Comparação
Hebreus 12
Figueiredo, Vulgata Clementina e Texto grego (edição patriarcal, 1904), versículo a versículo.
| Figueiredo | Vulgata Clementina | Texto grego (edição patriarcal, 1904) | |
|---|---|---|---|
| 1 | E, por isso, tendo também posta sobre nós uma tão grande nuvem de testemunhas, deixando todo o peso que nos detém e o pecado que nos cerca, corramos pela paciência ao combate que nos está proposto; | Ideoque et nos tantam habentes impositam nubem testium, deponentes omne pondus, et circumstans nos peccatum, per patientiam curramus ad propositum nobis certamen: | Τοιγαροῦν καὶ ἡμεῖς, τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων, ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καὶ τὴν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν, δι᾽ ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα, |
| 2 | Pondo os olhos no autor e consumador da fé, Jesus, o qual, havendo-lhe sido proposto gozo, sofreu a cruz, desprezando a ignomínia e está sentado à direita do trono de Deus. | aspicientes in auctorem fidei, et consummatorem Iesum, qui proposito sibi gaudio sustinuit crucem, confusione contempta, atque in dextera sedis Dei sedet. | ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν Ἰησοῦν, ὃς ἀντὶ τῆς προκειμένης αὐτῷ χαρᾶς ὑπέμεινε σταυρόν, αἰσχύνης καταφρονήσας, ἐν δεξιᾷ τε τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ κεκάθικεν. |
| 3 | Considerai, pois, atentamente aquele que sofreu tal contradição dos pecadores contra a sua pessoa, para que não vos fatigueis, desfalecendo em vossos ânimos. | Recogitate enim eum qui talem sustinuit a peccatoribus adversum semetipsum contradictionem: ut ne fatigemini, animis vestris deficientes. | ἀναλογίσασθε γὰρ τὸν τοιαύτην ὑπομεμενηκότα ὑπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν εἰς αὐτὸν ἀντιλογίαν, ἵνα μὴ κάμητε ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν ἐκλυόμενοι. |
| 4 | Pois, ainda não tendes resistido até derramar o sangue, combatendo contra o pecado; | Nondum enim usque ad sanguinem restitistis, adversus peccatum repugnantes: | Οὔπω μέχρις αἵματος ἀντικατέστητε πρὸς τὴν ἁμαρτίαν ἀνταγωνιζόμενοι, |
| 5 | E estais esquecidos daquela consolação que vos fala como a filhos, dizendo: Filho meu, não desprezes a correção do Senhor, nem te desanimes, quando por ele és repreendido. | et obliti estis consolationis, quae vobis tamquam filiis loquitur, dicens: Fili mi, noli negligere disciplinam Domini: neque fatigeris dum ab eo argueris. | καὶ ἐκλέλησθε τῆς παρακλήσεως, ἥτις ὑμῖν ὡς υἱοῖς διαλέγεται· υἱέ μου, μὴ ὀλιγώρει παιδείας Κυρίου, μηδὲ ἐκλύου ὑπ᾽ αὐτοῦ ἐλεγχόμενος. |
| 6 | Porque o Senhor castiga ao que ama e açoita a todo o que recebe por filho. | Quem enim diligit Dominus, castigat: flagellat autem omnem filium, quem recipit. | ὃν γὰρ ἀγαπᾷ Κύριος παιδεύει, μαστιγοῖ δὲ πάντα υἱὸν ὃν παραδέχεται. |
| 7 | Perseverai firmes na correção. Deus se vos oferece como a filhos, porque qual é o filho, a quem não corrige seu pai? | In disciplina perseverate. Tamquam filiis vobis offert se Deus: quis enim filius, quem non corripit pater? | εἰ παιδείαν ὑπομένετε, ὡς υἱοῖς ὑμῖν προσφέρεται ὁ Θεός· τίς γάρ ἐστιν υἱὸς ὃν οὐ παιδεύει πατήρ; |
| 8 | Mas, se estais fora da correção, da qual todos têm sido feitos participantes, logo sois bastardos e não filhos legitimos. | quod si extra disciplinam estis, cuius participes facti sunt omnes: ergo adulteri, et non filii estis. | εἰ δὲ χωρίς ἐστε παιδείας, ἧς μέτοχοι γεγόνασι πάντες, ἄρα νόθοι ἐστὲ καὶ οὐχ υἱοί. |
| 9 | Depois disto, se na verdade tivemos a nossos pais carnais que nos corrigiam e os olhávamos com respeito, como não obedeceremos muito mais ao Pai dos espíritos e viveremos? | Deinde patres quidem carnis nostrae, eruditores habuimus, et reverebamur eos, non multo magis obtemperabimus Patri spirituum, et vivemus? | εἶτα τοὺς μὲν τῆς σαρκὸς ἡμῶν πατέρας εἴχομεν παιδευτὰς καὶ ἐνετρεπόμεθα· οὐ πολλῷ μᾶλλον ὑποταγησόμεθα τῷ πατρὶ τῶν πνευμάτων καὶ ζήσομεν; |
| 10 | E aqueles, na verdade, em tempo de poucos dias nos corrigiam, segundo a sua vontade, mas este castiga-nos, atendendo ao que nos é proveitoso, para receber a sua santificação. | Et illi quidem in tempore paucorum dierum, secundum voluntatem suam erudiebant nos: hic autem ad id quod utile est in recipiendo sanctificationem eius. | οἱ μὲν γὰρ πρὸς ὀλίγας ἡμέρας κατὰ τὸ δοκοῦν αὐτοῖς ἐπαίδευον, ὁ δὲ ἐπὶ τὸ συμφέρον, εἰς τὸ μεταλαβεῖν τῆς ἁγιότητος αὐτοῦ. |
| 11 | Ora, toda a correção ao presente, na verdade, não parece ser de gozo, senão de tristeza, mas ao depois dará um fruto mui saboroso de justiça aos que por ela têm sido exercitados. | Omnis autem disciplina in praesenti quidem videtur non esse gaudii, sed moeroris: postea autem fructum pacatissimum exercitatis per eam, reddet iustitiae. | πᾶσα δὲ παιδεία πρὸς μὲν τὸ παρὸν οὐ δοκεῖ χαρᾶς εἶναι, ἀλλὰ λύπης, ὕστερον δὲ καρπὸν εἰρηνικὸν τοῖς δι᾽ αὐτῆς γεγυμνασμένοις ἀποδίδωσι δικαιοσύνης. |
| 12 | Pelo que levantai essas vossas mãos remissas e esses vossos joelhos enfraquecidos, | Propter quod remissas manus, et soluta genua erigite, | Διὸ τὰς παρειμένας χεῖρας καὶ τὰ παραλελυμένα γόνατα ἀνορθώσατε, |
| 13 | E dai passos direitos com os vossos pés, para que o que claudica não se desvie, antes porém seja sanado. | et gressus rectos facite pedibus vestris: ut non claudicans quis erret, magis autem sanetur. | καὶ τροχιὰς ὀρθὰς ποιήσατε τοῖς ποσὶν ὑμῶν, ἵνα μὴ τὸ χωλὸν ἐκτραπῇ, ἰαθῇ δὲ μᾶλλον. |
| 14 | Segui a paz com todos e a santidade, sem a qual ninguém verá a Deus; | Pacem sequimini cum omnibus, et sanctimoniam, sine qua nemo videbit Deum: | Εἰρήνην διώκετε μετὰ πάντων, καὶ τὸν ἁγιασμόν, οὗ χωρὶς οὐδεὶς ὄψεται τὸν Κύριον, |
| 15 | Atendendo a que nenhum falte à graça de Deus; a que nenhuma raiz de amargura, brotando para cima, vos impida e por ela sejam muitos contaminados. | contemplantes nequis desit gratiae Dei: ne qua radix amaritudinis sursum germinans impediat, et per illam inquinentur multi. | ἐπισκοποῦντες μή τις ὑστερῶν ἀπὸ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, μή τις ῥίζα πικρίας ἄνω φύουσα ἐνοχλῇ καὶ διὰ ταύτης μιανθῶσι πολλοί, |
| 16 | Que não haja algum fornicário ou profano, como Esaú, o qual por uma vianda vendeu a sua primogenitura; | Ne quis fornicator, aut profanus ut Esau: qui propter unam escam vendidit primitiva sua: | μή τις πόρνος ἢ βέβηλος ὡς Ἠσαῦ, ὃς ἀντὶ βρώσεως μιᾶς ἀπέδοτο τὰ πρωτοτόκια αὐτοῦ. |
| 17 | Sabei, porém, que, desejando ele ainda depois herdar a bênção, foi rejeitado, porque não achou lugar de arrependimento, ainda que o solicitou com lágrimas. | scitote enim quoniam et postea cupiens haereditare benedictionem, reprobatus est: non enim invenit poenitentiae locum, quamquam cum lacrimis inquisisset eam. | ἴστε γὰρ ὅτι καὶ μετέπειτα, θέλων κληρονομῆσαι τὴν εὐλογίαν, ἀπεδοκιμάσθη· μετανοίας γὰρ τόπον οὐχ εὗρε, καίπερ μετὰ δακρύων ἐκζητήσας αὐτήν. |
| 18 | Porque não vos haveis ainda chegado ao monte palpável e ao fogo incendido e ao turbilhão e à obscuridade e à tempestade, | Non enim accessistis ad tractabilem montem, et accensibilem ignem, et turbinem, et caliginem, et procellam, | Οὐ γὰρ προσεληλύθατε ψηλαφωμένῳ ὄρει καὶ κεκαυμένῳ πυρὶ καὶ γνόφῳ καὶ σκότῳ καὶ θυέλλῃ |
| 19 | E ao som da trombeta e à voz das palavras que os que a ouviram, suplicaram que não se lhes falasse mais. | et tubae sonum, et vocem verborum, quam qui audierunt, excusaverunt se, ne eis fieret verbum. | καὶ σάλπιγγος ἤχῳ καὶ φωνῇ ῥημάτων, ἧς οἱ ἀκούσαντες παρῃτήσαντο μὴ προστεθῆναι αὐτοῖς λόγον· |
| 20 | Porque não podiam sofrer o que se intimava: Se até um animal tocar o monte, será apedrejado. | Non enim portabant quod dicebatur: Et si bestia tetigerit montem, lapidabitur. | οὐκ ἔφερον γὰρ τὸ διαστελλόμενον· κἂν θηρίον θίγῃ τοῦ ὄρους, λιθοβοληθήσεται· |
| 21 | E assim era terrível o que se via. Moisés chegou a dizer: Eu estou todo espavorido e todo tremendo. | Et ita terribile erat quod videbatur. Moyses dixit: Exterritus sum, et tremebundus. | καί· οὕτω φοβερὸν ἦν τὸ φανταζόμενον! Μωϋσῆς εἶπεν· ἔκφοβός εἰμι καὶ ἔντρομος· |
| 22 | Mas vós chegastes ao monte de Sião e à cidade do Deus vivo, à Jerusalém celestial e ao congresso de muitos milhares de anjos, | Sed accessistis ad Sion montem, et civitatem Dei viventis, Ierusalem caelestem, et multorum millium angelorum frequentiam, | ἀλλὰ προσεληλύθατε Σιὼν ὄρει καὶ πόλει Θεοῦ ζῶντος, Ἱερουσαλὴμ ἐπουρανίῳ, καὶ μυριάσιν ἀγγέλων, |
| 23 | E à Igreja dos primogênitos que estão escritos nos céus e a Deus que é o juiz de todos e aos espíritos dos justos consumados, | et ecclesiam primitivorum, qui conscripti sunt in caelis, et iudicem omnium Deum, et spiritus iustorum perfectorum, | πανηγύρει καὶ ἐκκλησίᾳ πρωτοτόκων ἐν οὐρανοῖς ἀπογεγραμμένων, καὶ κριτῇ Θεῷ πάντων, καὶ πνεύμασι δικαίων τετελειωμένων, |
| 24 | E a Jesus mediador do novo testamento e à aspersão do sangue que fala melhor que o de Abel. | et testamenti novi mediatorem Iesum, et sanguinis aspersionem melius loquentem quam Abel. | καὶ διαθήκης νέας μεσίτῃ Ἰησοῦ, καὶ αἵματι ῥαντισμοῦ κρεῖττον λαλοῦντι παρὰ τὸν Ἄβελ. |
| 25 | Olhai não desprezeis ao que fala. Porque, se não escaparam aqueles que desprezavam ao que lhes falava sobre a terra, muito menos nós outros, se desprezamos ao que nos fala do céu; | Videte ne recusetis loquentem. Si enim illi non effugerunt, recusantes eum, qui super terram loquebatur: multo magis nos, qui de caelis loquentem nobis avertimus. | Βλέπετε μὴ παραιτήσησθε τὸν λαλοῦντα. εἰ γὰρ ἐκεῖνοι οὐκ ἔφυγον τὸν ἐπὶ τῆς γῆς παραιτησάμενοι χρηματίζοντα, πολλῷ μᾶλλον ἡμεῖς οἱ τὸν ἀπ᾽ οὐρανῶν ἀποστρεφόμενοι· |
| 26 | Cuja voz moveu então a terra; mas agora faz uma promessa, dizendo: Ainda uma vez; e eu moverei não só a terra, mas também o céu. | Cuius vox movit terram tunc: nunc autem repromittit, dicens: Adhuc semel, et ego movebo non solum terram, sed et caelum. | οὗ ἡ φωνὴ τὴν γῆν ἐσάλευσε τότε, νῦν δὲ ἐπήγγελται λέγων· ἔτι ἅπαξ ἐγὼ σείω οὐ μόνον τὴν γῆν, ἀλλὰ καὶ τὸν οὐρανόν. |
| 27 | Ora, isto que diz, Ainda uma vez; declara a mudança das coisas movíveis, como coisas feitas, para que permaneçam aqueles que são imóveis. | Quod autem, Adhuc semel, dicit: declarat mobilium translationem tamquam factorum, ut maneant ea quae sunt immobilia. | τὸ δὲ ἔτι ἅπαξ δηλοῖ τῶν σαλευομένων τὴν μετάθεσιν ὡς πεποιημένων, ἵνα μείνῃ τὰ μὴ σαλευόμενα. |
| 28 | Assim que recebendo nós um reino imovível, temos graça, pela qual agradando a Deus, o sirvamos com temor e reverência. | Itaque regnum immobile suscipientes, habemus gratiam: per quam serviamus placentes Deo, cum metu et reverentia. | Διὸ βασιλείαν ἀσάλευτον παραλαμβάνοντες ἔχωμεν χάριν, δι᾽ ἧς λατρεύωμεν εὐαρέστως τῷ Θεῷ μετὰ αἰδοῦς καὶ εὐλαβείας· |
| 29 | Porque o nosso Deus é um fogo consumidor. | Etenim Deus noster ignis consumens est. | καὶ γὰρ ὁ Θεὸς ἡμῶν πῦρ καταναλίσκον. |
