Ezechiel 7

¹Et factus est sermo Domini ad me, dicens:

²Et tu, fili hominis, haec dicit Dominus Deus terrae Israël: Finis venit: venit finis super quatuor plagas terrae.

³Nunc finis super te, et immittam furorem meum in te: et iudicabo te iuxta vias tuas, et ponam contra te omnes abominationes tuas.

⁴Et non parcet oculus meus super te, et non miserebor: sed vias tuas ponam super te, et abominationes tuae in medio tui erunt, et scietis quia ego Dominus.

⁵Haec dicit Dominus Deus: Afflictio una, afflictio ecce venit.

⁶Finis venit, venit finis: evigilavit adversum te, ecce venit.

⁷Venit contritio super te, qui habitas in terra: venit tempus, prope est dies occisionis, et non gloriae montium.

⁸Nunc de propinquo effundam iram meam super te, et complebo furorem meum in te: et iudicabo te iuxta vias tuas, et imponam tibi omnia scelera tua,

⁹et non parcet oculus meus, nec miserebor: sed vias tuas imponam tibi, et abominationes tuae in medio tui erunt, et scietis quia ego sum Dominus percutiens.

¹⁰Ecce dies, ecce venit: egressa est contritio, floruit virga, germinavit superbia,

¹¹iniquitas surrexit in virga impietatis: non ex eis, et non ex populo, neque ex sonitu eorum: et non erit requies in eis.

¹²Venit tempus, appropinquavit dies: qui emit, non laetetur, et qui vendit, non lugeat: quia ira super omnem populum eius.

¹³Quia qui vendit, ad id quod vendidit non revertetur: et adhuc in viventibus vita eorum: visio enim ad omnem multitudinem eius non regredietur, et vir in iniquitate vitae suae non confortabitur.

¹⁴Canite tuba, praeparentur omnes: et non est qui vadat ad praelium: ira enim mea super universum populum eius.

¹⁵Gladium foris, et pestis et fames intrinsecus: qui in agro est, gladio morietur, et qui in civitate, pestilentia et fame devorabuntur.

¹⁶Et salvabuntur qui fugerint ex eis: et erunt in montibus quasi columbae convallium omnes trepidi, unusquisque in iniquitate sua.

¹⁷Omnes manus dissolventur, et omnia genua fluent aquis.

¹⁸Et accingent se ciliciis, et operiet eos formido: et in omni facie confusio, et in universis capitibus eorum calvitium.

¹⁹Argentum eorum foras proiicietur, et aurum eorum in sterquilinium erit: argentum eorum et aurum eorum non valebit liberare eos in die furoris Domini: animam suam non saturabunt, et ventres eorum non implebuntur, quia scandalum iniquitatis eorum factum est.

²⁰Et ornamentum monilium suorum in superbiam posuerunt, et imagines abominationum suarum et simulacrorum fecerunt ex eo: propter hoc dedi eis illud in immunditiam.

²¹Et dabo illud in manus alienorum ad diripiendum, et impiis terrae in praedam, et contaminabunt illud.

²²Et avertam faciem meam ab eis, et violabunt arcanum meum: et introibunt in illud emissarii, et contaminabunt illud.

²³Fac conclusionem, quoniam terra plena est iudicio sanguinum, et civitas plena iniquitate.

²⁴Et adducam pessimos de gentibus, et possidebunt domos eorum: et quiescere faciam superbiam potentium, et possidebunt sanctuaria eorum.

²⁵Angustia superveniente, requirent pacem, et non erit.

²⁶Conturbatio super conturbationem veniet, et auditus super auditum: et quaerent visionem de propheta, et lex peribit a sacerdote, et consilium a senioribus.

²⁷Rex lugebit, et princeps induetur moerore, et manus populi terrae conturbabuntur: secundum viam eorum faciam eis, et secundum iudicia eorum iudicabo eos, et scient quia ego Dominus.