Confronto
Marco 12
Martini e Vulgata Clementina, versetto per versetto.
| Martini | Vulgata Clementina | |
|---|---|---|
| 1 | E cominciò a parlare ad essi per via di parabole: Un uomo piantò una vigna, e la cinse di siepe, e vi fece uno strettoio, e vi fabbricò una torre, e l'affittò ai contadini, e partì per lontan paese. | Et coepit illis in parabolis loqui: Vineam pastinavit homo, et circumdedit sepem, et fodit lacum, et aedificavit turrim, et locavit eam agricolis, et peregre profectus est. |
| 2 | E mandò a suo tempo dai contadini un suo servitore, per riscuoter la parte dei frutti della vigna. | Et misit ad agricolas in tempore servum ut ab agricolis acciperet de fructu vineae. |
| 3 | Ma quelli, presolo, lo batterono, e lo rimandarono colle mani vote. | Qui apprehensum eum ceciderunt, et dimiserunt vacuum. |
| 4 | E di nuovo mandò ad essi un altro servo: e questo pure lo ferirono nella testa, e lo trattarono obbrobriosamente. | Et iterum misit ad illos alium servum: et illum in capite vulneraverunt, et contumeliis affecerunt. |
| 5 | E ne mandò di nuovo un altro, e questo l'ammazzarono: e di altri molti alcuni ne batterono, altri ne uccisero. | Et rursum alium misit, et illum occiderunt: et plures alios: quosdam caedentes, alios vero occidentes. |
| 6 | Non restandogli adunque più, se non un solo figliuolo diletto, mandò da ultimo anche questo da essi, dicendo: Avran rispetto per mio figliuolo. | Adhuc ergo unum habens filium carissimum, et illum misit ad eos novissimum, dicens: Quia reverebuntur filium meum. |
| 7 | Ma i vignaiuoli dissero tra di loro: Questi è l'erede: su via, ammazziamolo: e sarà nostra l'eredità. | Coloni autem dixerunt ad invicem: Hic est haeres: venite, occidamus eum: et nostra erit haereditas. |
| 8 | E presolo, lo ammazzarono: e lo gettarono fuori della vigna. | Et apprehendentes eum, occiderunt: et eiecerunt extra vineam. |
| 9 | Che farà adunque il padron della vigna? Verrà, e sterminerà i fittaiuoli: e darà ad altri la vigna. | Quid ergo faciet dominus vineae? Veniet, et perdet colonos, et dabit vineam aliis. |
| 10 | E non avete voi letto questa scrittura: La pietra rigettata da coloro, che fabbricavano, quella stessa è diventata pietra fondamentale dell'angolo: | Nec scripturam hanc legistis: Lapidem quem reprobaverunt aedificantes, hic factus est in caput anguli: |
| 11 | Dal Signore è stata fatta tal cosa: ed ella è mirabile negli occhi nostri? | a Domino factum est istud, et est mirabile in oculis nostris? |
| 12 | E tentavan di mettergli le mani addosso; imperocché intesero, che questa parabola l'aveva detta per loro: ma ebber paura delle turbe. E lasciatolo, se n'andarono. | Et quaerebant eum tenere: et timuerunt turbam: cognoverunt enim quoniam ad eos parabolam hanc dixerit. Et relicto eo abierunt. |
| 13 | E mandaron da lui alcuni de' Farisei, e degli Erodiani, per coglierlo in parole. | Et mittunt ad eum quosdam ex pharisaeis, et herodianis, ut eum caperent in verbo. |
| 14 | Venuti costoro, gli dissero: Maestro, noi sappiamo, che sei verace, e non hai riguardo a chicchessia: conciossiachè non guardi in faccia gli uomini; ma insegni la via di Dio con verità: è lecito, che si paghi il tributo a Cesare, o nol pagheremo? | Qui venientes dicunt ei: Magister, scimus quia verax es, et non curas quemquam: nec enim vides in faciem hominum, sed in veritate viam Dei doces. Licet dari tributum Caesari, an non dabimus? |
| 15 | Gesù conoscendo la loro malizia, disse loro: Perché mi tentate voi? Recatemi un denaro, perché lo vegga. | Qui sciens versutiam illorum, ait illos: Quid me tentatis? afferte mihi denarium ut videam. |
| 16 | E glielo presentarono. Ed egli disse loro: Di chi è questa impronta, e questa iscrizione? Risposer: Di Cesare. | At illi attulerunt ei. Et ait illis: Cuius est imago haec, et inscriptio? Dicunt ei: Caesaris. |
| 17 | E Gesù ripigliò, e disse loro: Rendete adunque quel che è di Cesare, a Cesare: e quel che è di Dio, a Dio. Ed eglino lo ammiravano. | Respondens autem Iesus dixit illis: Reddite igitur quae sunt Caesaris, Caesari: et quae sunt Dei, Deo. Et mirabantur super eo. |
| 18 | E andaron da lui i Sadducei, i quali negano la risurrezione: e lo interrogarono con dire: | Et venerunt ad eum sadducaei, qui dicunt resurrectionem non esse: et interrogabant eum, dicentes: |
| 19 | Maestro, ci ha ordinato Mosè, che se il fratello d'uno venga a morire, lasciando la moglie senza figliuoli, il fratello sposi la moglie di lui, e ravvivi la stirpe di suo fratello. | Magister, Moyses nobis scripsit, ut si cuius frater mortuus fuerit, et dimiserit uxorem, et filios non reliquerit, accipiat frater eius uxorem ipsius, et resuscitet semen fratri suo. |
| 20 | Or eranvi sette fratelli: e il primo si ammogliò, e morì, senza lasciar figliuoli. | Septem ergo fratres erant: et primus accepit uxorem, et mortuus est non relicto semine. |
| 21 | E il secondo prese la di lui moglie, e morì; e non lasciò nemmen esso figliuoli. E similmente il terzo. | Et secundus accepit eam, et mortuus est: et nec iste reliquit semen. Et tertius similiter. |
| 22 | E nella stessa guisa sette l'ebbero per moglie: e non lasciaron figliuoli. Finalmente ultima di tutti morì anche la donna. | Et acceperunt eam similiter septem: et non reliquerunt semen. Novissima omnium defuncta est et mulier. |
| 23 | Nella risurrezione adunque, tornati che siano a vivere, di chi di questi sarà ella moglie? Imperocché sette l'hanno avuta per moglie. | In resurrectione ergo cum resurrexerint, cuius de his erit uxor? septem enim habuerunt eam uxorem. |
| 24 | Ma Gesù rispose loro, e disse: Non siete voi in inganno per questo, perché non intendete le scritture, né la potenza di Dio? | Et respondens Iesus, ait illis: Nonne ideo erratis, non scientes Scripturas, neque virtutem Dei? |
| 25 | Imperocché risuscitati che siano, né gli uomini prenderan moglie, né le donne saran date a marito; ma saranno quali gli Angeli di Dio nel cielo. | Cum enim a mortuis resurrexerint, neque nubent, neque nubentur, sed sunt sicut angeli in caelis. |
| 26 | Che poi i morti risorgano, non avete voi letto nel libro di Mosè in qual modo Dio parlò a lui nel roveto, dicendo: Io sono il Dio d'Abramo, e il Dio d'Isacco, e il Dio di Giacobbe? | De mortuis autem quod resurgant, non legistis in libro Moysi, super rubum, quomodo dixerit illi Deus, inquiens: Ego sum Deus Abraham, et Deus Isaac, et Deus Iacob? |
| 27 | Ei non è il Dio de' morti, ma de' vivi. Voi siete adunque in grande errore. | Non est Deus mortuorum, sed vivorum. Vos ergo multum erratis. |
| 28 | E si accostò uno degli Scribi, che aveva udite le interrogazioni di coloro, e vedendo, che Gesù aveva loro risposto bene, domandògli, quale fosse il primo di tutti i comandamenti. | Et accessit unus de scribis, qui audierat illos conquirentes, et videns quoniam bene illis responderit, interrogavit eum quod esset primum omnium mandatum. |
| 29 | E Gesù risposegli: Il primo di tutti i comandamenti egli è: Senti, Israele: il Signore Dio tuo è un Dio solo: | Iesus autem respondit ei: Quia primum omnium mandatum est: Audi Israël, Dominus Deus tuus, Deus unus est: |
| 30 | E amerai il Signore Dio tuo con tutto il tuo cuore, e con tutta l'anima tua, e con tutto il tuo spirito, e con tutto il tuo potere. Questo è il primo comandamento. | et diliges Dominum Deum tuum ex tota corde tuo, et ex tota anima tua, et ex tota mente tua, et ex tota virtute tua. Hoc est primum mandatum. |
| 31 | Il secondo poi è simile a questo: Amerai il prossimo tuo, come te stesso. Altro comandamento maggior di questi non v'è. | Secundum autem simile est illi: Diliges proximum tuum tamquam teipsum. Maius horum aliud mandatum non est. |
| 32 | E lo Scriba gli rispose: Maestro, hai detto benissimo, e con tutta verità, che v'è un solo Dio, e non ve n'è altro fuori di lui. | Et ait illi scriba: Bene, Magister, in veritate dixisti, quia unus est Deus, et non est alius praeter eum. |
| 33 | E che l'amarlo con tutto il cuore, con tutto l'intelletto, e con tutta l'anima, e con tutte le forze; e l'amare il prossimo, come se stesso, val più di tutti gli olocausti, e sacrifizii. | Et ut diligatur ex toto corde, et ex toto intellectu, et ex tota anima, et ex tota fortitudine, et diligere proximum tamquam seipsum, maius est omnibus holocautomatibus, et sacrificiis. |
| 34 | Vedendo Gesù, com'egli aveva saggiamente risposto, gli disse: Non se' lungi dal regno di Dio. E da indi in poi nissuno ardiva d'interrogarlo. | Iesus autem videns quod sapienter respondisset, dixit illi: Non es longe a regno Dei. Et nemo iam audebat eum interrogare. |
| 35 | E ragionando Gesù, e insegnando nel tempio, diceva: In che modo dicono gli Scribi, che il Cristo è figliuolo di Davidde? | Et respondens Iesus dicebat, docens in templo: Quomodo dicunt scribae Christum filium esse David? |
| 36 | Conciossiachè lo stesso Davidde disse per Ispirito santo: Il Signore ha detto al mio Signore: Siedi alla mia destra, sino a tanto che io abbia messi i tuoi nemici per isgabello a' tuoi piedi. | Ipse enim David dicit in Spiritu Sancto: Dixit Dominus Domino meo: Sede a dextris meis, donec ponam inimicos tuos scabellum pedum tuorum. |
| 37 | Lo stesso Davidde adunque lo chiama Signore: come adunque è suo figliuolo? E la molta turba lo udì con piacere. | Ipse ergo David dicit eum Dominum, et unde est filius eius? Et multa turba eum libenter audivit. |
| 38 | E diceva loro nelle sue istruzioni: Guardatevi dagli Scribi, i quali ambiscono di passeggiare in lunghe vesti, e di essere salutati nelle piazze, | Et dicebat eis in doctrina sua: Cavete a scribis, qui volunt in stolis ambulare, et salutari in foro, |
| 39 | E di avere le prime sedie nelle adunanze, e i primi posti ne' conviti: | et in primis cathedris sedere in synagogis, et primos discubitus in coenis: |
| 40 | I quali divorano le case delle vedove col pretesto di lunghe orazioni: costoro saranno più rigorosamente giudicati. | qui devorant domos viduarum sub obtentu prolixae orationis: hi accipient prolixius iudicium. |
| 41 | E sedendo Gesù dirimpetto al gazofilacio, osservava, come il popolo vi gettava del denaro, e molti ricchi ne gettavano in copia. | Et sedens Iesus contra gazophylacium, aspiciebat quomodo turba iactaret aes in gazophylacium, et multi divites iactabant multa. |
| 42 | Ed essendo poi venuta una povera vedova, vi mise due piccole monete, che fanno un quadrante. | Cum venisset autem vidua una pauper, misit duo minuta, quod est quadrans, |
| 43 | E chiamati a sé i suoi discepoli, disse loro: In verità vi dico, che questa povera vedova ha dato più di tutti quelli, che han messo nel gazofilacio. | et convocans discipulos suos, ait illis: Amen dico vobis, quoniam vidua haec pauper plus omnibus misit, qui miserunt in gazophylacium. |
| 44 | Imperocché tutti hanno dato di quel che loro sopravanzava: ma costei del suo necessario ha messo tutto quel che aveva, tutto il suo sostentamento. | Omnes enim ex eo, quod abundabat illis, miserunt: haec vero de penuria sua omnia quae habuit misit totum victum suum. |
