Ir para o conteúdo
FIDES VIVA
Comparação

Lucas 15

Figueiredo, Vulgata Clementina e Texto grego (edição patriarcal, 1904), versículo a versículo.

Lucas 15: Figueiredo, Vulgata Clementina e Texto grego (edição patriarcal, 1904)
FigueiredoVulgata ClementinaTexto grego (edição patriarcal, 1904)
1Chegavam-se pois a Jesus os publicanos e os pecadores, para o ouvirem.Erant autem appropinquantes ei publicani, et peccatores ut audirent illum.Ἦσαν δὲ ἐγγίζοντες αὐτῷ πάντες οἱ τελῶναι καὶ [οἱ] ἁμαρτωλοὶ ἀκούειν αὐτοῦ.
2E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe os pecadores e come com eles.Et murmurabant pharisaei, et scribae, dicentes: Quia hic peccatores recipit, et manducat cum illis.καὶ διεγόγγυζον οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ γραμματεῖς λέγοντες ὅτι οὗτος ἁμαρτωλοὺς προσδέχεται καὶ συνεσθίει αὐτοῖς.
3E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:Et ait ad illos parabolam istam dicens:εἶπε δὲ πρὸς αὐτοὺς τὴν παραβολὴν ταύτην λέγων·
4Qual de vós-outros é o homem que tem cem ovelhas; e se perde uma delas, não é assim que deixa as noventa e nove no deserto, e vai a buscar a que se havia perdido, até que a ache?Quis ex vobis homo, qui habet centum oves, et si perdiderit unam ex illis, nonne dimittit nonaginta novem in deserto, et vadit ad illam quae perierat, donec inveniat eam?τίς ἄνθρωπος ἐξ ὑμῶν ἔχων ἑκατὸν πρόβατα, καὶ ἀπολέσας ἓν ἐξ αὐτῶν, οὐ καταλείπει τὰ ἐνενήκοντα ἐννέα ἐν τῇ ἐρήμῳ καὶ πορεύεται ἐπὶ τὸ ἀπολωλὸς ἕως οὗ εὕρῃ αὐτό;
5E que depois de a achar, a põe sobre seus ombros cheio de gosto;Et cum invenerit eam, imponit in humeros suos gaudens:καὶ εὑρὼν ἐπιτίθησιν ἐπὶ τοὺς ὤμους αὐτοῦ χαίρων,
6E vindo a casa chama aos seus amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Congratulai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido?et veniens domum convocat amicos et vicinos, dicens illis: Congratulamini mihi, quia inveni ovem meam, quae perierat.καὶ ἐλθὼν εἰς τὸν οἶκον συγκαλεῖ τοὺς φίλους καὶ τοὺς γείτονας λέγων αὐτοῖς· συγχάρητέ μοι ὅτι εὗρον τὸ πρόβατόν μου τὸ ἀπολωλός.
7Digo-vos que assim haverá maior júbilo no céu, sobre um pecador que fizer penitência, que sobre noventa e nove justos que não hão de mister penitência.Dico vobis quod ita gaudium erit in caelo super uno peccatore poenitentiam agente, quam super nonaginta novem iustis, qui non indigent poenitentia.λέγω ὑμῖν ὅτι οὕτω χαρὰ ἔσται ἐν τῷ οὐρανῷ ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι ἢ ἐπὶ ἐνενήκοντα ἐννέα δικαίοις, οἵτινες οὐ χρείαν ἔχουσι μετανοίας.
8Ou que mulher há que, tendo dez dracmas, e perdendo uma, não acenda a candela e não varra a casa e não a busque com muito sentido, até que a ache?Aut quae mulier habens drachmas decem, si perdiderit drachmam unam, nonne accendit lucernam, et everrit domum, et quaerit diligenter, donec inveniat?Ἢ τίς γυνὴ δραχμὰς ἔχουσα δέκα, ἐὰν ἀπολέσῃ δραχμὴν μίαν, οὐχὶ ἅπτει λύχνον καὶ σαροῖ τὴν οἰκίαν καὶ ζητεῖ ἐπιμελῶς ἕως ὅτου εὕρῃ;
9E que depois de a achar, não convoque as suas amigas e vizinhas, para lhes dizer: Congratulai-vos comigo, porque achei a dracma que tinha perdido?Et cum invenerit convocat amicas et vicinas, dicens: Congratulamini mihi, quia inveni drachmam quam perdideram.καὶ εὑροῦσα συγκαλεῖ τὰς φίλας καὶ τὰς γείτονας λέγουσα· συγχάρητέ μοι ὅτι εὗρον τὴν δραχμὴν ἣν ἀπώλεσα.
10Assim vos digo eu que haverá júbilo entre os anjos de Deus por um pecador que faz penitência.Ita, dico vobis, gaudium erit coram angelis Dei super uno peccatore poenitentiam agente.οὕτω, λέγω ὑμῖν, χαρὰ γίνεται ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι.
11Disse-lhe mais: Um homem teve dois filhos;Ait autem: Homo quidam habuit duos filios:Εἶπε δέ· ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς.
12E disse o mais moço deles a seu pai: Pai, dá-me a parte da fazenda que me toca. E ele repartiu entre ambos a fazenda.et dixit adolescentior ex illis patri: Pater, da mihi portionem substantiae, quae me contingit. Et divisit illis substantiam.καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον.
13E passados não muitos dias, entrouxando tudo o que era seu, partiu o filho mais moço para uma terra muito distante, num país estranho, e lá dissipou toda a sua fazenda vivendo dissolutamente.Et non post multos dies, congregatis omnibus, adolescentior filius peregre profectus est in regionem longinquam, et ibi dissipavit substantiam suam vivendo luxuriose.καὶ μετ᾽ οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως.
14E depois de ter consumido tudo, sucedeu haver naquele país uma grande fome e ele começou a necessitar.Et postquam omnia consummasset, facta est fames valida in regione illa, et ipse coepit egere.δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὸς κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι.
15Retirou-se pois dali e acomodou-se com um dos cidadãos da tal terra. Este porém o mandou para um casal seu, a guardar os porcos.Et abiit, et adhaesit uni civium regionis illius: et misit illum in villam suam ut pasceret porcos.καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους.
16Aqui desejava ele encher a sua barriga de landeas, das que comiam os porcos; mas ninguém lhas dava.Et cupiebat implere ventrem suum de siliquis, quas porci manducabant: et nemo illi dabat.καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ.
17Até que, tendo entrado em si, disse: Quantos jornaleiros há em casa de meu pai, que têm pão em abundância, e eu aqui pereço à fome!In se autem reversus, dixit: Quanti mercenarii in domo patris mei abundant panibus, ego autem hic fame pereo!εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν εἶπε· πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπόλλυμαι!
18Levantar-me-ei e irei buscar a meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;surgam, et ibo ad patrem meum, et dicam ei: Pater, peccavi in caelum, et coram te:ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου.
19Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze de mim, como de um dos teus jornaleiros.iam non sum dignus vocari filius tuus: fac me sicut unum de mercenariis tuis.οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου.
20Levantou-se pois, e foi buscar a seu pai. E quando ele ainda vinha longe, viu-o seu pai que ficou movido de compaixão, e correndo lhe lançou os braços ao pescoço para o abraçar, e o beijou.Et surgens venit ad patrem suum. Cum autem adhuc longe esset, vidit illum pater ipsius, et misericordia motus est, et accurrens cecidit super collum eius, et osculatus est eum.καὶ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ. ἔτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν.
21E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti, já não sou digno de ser chamado teu filho.Dixitque ei filius: Pater, peccavi in caelum, et coram te: iam non sum dignus vocari filius tuus.εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ υἱός· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου.
22Então disse o pai aos seus servos: Tirai depressa o seu primeiro vestido, e vesti-lho e metei-lhe um anel no dedo e os sapatos nos pés;Dixit autem pater ad servos suos: Cito proferte stolam primam, et induite illum, et date annulum in manum eius, et calceamenta in pedes eius:εἶπε δὲ ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας,
23Trazei também um vitelo bem gordo, e matai-o, para comermos e para nos regalarmos;et adducite vitulum saginatum, et occidite, et manducemus, et epulemur:καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν,
24Porque este meu filho era morto, e reviveu; tinha-se perdido, e achou-se. E começaram a banquetear-se.quia hic filius meus mortuus erat, et revixit: perierat, et inventus est. Et coeperunt epulari.ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη. καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι.
25E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio e foi chegando a casa, ouviu a sinfonia e o coro;Erat autem filius eius senior in agro: et cum veniret, et appropinquaret domui, audivit symphoniam et chorum:Ἦν δὲ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ πρεσβύτερος ἐν ἀγρῷ· καὶ ὡς ἐρχόμενος ἤγγισε τῇ οἰκίᾳ, ἤκουσε συμφωνίας καὶ χορῶν,
26E chamou um dos servos e perguntou-lhe que era aquilo.et vocavit unum de servis, et interrogavit quid haec essent.καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα τῶν παίδων ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα.
27E este lhe disse: É chegado teu irmão, e teu pai mandou matar um novilho cevado, porque veio com saúde.Isque dixit illi: Frater tuus venit, et occidit pater tuus vitulum saginatum, quia salvum illum recepit.ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἥκει καὶ ἔθυσεν ὁ πατήρ σου τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν, ὅτι ὑγιαίνοντα αὐτὸν ἀπέλαβεν.
28Ele então se indignou e não queria entrar. Mas saindo o pai, começou a rogá-lo que entrasse.Indignatus est autem, et nolebat introire. Pater ergo illius egressus, coepit rogare illum.ὠργίσθη δὲ καὶ οὐκ ἤθελεν εἰσελθεῖν. ὁ οὖν πατὴρ αὐτοῦ ἐξελθὼν παρεκάλει αὐτόν.
29Ele porém deu esta resposta a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem nunca transgredir mandamento algum teu, e tu nunca me deste um cabrito, para eu me regalar com os meus amigos;At ille respondens, dixit patri suo: Ecce tot annis servio tibi, et numquam mandatum tuum praeterivi: et numquam dedisti mihi haedum ut cum amicis meis epularer.ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ πατρί· ἰδοὺ τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καὶ οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον, καὶ ἐμοὶ οὐδέποτε ἔδωκας ἔριφον ἵνα μετὰ τῶν φίλων μου εὐφρανθῶ·
30Mas tanto que veio este teu filho que gastou tudo quanto tinha, com prostitutas, logo lhe mandaste matar um novilho gordo.Sed postquam filius tuus hic, qui devoravit substantiam suam cum meretricibus, venit, occidisti illi vitulum saginatum.ὅτε δὲ ὁ υἱός σου οὗτος, ὁ καταφαγών σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν, ἦλθεν, ἔθυσας αὐτῷ τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν.
31Então lhe disse o pai: Filho, tu sempre estás comigo e tudo o meu é teu;At ipse dixit illi: Fili, tu semper mecum es, et omnia mea tua sunt:ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· τέκνον, σὺ πάντοτε μετ᾽ ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν·
32Era porém necessário que houvesse banquete e festim, pois que este teu irmão era morto, e reviveu; tinha-se perdido, e achou-se.epulari autem, et gaudere oportebat, quia frater tuus hic mortuus erat, et revixit; perierat, et inventus est.εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναι ἔδει, ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη.

O Evangelho e o santo do dia, toda manhã no seu e-mail

Comece cada dia perto de Cristo e dos seus santos: o Evangelho da Missa e uma vida que inspira. Grátis; você cancela quando quiser.

Enviaremos um e-mail para confirmar. De vez em quando, também algum aviso da Fides Viva. Dá para cancelar com um clique. Privacidade

quinta-feira, 29 de outubro · Evangelho

Jesus segue para Jerusalém e chora sobre a cidade que mata os profetas

Naquele tempo, no mesmo dia, aproximaram-se alguns fariseus e disseram a Jesus: “Sai e vai embora daqui, porque Herodes quer matar-te”. Ele lhes disse: “Ide dizer a essa raposa: Eis que expulso demônios e realizo curas…