Ezechiel 35

¹Et factus est sermo Domini ad me, dicens:

²Fili hominis, pone faciem tuam adversum montem Seir, et prophetabis de eo, et dices illi:

³Haec dicit Dominus Deus: Ecce ego ad te, mons Seir: et extendam manum meam super te, et dabo te desolatum atque desertum.

⁴Urbes tuas demoliar, et tu desertus eris: et scies quia ego Dominus.

⁵Eo quod fueris inimicus sempiternus, et concluseris filios Israël in manus gladii in tempore afflictionis eorum, in tempore iniquitatis extremae:

⁶propterea vivo ego, dicit Dominus Deus, quoniam sanguini tradam te, et sanguis te persequetur: et cum sanguinem oderis, sanguis persequetur te.

⁷Et dabo montem Seir desolatum atque desertum, et auferam de eo euntem et redeuntem.

⁸Et implebo montes eius occisorum suorum: in collibus tuis, et in vallibus tuis atque in torrentibus, interfecti gladio cadent.

⁹In solitudines sempiternas tradam te, et civitates tuae non habitabuntur: et scietis quia ego Dominus Deus.

¹⁰Eo quod dixeris: Duae gentes et duae terrae meae erunt, et haereditate possidebo eas, cum Dominus esset ibi:

¹¹propterea vivo ego, dicit Dominus Deus, quia faciam iuxta iram tuam, et secundum zelum tuum, quem fecisti odio habens eos: et notus efficiar per eos, cum te iudicavero.

¹²Et scies quia ego Dominus audivi universa opprobria tua quae locutus es de montibus Israël, dicens: Deserti; nobis ad devorandum dati sunt.

¹³Et insurrexistis super me ore vestro, et derogastis adversum me verba vestra: ego audivi.

¹⁴Haec dicit Dominus Deus: Laetante universa terra, in solitudinem te redigam:

¹⁵sicuti gavisus es super haereditatem domus Israël eo quod fuerit dissipata, sic faciam tibi: dissipatus eris, mons Seir, et Idumaea omnis: et scient quia ego Dominus.