Ir para o conteúdo
FIDES VIVA
Comparação

Hebreus 6

Figueiredo, Vulgata Clementina e Texto grego (edição patriarcal, 1904), versículo a versículo.

Hebreus 6: Figueiredo, Vulgata Clementina e Texto grego (edição patriarcal, 1904)
FigueiredoVulgata ClementinaTexto grego (edição patriarcal, 1904)
1Pelo que, deixando os rudimentos dos que começam a crer em Cristo, passemos a coisas mais perfeitas, não lançando de novo o fundamento da penitência das obras mortas e da fé em Deus,Quapropter intermittentes inchoationis Christi sermonem, ad perfectiora feramur, non rursum iacientes fundamentum poenitentiae ab operibus mortuis, et fidei ad Deum,Διὸ ἀφέντες τὸν τῆς ἀρχῆς τοῦ Χριστοῦ λόγον ἐπὶ τὴν τελειότητα φερώμεθα, μὴ πάλιν θεμέλιον καταβαλλόμενοι μετανοίας ἀπὸ νεκρῶν ἔργων, καὶ πίστεως ἐπὶ Θεόν,
2Da doutrina sobre os batismos, também da imposição das mãos e da ressurreição dos mortos e do juízo eterno.baptismatum doctrinae, impositionis quoque manuum, ac resurrectionis mortuorum, et iudicii aeterni.βαπτισμῶν διδαχῆς, ἐπιθέσεώς τε χειρῶν, ἀναστάσεώς τε νεκρῶν καὶ κρίματος αἰωνίου.
3E isto é o que nós faremos, se Deus o permitir.Et hoc faciemus, si quidem permiserit Deus.καὶ τοῦτο ποιήσομεν, ἐάνπερ ἐπιτρέπῃ ὁ Θεός.
4Porque é impossível que os que foram uma vez iluminados, que tomaram já o gosto ao dom celestial e que foram feitos participantes do Espírito Santo,Impossibile est enim eos qui semel sunt illuminati, gustaverunt etiam donum caeleste, et participes facti sunt Spiritus Sancti,ἀδύνατον γὰρ τοὺς ἅπαξ φωτισθέντας γευσαμένους τε τῆς δωρεᾶς τῆς ἐπουρανίου καὶ μετόχους γενηθέντας Πνεύματος Ἁγίου
5Que gostaram igualmente a boa palavra de Deus e as virtudes do século vindouro,gustaverunt nihilominus bonum Dei verbum, virtutesque saeculi venturi,καὶ καλὸν γευσαμένους Θεοῦ ῥῆμα δυνάμεις τε μέλλοντος αἰῶνος,
6E depois disto caíram; é impossível, digo, que eles tornem a ser renovados pela penitência, pois crucificam de novo ao Filho de Deus em si mesmos e o expõem ao ludíbrio.et prolapsi sunt; rursus renovari ad poenitentiam, rursum crucifigentes sibimetipsis Filium Dei, et ostentui habentes.καὶ παραπεσόντας, πάλιν ἀνακαινίζειν εἰς μετάνοιαν, ἀνασταυροῦντας ἑαυτοῖς τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ παραδειγματίζοντας.
7Porque a terra que embebe a chuva que cai muitas vezes sobre ela e produz erva proveitosa àqueles por quem é lavrada, recebe a bênção de Deus;Terra enim saepe venientem super se bibens imbrem, et generans herbam opportunam illis, a quibus colitur, accipit benedictionem a Deo:γῆ γὰρ ἡ πιοῦσα τὸν ἐπ᾽ αὐτῆς πολλάκις ἐρχόμενον ὑετὸν καὶ τίκτουσα βοτάνην εὔθετον ἐκείνοις δι᾽ οὓς καὶ γεωργεῖται, μεταλαμβάνει εὐλογίας ἀπὸ τοῦ Θεοῦ·
8Mas se ela produz espinhos e abrolhos, é reprovada e está perto de maldição, cujo fim é ser queimada.proferens autem spinas ac tribulos, reproba est, et maledicto proxima: cuius consummatio in combustionem.ἐκφέρουσα δὲ ἀκάνθας καὶ τριβόλους, ἀδόκιμος καὶ κατάρας ἐγγύς, ἧς τὸ τέλος εἰς καῦσιν.
9Porém de vós-outros, ó muito amados, esperamos melhores coisas e mais vizinhas à salvação, ainda que assim falamos.Confidimus autem de vobis dilectissimi meliora, et viciniora saluti: tametsi ita loquimur.Πεπείσμεθα δὲ περὶ ὑμῶν, ἀγαπητοί, τὰ κρείττονα καὶ ἐχόμενα σωτηρίας, εἰ καὶ οὕτω λαλοῦμεν.
10Porque Deus não é injusto, para que se esqueça da vossa obra e da caridade que mostrastes em seu nome os que haveis subministrado o necessário aos santos e ainda o subministrais.Non enim iniustus Deus, ut obliviscatur operis vestri, et dilectionis, quam ostendistis in nomine ipsius, qui ministrastis sanctis, et ministratis.οὐ γὰρ ἄδικος ὁ Θεὸς ἐπιλαθέσθαι τοῦ ἔργου ὑμῶν καὶ τοῦ κόπου τῆς ἀγάπης ἧς ἐνεδείξασθε εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ, διακονήσαντες τοῖς ἁγίοις καὶ διακονοῦντες.
11Mas desejamos que cada um de vós mostre o mesmo zelo até ao fim, para complemento da sua esperança;Cupimus autem unumquemque vestrum eamdem ostentare sollicitudinem ad expletionem spei usque in finem:ἐπιθυμοῦμεν δὲ ἕκαστον ὑμῶν τὴν αὐτὴν ἐνδείκνυσθαι σπουδὴν πρὸς τὴν πληροφορίαν τῆς ἐλπίδος ἄχρι τέλους,
12Para que vos não façais frouxos, mas sim imitadores daqueles que por fé e por paciência hão de herdar as promessas.ut non segnes efficiamini, verum imitatores eorum, qui fide, et patientia haereditabunt promissiones.ἵνα μὴ νωθροὶ γένησθε, μιμηταὶ δὲ τῶν διὰ πίστεως καὶ μακροθυμίας κληρονομούντων τὰς ἐπαγγελίας.
13Porque quando Deus fez a Abraão a promessa, como não teve outro maior, por quem jurasse, jurou por si mesmo,Abrahae namque promittens Deus, quoniam neminem habuit, per quem iuraret, maiorem, iuravit per semetipsum,Τῷ γὰρ Ἀβραὰμ ἐπαγγειλάμενος ὁ Θεός, ἐπεὶ κατ᾽ οὐδενὸς εἶχε μείζονος ὀμόσαι, ὤμοσε καθ᾽ ἑαυτοῦ,
14Dizendo: Certamente abençoando-te, abençoarei e multiplicando-te, multiplicarei.dicens: Nisi benedicens benedicam te, et multiplicans multiplicabo te.λέγων· ἦ μὴν εὐλογῶν εὐλογήσω σε καὶ πληθύνων πληθυνῶ σε·
15E assim esperando com larga paciência, alcançou a promessa.Et sic longanimiter ferens, adeptus est repromissionem.καὶ οὕτω μακροθυμήσας ἐπέτυχε τῆς ἐπαγγελίας.
16Porque os homens juram pelo que há maior que eles; e o juramento é a maior segurança para terminar todas as suas contendas.Homines enim per maiorem sui iurant: et omnis controversiae eorum finis, ad confirmationem, est iuramentum.ἄνθρωποι μὲν γὰρ κατὰ τοῦ μείζονος ὀμνύουσι, καὶ πάσης αὐτοῖς ἀντιλογίας πέρας εἰς βεβαίωσιν ὁ ὅρκος·
17Pelo que, querendo Deus mostrar mais seguramente aos herdeiros da promessa a imutabilidade do seu conselho, interpôs o juramento;In quo abundantius volens Deus ostendere pollicitationis haeredibus, immobilitatem consilii sui, interposuit iusiurandum:ἐν ᾧ περισσότερον βουλόμενος ὁ Θεὸς ἐπιδεῖξαι τοῖς κληρονόμοις τῆς ἐπαγγελίας τὸ ἀμετάθετον τῆς βουλῆς αὐτοῦ, ἐμεσίτευσεν ὅρκῳ,
18Para que por duas coisas infalíveis, pelas quais é impossível que Deus minta, tenhamos uma poderosíssima consolação os que pomos o nosso refúgio em alcançar a esperança proposta,ut per duas res immobiles, quibus impossibile est mentiri Deum, fortissimum solatium habeamus, qui confugimus ad tenendam propositam spem,ἵνα διὰ δύο πραγμάτων ἀμεταθέτων, ἐν οἷς ἀδύνατον ψεύσασθαι Θεόν, ἰσχυρὰν παράκλησιν ἔχωμεν οἱ καταφυγόντες κρατῆσαι τῆς προκειμένης ἐλπίδος·
19A qual temos como uma âncora segura e firme da alma, e que penetra até as coisas do interior do véu,quam sicut anchoram habemus animae tutam ac firmam, et incedentem usque ad interiora velaminis,ἣν ὡς ἄγκυραν ἔχομεν τῆς ψυχῆς ἀσφαλῆ τε καὶ βεβαίαν καὶ εἰσερχομένην εἰς τὸ ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος,
20Onde Jesus nosso precursor entrou por nós, sendo constituído pontífice eterno, segundo a ordem de Melquisedeque.ubi praecursor pro nobis introivit Iesus, secundum ordinem Melchisedech pontifex factus in aeternum.ὅπου πρόδρομος ὑπὲρ ἡμῶν εἰσῆλθεν Ἰησοῦς, κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδὲκ ἀρχιερεὺς γενόμενος εἰς τὸν αἰῶνα.

O Evangelho e o santo do dia, toda manhã no seu e-mail

Comece cada dia perto de Cristo e dos seus santos: o Evangelho da Missa e uma vida que inspira. Grátis; você cancela quando quiser.

Enviaremos um e-mail para confirmar. De vez em quando, também algum aviso da Fides Viva. Dá para cancelar com um clique. Privacidade

quinta-feira, 29 de outubro · Evangelho

Jesus segue para Jerusalém e chora sobre a cidade que mata os profetas

Naquele tempo, no mesmo dia, aproximaram-se alguns fariseus e disseram a Jesus: “Sai e vai embora daqui, porque Herodes quer matar-te”. Ele lhes disse: “Ide dizer a essa raposa: Eis que expulso demônios e realizo curas…