero sepoltura. | Quo audito, discipuli eius venerunt, et tulerunt corpus eius: et posuerunt illud in monumento. |
| 30 | Ma ritornati gli Apostoli da Gesù gli detter parte di tutto quello che avevan fatto, e insegnato. | Et convenientes Apostoli ad Iesum, renuntiaverunt ei omnia quae egerant, et docuerant. |
| 31 | Ed egli disse loro: Venite in disparte in luogo solitario, e riposatevi alcun poco. Imperocché eran molti quei che andavan e venivano; e non avevano nemmeno tempo di prender cibo. | Et ait illis: Venite seorsum in desertum locum, et requiescite pusillum. Erant enim qui veniebant et redibant multi: et nec spatium manducandi habebant. |
| 32 | E montati in barca, se ne andarono in luogo appartato, e deserto. | Et ascendentes in navim, abierunt in desertum locum seorsum. |
| 33 | E furono veduti, e osservati da molti, mentre si partivano: e concorsero per terra a quel luogo da tutte le città, e vi giunsero prima di loro. | Et viderunt eos abeuntes, et cognoverunt multi: et pedestres de omnibus civitatibus concurrerunt illuc, et praevenerunt eos. |
| 34 | E nello sbarcare Gesù vide la gran folla: e n'ebbe compassione; imperocché erano come pecore senza pastore, e incominciò a insegnar loro molte cose. | Et exiens vidit turbam multam Iesus: et misertus est super eos, quia erant sicut oves non habentes pastorem, et coepit docere multa. |
| 35 | E facendosi tardi, se gli accostarono i discepoli a dirgli: Questo è un luogo deserto, e l'ora è già avanzata. | Et cum iam hora multa fieret, accesserunt discipuli eius, dicentes: Desertus est locus hic, et iam hora praeteriit: |
| 36 | Licenzia questa gente, affinché vadano ne' vicini villaggi, e castelli a comperarsi da mangiare. | dimitte illos, ut euntes in proximas villas et vicos, emant sibi cibos, quos manducent. |
| 37 | Ma egli rispose loro, e disse: Datele voi da mangiare: Ed essi dissero: Andiamo a comperare per dugento denari di pane, e le daremo da mangiare. | Et respondens ait illis: Date illis vos manducare. Et dixerunt ei: Euntes emamus ducentis denariis panes, et dabimus illis manducare. |
| 38 | Ed egli rispose loro: Andate, e vedete, quanti pani abbiate. E veduto che ebbero, gli dissero: Cinque, e due pesci. | Et dicit eis: Quot panes habetis? ite, et videte. Et cum cognovissent, dicunt: Quinque, et duos pisces. |
| 39 | E ordinò loro, che facesser sedere tutta quella gente distribuita in tante tavolate su l'erba verde. | Et praecepit illis ut accumbere facerent omnes secundum contubernia super viride foenum. |
| 40 | E si misero a sedere divisi in brigate qual di cento, e qual di cinquanta uomini l'una. | Et discubuerunt in partes per centenos et quinquagenos. |
| 41 | E presi i cinque pani, e i due pesci, alzati gli occhi al cielo, benedisse, e spezzò i pani, e li dette a' suoi discepoli, affinché li ponesser loro dinanzi: e divise tra tutti i due pesci. | Et acceptis quinque panibus et duobus pisces, intuens in caelum, benedixit, et fregit panes, et dedit discipulis suis, ut ponerent ante eos: et duos pisces divisit omnibus. |
| 42 | E tutti mangiarono, e si satollarono. | Et manducaverunt omnes, et saturati sunt. |
| 43 | E de' pezzi raccolsero dodici sporte piene, e de' pesci (n'avanzò). | Et sustulerunt reliquias, fragmentorum duodecim cophinos plenos, et de piscibus. |
| 44 | Or quelli, che avevan mangiato, erano cinquemila uomini. | Erant autem qui manducaverunt quinque millia virorum. |
| 45 | E immediatamente costrinse i suoi discepoli a montare in barca, e andare ad aspettarlo di là dal lago dirimpetto a Bethsaida, mentre che licenziava il popolo. | Et statim coëgit discipulos suos ascendere navim, ut praecederent eum trans fretum ad Bethsaidam, dum ipse dimitteret populum. |
| 46 | E licenziato che l'ebbe, se n'andò sopra un monte a fare orazione. | Et cum dimisisset eos, abiit in montem orare. |
| 47 | E fattosi sera, la barca era in mezzo al mare, ed egli solo a terra. | Et cum sero esset, erat navis in medio mari et ipse solus in terra. |
| 48 | E vedendo i discepoli affannati a remare (imperocché avevano il vento contrario), verso la quarta vigilia della notte andò verso di essi, camminando sopra le acque: e volle passar loro avanti. | Et videns eos laborantes in remigando (erat enim ventus contrarius eis) et circa quartam vigiliam noctis venit ad eos ambulans supra mare: et volebat praeterire eos. |
| 49 | Ma essi, vedutolo camminare sopra le acque credettero, che fosse una fantasima, e alzaron le strida. | At illi ut viderunt eum ambulantem supra mare, putaverunt phantasma esse, et exclamaverunt. |
| 50 | Imperocché tutti lo videro, e si spaventarono. E subito parlò loro, e disse: Abbiate fidanza, son io: non temete. | Omnes enim viderunt eum, et conturbati sunt. Et statim locutus est cum eis, et dixit eis: Confidite, ego sum: nolite timere. |
| 51 | E montò da loro nella barca: e il vento si quietò. E sempre più dentro di sé si stupivano. | Et ascendit ad illos in navim, et cessavit ventus. Et plus magis intra se stupebant: |
| 52 | Imperocché non avevan fatta riflessione al fatto dei pani: perché il cuor loro era accecato. | non enim intellexerunt de panibus: erat enim cor eorum obcaecatum. |
| 53 | E passato il lago, giunsero al paese di Genesareth, e quivi approdarono. | Et cum transfretassent, venerunt in terram Genesareth, et applicuerunt. |
| 54 | E sbarcati che furono, subito la gente lo riconobbe: | Cumque egressi essent de navi, continuo cognoverunt eum: |
| 55 | E correndo per tutto il paese, cominciarono a menare da tutte le parti all'intorno i malati su' loro letticciuoli, dovunque udivano, che egli fosse. | et percurrentes universam regionem illam, coeperunt in grabatis eos, qui se male habebant, circumferre, ubi audiebant eum esse. |
| 56 | E dovunque giugneva, in borghi, o villaggi, o città, posavano per le piazze gli infermi, e lo pregavano, perché toccassero almeno l'orlo della sua veste: e quanti lo toccavano, erano salvi. | Et quocumque introibat, in vicos, vel in villas aut civitates, in plateis ponebant infirmos, et deprecabantur eum, ut vel fimbriam vestimenti eius tangerent, et quotquot tangebant eum, salvi fiebant. |
