Confronto
Marco 3
Martini e Vulgata Clementina, versetto per versetto.
| Martini | Vulgata Clementina | |
|---|---|---|
| 1 | E di nuovo entrò nella sinagoga: ed eravi un uomo, che aveva una mano inaridita. | Et introivit iterum in synagogam: et erat ibi homo habens manum aridam. |
| 2 | E stavano a vedere, se egli lo sanasse in giorno di sabato, per accusarlo. | Et observabant eum, si sabbatis curaret, ut accusarent illum. |
| 3 | Ed egli disse all'uomo, che aveva la mano inaridita: Alzati, vieni in mezzo. | Et ait homini habenti manum aridam: Surge in medium. |
| 4 | E a coloro disse: È egli lecito di fare del bene, o del male in giorno di sabato? di salvare o di torre la vita? Ma quelli tacevano. | Et dicit eis: Licet sabbatis benefacere, an male? animam salvam facere, an perdere? At illi tacebant. |
| 5 | E girati gli occhi sopra di essi con ira, deplorando la cecità de' cuori loro, disse a colui: Stendi la tua mano. Ed ei la stese, e fu a lui restituita la mano. | Et circumspiciens eos cum ira, contristatus super caecitate cordis eorum, dicit homini: Extende manum tuam. Et extendit, et restituta est manus illi. |
| 6 | Ma i Farisei ritiratisi, subito tenner consiglio con gli Erodiani contro di lui intorno al modo di levarlo dal mondo. | Exeuntes autem pharisaei, statim cum Herodianis consilium faciebant adversus eum quomodo eum perderent. |
| 7 | E Gesù si appartò co' suoi discepoli verso il mare: e una gran turba di popolo lo seguitò dalla Galilea, e dalla Giudea, | Iesus autem cum discipulis suis secessit ad mare: et multa turba a Galilaea et Iudaea secuta est eum, |
| 8 | E da Gerusalemme, e dall'Idumea, e dalle terre di là dal Giordano: e quelli delle vicinanze di Tiro, e di Sidone, udito avendo le cose, che faceva, andaron da lui in gran folla. | et ab Ierosolymis, et ab Idumaea, et trans Iordanem: et qui circa Tyrum et Sidonem multitudo magna, audientes quae faciebat, venerunt ad eum. |
| 9 | Ed egli disse a' suoi discepoli, che stesse pronta per lui una barchetta, affinché la gran turba non lo opprimesse. | Et dicit discipulis suis ut navicula sibi deserviret propter turbam, ne comprimerent eum: |
| 10 | Imperocché rendeva la sanità a molti; onde tutti quelli, che erano afflitti da qualche malore, se gli scagliavano addosso per toccarlo. | multos enim sanabat, ita ut irruerent in eum ut illum tangerent, quotquot habebant plagas. |
| 11 | E gli spiriti immondi, quando lo vedevano, se gli inginocchiavano, e gridavano, dicendo: | Et spiritus immundi, cum illum videbant, procidebant ei: et clamabant, dicentes: |
| 12 | Tu se' il Figliuolo di Dio. E faceva loro gravi minacce, perché nol manifestassero. | Tu es Filius Dei. Et vehementer comminabatur eis ne manifestarent illum. |
| 13 | E salito sopra un monte, chiamò a sé quelli che egli volle: e si accostarono a lui. | Et ascendens in montem vocavit ad se quos voluit ipse: et venerunt ad eum. |
| 14 | E scelse dodici, perché si stesser con esso lui: e per mandargli a predicare. | Et fecit ut essent duodecim cum illo: et ut mitteret eos praedicare. |
| 15 | E dette ad essi podestà di curare le malattie: e di cacciare i demonii. | Et dedit illis potestatem curandi infirmitates et eiiciendi daemonia. |
| 16 | Simone, cui pose il soprannome di Pietro: | Et imposuit Simoni nomen Petrus: |
| 17 | E Giacomo figliuolo di Zebedeo, e Giovanni fratello di Giacomo: e pose ad essi il soprannome di Boanerges, cioè figliuoli del tuono. | et Iacobum Zebedaei, et Ioannem fratrem Iacobi, et imposuit eis nomina Boanerges, quod est, Filii tonitrui: |
| 18 | E Andrea, e Filippo, e Bartolommeo, e Matteo, e Tommaso, e Giacomo figliuolo d'Alfeo, e Taddeo, e Simon Cananeo, | et Andraeam, et Philippum, et Bartholomaeum, et Matthaeum, et Thomam, et Iacobum Alphaei, et Thaddaeum, et Simonem Cananaeum, |
| 19 | E Giuda Iscariote, che fu quegli, che lo tradì. | et Iudam Iscariotem, qui et tradidit illum. |
| 20 | E andarono in casa, e si radunarono di bel nuovo le turbe; dimodochè non potevano nemmeno prender cibo. | Et veniunt ad domum: et convenit iterum turba, ita ut non possent neque panem manducare. |
| 21 | E avendo saputo tali cose i suoi, andarono per pigliarlo; imperocché dicevano: Ha dato in pazzia. | Et cum audissent sui, exierunt tenere eum: dicebant enim: Quoniam in furorem versus est. |
| 22 | E gli Scribi, che erano venuti da Gerusalemme, dicevano: Egli ha Beelzebub, e discaccia i demonii in virtù del principe dei demonii. | Et scribae, qui ab Ierosolymis descenderant, dicebant: Quoniam Beelzebub habet, et quia in principe daemoniorum eiicit daemonia. |
| 23 | Ma egli chiamatigli a sé, diceva loro in parabole: Come può Satana scacciare Satana? | Et convocatis eis in parabolis dicebat illis: Quomodo potest Satanas Satanam eiicere? |
| 24 | E se un regno in contrari partiti dividesi, non può un tal regno sussistere. | Et si regnum in se dividatur, non potest regnum illud stare. |
| 25 | E se una casa si divide in contrari partiti, non può tal casa sussistere. | Et si domus super semetipsam dispertiatur, non potest domus illa stare. |
| 26 | E se Satana si è rivoltato, e si è messo in discordia contro se stesso, non potrà sussistere; ma sta per finire. | Et si Satanas consurrexerit in semetipsum, dispertitus est, et non poterit stare, sed finem habet. |
| 27 | Nissuno può entrare in casa del forte e rubar le sue spoglie, se prima non lega il forte, e allora darà il sacco alla casa di lui. | Nemo potest vasa fortis ingressus in domum diripere, nisi prius fortem alliget, et tunc domum eius diripiet. |
| 28 | In verità vi dico, che saranno rimessi a' figliuoli degli uomini tutti i peccati, e qualunque bestemmia, che abbiano profferita. | Amen dico vobis, quoniam omnia dimittentur filiis hominum peccata, et blasphemiae quibus blasphemaverint: |
| 29 | Ma per chi avrà bestemmiato contro lo Spirito santo, non vi sarà remissione in eterno; ma sarà reo di delitto eterno. | qui autem blasphemaverit in Spiritum Sanctum, non habebit remissionem in aeternum, sed reus erit aeterni delicti. |
| 30 | A motivo che dicevano: Egli ha lo spirito immondo. | Quoniam dicebant: Spiritum immundum habet. |
| 31 | E venne la madre, e i fratelli di lui, e stando fuori mandarono a chiamarlo: | Et veniunt mater eius et fratres: et foris stantes miserunt ad eum vocantes eum, |
| 32 | E sedeva intorno a lui molta gente, e gli dissero: Ecco che la tua madre, e i tuoi fratelli là fuori cercan di te. | et sedebat circa eum turba: et dicunt ei: Ecce mater tua et fratres tui foris quaerunt te. |
| 33 | Ma egli rispose, e disse loro: Chi è mia madre, e chi (sono) i miei fratelli? | Et respondens eis, ait: Quae est mater mea et fratres mei? |
| 34 | E girati gli occhi sopra coloro, che sedevangli attorno: Ecco, disse, la madre mia, e i miei fratelli. | Et circumspiciens eos, qui in circuitu eius sedebant, ait: Ecce mater mea et fratres mei. |
| 35 | Imperocché chi farà la volontà di Dio, quegli è mio fratello, mia sorella, e madre. | Qui enim fecerit voluntatem Dei, hic frater meus, et soror mea, et mater est. |
