Comparação
1 Coríntios 4
Figueiredo, Vulgata Clementina e Texto grego (edição patriarcal, 1904), versículo a versículo.
| Figueiredo | Vulgata Clementina | Texto grego (edição patriarcal, 1904) | |
|---|---|---|---|
| 1 | Os homens devem-nos considerar como uns ministros de Cristo; e como uns dispenseiros dos mistérios de Deus. | Sic nos existimet homo ut ministros Christi, et dispensatores mysteriorum Dei. | Οὕτως ἡμᾶς λογιζέσθω ἄνθρωπος, ὡς ὑπηρέτας Χριστοῦ καὶ οἰκονόμους μυστηρίων Θεοῦ. |
| 2 | Ora o que se deseja nos dispenseiros é que eles se achem fiéis. | Hic iam quaeritur inter dispensatores ut fidelis quis inveniatur. | ὃ δὲ λοιπὸν ζητεῖται ἐν τοῖς οἰκονόμοις, ἵνα πιστός τις εὑρεθῇ. |
| 3 | A mim pois bem pouco se me dá de ser julgado de vós ou de qualquer outro homem; pois nem ainda eu me julgo a mim mesmo. | Mihi autem pro minimo est ut a vobis iudicer, aut ab humano die: sed neque meipsum iudico. | ἐμοὶ δὲ εἰς ἐλάχιστόν ἐστιν ἵνα ὑφ᾽ ὑμῶν ἀνακριθῶ ἢ ὑπὸ ἀνθρωπίνης ἡμέρας· ἀλλ᾽ οὐδὲ ἐμαυτὸν ἀνακρίνω· |
| 4 | Porque de nada me argui a consciência; mas nem por isso me dou por justificado; pois o Senhor é quem me julga. | Nihil enim mihi conscius sum, sed non in hoc iustificatus sum: qui autem iudicat me, Dominus est. | οὐδὲν γὰρ ἐμαυτῷ σύνοιδα· ἀλλ᾽ οὐκ ἐν τούτῳ δεδικαίωμαι· ὁ δὲ ἀνακρίνων με Κύριός ἐστιν. |
| 5 | Pelo que não julgueis antes de tempo, até que venha o Senhor; o qual não só porá às claras o que se acha escondido nas mais profundas trevas, mas descobrirá ainda o que há de mais secreto nos corações; e então cada um receberá de Deus o louvor. | Itaque nolite ante tempus iudicare, quoadusque veniat Dominus: qui et illuminabit abscondita tenebrarum, et manifestabit consilia cordium: et tunc laus erit unicuique a Deo. | ὥστε μὴ πρὸ καιροῦ τι κρίνετε, ἕως ἂν ἔλθῃ ὁ Κύριος, ὃς καὶ φωτίσει τὰ κρυπτὰ τοῦ σκότους καὶ φανερώσει τὰς βουλὰς τῶν καρδιῶν, καὶ τότε ὁ ἔπαινος γενήσεται ἑκάστῳ ἀπὸ τοῦ Θεοῦ. |
| 6 | Mas eu, irmãos, tenho representado estas coisas na minha pessoa e na de Apolo, por amor de vós, para que em nós-outros aprendais que um por causa de outro não se ensoberbeça contra outro fora do que está escrito. | Haec autem, fratres, transfiguravi in me et Apollo, propter vos: ut in nobis discatis, ne supra quam scriptum est, unus adversus alterum infletur pro alio. | Ταῦτα δέ, ἀδελφοί, μετεσχημάτισα εἰς ἐμαυτὸν καὶ Ἀπολλὼ δι᾽ ὑμᾶς, ἵνα ἐν ἡμῖν μάθητε τὸ μὴ ὑπὲρ ὃ γέγραπται φρονεῖν, ἵνα μὴ εἷς ὑπὲρ τοῦ ἑνὸς φυσιοῦσθε κατὰ τοῦ ἑτέρου. |
| 7 | Porque, quem é o que te diferença? E que tens tu que não recebesses? Se porém o recebeste, por que te glórias, como se o não tiveras recebido? | Quis enim te discernit? quid autem habes quod non accepisti? si autem accepisti, quid gloriaris quasi non acceperis? | τίς γάρ σε διακρίνει; τί δὲ ἔχεις ὃ οὐκ ἔλαβες; εἰ δὲ καὶ ἔλαβες, τί καυχᾶσαι ὡς μὴ λαβών; |
| 8 | Vós já estais fartos, já estais ricos; vós reinais sem nós; e praza a Deus que reineis, para também nós reinarmos convosco. | Iam saturati estis, iam divites facti estis: sine nobis regnatis: et utinam regnetis, ut et nos vobiscum regnemus. | ἤδη κεκορεσμένοι ἐστέ, ἤδη ἐπλουτήσατε, χωρὶς ἡμῶν ἐβασιλεύσατε· καὶ ὄφελόν γε ἐβασιλεύσατε, ἵνα καὶ ἡμεῖς ὑμῖν συμβασιλεύσωμεν. |
| 9 | Porque entendo que Deus nos tem posto pelos últimos dos apóstolos, como sentenciados à morte; porque somos feitos espetáculo ao mundo e aos anjos e aos homens. | Puto enim quod Deus nos Apostolos novissimos ostendit, tamquam morti destinatos: quia spectaculum facti sumus mundo, et angelis, et hominibus. | δοκῶ γὰρ ὅτι ὁ Θεὸς ἡμᾶς τοὺς ἀποστόλους ἐσχάτους ἀπέδειξεν, ὡς ἐπιθανατίους, ὅτι θέατρον ἐγενήθημεν τῷ κόσμῳ, καὶ ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις. |
| 10 | Nós néscios por Cristo, e vós sábios em Cristo; nós fracos, e vós fortes; vós nobres, e nós desprezíveis. | Nos stulti propter Christum, vos autem prudentes in Christo: nos infirmi, vos autem fortes: vos nobiles, nos autem ignobiles. | ἡμεῖς μωροὶ διὰ Χριστόν, ὑμεῖς δὲ φρόνιμοι ἐν Χριστῷ· ἡμεῖς ἀσθενεῖς, ὑμεῖς δὲ ἰσχυροί· ὑμεῖς ἔνδοξοι, ἡμεῖς δὲ ἄτιμοι. |
| 11 | Até esta hora padecemos até fome e sede e desnudez, e somos esbofeteados, e não temos morada segura, | Usque in hanc horam et esurimus, et sitimus, et nudi sumus, et colaphis caedimur, et instabiles sumus, | ἄχρι τῆς ἄρτι ὥρας καὶ πεινῶμεν καὶ διψῶμεν καὶ γυμνητεύομεν καὶ κολαφιζόμεθα καὶ ἀστατοῦμεν |
| 12 | E trabalhamos obrando por nossas próprias mãos; amaldiçoam-nos e bendizemos; perseguem-nos e o sofremos; | et laboramus operantes manibus nostris: maledicimur, et benedicimus: persecutionem patimur, et sustinemus: | καὶ κοπιῶμεν ἐργαζόμενοι ταῖς ἰδίαις χερσί· λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχόμεθα, |
| 13 | Somos blasfemados e rogamos; temos chegado a ser como a imundície deste mundo, como a escória de todos até agora. | blasphemamur, et obsecramus: tamquam purgamenta huius mundi facti sumus, omnium peripsema usque adhuc. | βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν· ὡς περικαθάρματα τοῦ κόσμου ἐγενήθημεν, πάντων περίψημα ἕως ἄρτι. |
| 14 | Eu não vos escrevo isto para vos envergonhar; mas admoesto-vos como a filhos meus que muito amo. | Non ut confundam vos, haec scribo, sed ut filios meos carissimos moneo. | Οὐκ ἐντρέπων ὑμᾶς γράφω ταῦτα, ἀλλ᾽ ὡς τέκνα μου ἀγαπητὰ νουθετῶ. |
| 15 | Porque ainda que tenhais dez mil aios em Cristo, não teríeis todavia muitos pais. Pois eu sou o que vos gerei em Jesus Cristo pelo Evangelho. | Nam si decem millia paedagogorum habeatis in Christo, sed non multos patres. Nam in Christo Iesu per Evangelium ego vos genui. | ἐὰν γὰρ μυρίους παιδαγωγοὺς ἔχητε ἐν Χριστῷ, ἀλλ᾽ οὐ πολλοὺς πατέρας· ἐν γὰρ Χριστῷ Ἰησοῦ διὰ τοῦ εὐαγγελίου ἐγὼ ὑμᾶς ἐγέννησα. |
| 16 | Rogo-vos, pois, que sejais meus imitadores, como também eu o sou de Cristo. | Rogo ergo vos, imitatores mei estote, sicut et ego Christi. | παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς, μιμηταί μου γίνεσθε. |
| 17 | Por isso é que vos enviei Timóteo que é meu filho muito amado e fiel no Senhor; que vos fará saber os meus caminhos que são em Jesus Cristo, como eu ensino por todas as partes em cada Igreja. | Ideo misi ad vos Timotheum, qui est filius meus carissimus, et fidelis in Domino: qui vos commonefaciet vias meas, quae sunt in Christo Iesu, sicut ubique in omni ecclesia doceo. | Διὰ τοῦτο ἔπεμψα ὑμῖν Τιμόθεον, ὅς ἐστι τέκνον μου ἀγαπητὸν καὶ πιστὸν ἐν Κυρίῳ, ὃς ὑμᾶς ἀναμνήσει τὰς ὁδούς μου τὰς ἐν Χριστῷ, καθὼς πανταχοῦ ἐν πάσῃ ἐκκλησίᾳ διδάσκω. |
| 18 | Alguns andam inchados, como se eu não houvesse de ir ter convosco. | Tamquam non venturus sim ad vos, sic inflati sunt quidam. | Ὡς μὴ ἐρχομένου δέ μου πρὸς ὑμᾶς ἐφυσιώθησάν τινες· |
| 19 | Mas brevemente irei ter convosco, se o Senhor quiser; e examinarei, não as palavras dos que assim andam inchados, mas a virtude. | Veniam autem ad vos cito, si Dominus voluerit: et cognoscam non sermonem eorum qui inflati sunt, sed virtutem. | ἐλεύσομαι δὲ ταχέως πρὸς ὑμᾶς, ἐὰν ὁ Κύριος θελήσῃ, καὶ γνώσομαι οὐ τὸν λόγον τῶν πεφυσιωμένων, ἀλλὰ τὴν δύναμιν· |
| 20 | Porque o reino de Deus não consiste nas palavras, mas na virtude. | Non enim in sermone est regnum Dei, sed in virtute. | οὐ γὰρ ἐν λόγῳ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἀλλ᾽ ἐν δυνάμει. |
| 21 | Que quereis? irei a vós-outros com vara ou com caridade e espírito de mansidão? | Quid vultis? in virga veniam ad vos, an in caritate, et spiritu mansuetudinis? | τί θέλετε; ἐν ῥάβδῳ ἔλθω πρὸς ὑμᾶς, ἢ ἐν ἀγάπῃ πνεύματί τε πρᾳότητος; |
