Ezechiel 12

¹Et factus est sermo Domini ad me, dicens:

²Fili hominis, in medio domus exasperantis tu habitas: qui oculos habent ad videndum, et non vident, et aures ad audiendum, et non audiunt: quia domus exasperans est. ³Tu ergo, fili hominis, fac tibi vasa transmigrationis, et transmigrabis per diem coram eis. Transmigrabis autem de loco tuo ad locum alterum in conspectu eorum, si forte aspiciant, quia domus exasperans est: ⁴et efferes foras vasa tua quasi vasa transmigrantis per diem in conspectu eorum: tu autem egredieris vespere coram eis, sicut egreditur migrans. ⁵Ante oculos eorum perfode tibi parietem, et egredieris per eum. ⁶In conspectu eorum in humeris portaberis; in caligine effereris: faciem tuam velabis, et non videbis terram, quia portentum dedi te domui Israël.

⁷Feci ergo sicut praeceperat mihi Dominus: vasa mea protuli quasi vasa transmigrantis per diem, et vespere perfodi mihi parietem manu: et in caligine egressus sum, in humeris portatus in conspectu eorum.

⁸Et factus est sermo Domini mane ad me, dicens: ⁹Fili hominis, numquid non dixerunt ad te domus Israël, domus exasperans: Quid tu facis? ¹⁰Dic ad eos: Haec dicit Dominus Deus: Super ducem onus istud, qui est in Ierusalem, et super omnem domum Israël, quae est in medio eorum.

¹¹Dic: Ego portentum vestrum: quomodo feci, sic fiet illis: in transmigrationem et in captivitatem ibunt.

¹²Et dux qui est in medio eorum, in humeris portabitur; in caligine egredietur: parietem perfodient, ut educant eum; facies eius operietur, ut non videat oculo terram.

¹³Et extendam rete meum super eum, et capietur in sagena mea: et adducam eum in Babylonem, in terram Chaldaeorum, et ipsam non videbit: ibique morietur.

¹⁴Et omnes qui circa eum sunt, praesidium eius, et agmina eius, dispergam in omnem ventum, et gladium evaginabo post eos.

¹⁵Et scient quia ego Dominus, quando dispersero illos in gentibus, et disseminavero eos in terris.

¹⁶Et relinquam ex eis viros paucos a gladio, et fame, et pestilentia, ut enarrent omnia scelera eorum in gentibus ad quas ingredientur, et scient quia ego Dominus.

¹⁷Et factus est sermo Domini ad me, dicens:

¹⁸Fili hominis, panem tuum in conturbatione comede, sed et aquam tuam in festinatione et moerore bibe.

¹⁹Et dices ad populum terrae: Haec dicit Dominus Deus ad eos qui habitant in Ierusalem, in terra Israël: Panem suum in sollicitudine comedent, et aquam suam in desolatione bibent: ut desoletur terra a multitudine sua, propter iniquitatem omnium qui habitant in ea.

²⁰Et civitates quae nunc habitantur, desolatae erunt, terraque deserta, et scietis quia ego Dominus.

²¹Et factus est sermo Domini ad me, dicens:

²²Fili hominis, quod est proverbium istud vobis in terra Israël, dicentium: In longum differentur dies, et peribit omnis visio?

²³Ideo dic ad eos: Haec dicit Dominus Deus: Quiescere faciam proverbium istud, neque vulgo dicetur ultra in Israël: et loquere ad eos quod appropinquaverint dies, et sermo omnis visionis.

²⁴Non enim erit ultra omnis visio cassa, neque divinatio ambigua in medio filiorum Israël:

²⁵quia ego Dominus loquar, et quodcumque locutus fuero verbum, fiet, et non prolongabitur amplius: sed in diebus vestris, domus exasperans, loquar verbum, et faciam illud, dicit Dominus Deus.

²⁶Et factus est sermo Domini ad me, dicens:

²⁷Fili hominis, ecce domus Israël dicentium: Visio quam hic videt, in dies multos et in tempora longa iste prophetat.

²⁸Propterea dic ad eos: Haec dicit Dominus Deus: Non prolongabitur ultra omnis sermo meus: verbum quod locutus fuero, complebitur, dicit Dominus Deus.