Sabbato, hebdomada secunda Adventus

Et surrexit Elias propheta quasi ignis, et verbum ipsius quasi facula ardebat. ²Qui induxit in illos famem: et irritantes illum invidia sua pauci facti sunt: non enim poterant sustinere praecepta Domini. ³Verbo Domini continuit caelum, et deiecit de caelo ignem ter. ⁴Sic amplificatus est Elias in mirabilibus suis. Et quis potest similiter sic gloriari tibi? ⁹qui receptus es in turbine ignis, in curru equorum igneorum: ¹⁰qui scriptus es in iudiciis temporum, lenire iracundiam Domini, conciliare cor patris ad filium, et restituere tribus Iacob. ¹¹Beati sunt qui te viderunt, et in amicitia tua decorati sunt.

²Qui regis Israël, intende; qui deducis velut ovem Ioseph. Qui sedes super cherubim, manifestare ³coram Ephraim, Beniamin, et Manasse. Excita potentiam tuam, et veni, ut salvos facias nos. ¹⁵Deus virtutum, convertere, respice de caelo, et vide, et visita vineam istam: ¹⁶et perfice eam quam plantavit dextera tua, et super filium hominis quem confirmasti tibi. ¹⁸Fiat manus tua super virum dexterae tuae, et super filium hominis quem confirmasti tibi. ¹⁹Et non discedimus a te: vivificabis nos, et nomen tuum invocabimus.

℟ Deus, converte nos, et ostende faciem tuam, et salvi erimus.

Et interrogaverunt eum discipuli, dicentes: Quid ergo scribae dicunt, quod Eliam oporteat primum venire? ¹¹At ille respondens, ait eis: Elias quidem venturus est, et restituet omnia. ¹²Dico autem vobis, quia Elias iam venit, et non cognoverunt eum, sed fecerunt in eo quaecumque voluerunt. Sic et Filius hominis passurus est ab eis. ¹³Tunc intellexerunt discipuli, quia de Ioanne Baptista dixisset eis.