Feria quarta, hebdomada secunda Adventus

Et cui assimilastis me, et adaequastis? dicit Sanctus. ²⁶Levate in excelsum oculos vestros, et videte quis creavit haec: qui educit in numero militiam eorum, et omnes ex nomine vocat; prae multitudine fortitudinis et roboris, virtutisque eius, neque unum reliquum fuit. ²⁷Quare dicis, Iacob, et loqueris, Israël: Abscondita est via mea a Domino, et a Deo meo iudicium meum transivit? ²⁸Numquid nescis, aut non audisti? Deus sempiternus Dominus, qui creavit terminos terrae: non deficiet, neque laborabit, nec est investigatio sapientiae eius. ²⁹Qui dat lasso virtutem, et his qui non sunt, fortitudinem et robur multiplicat. ³⁰Deficient pueri, et laborabunt, et iuvenes in infirmitate cadent; ³¹qui autem sperant in Domino mutabunt fortitudinem, assument pennas sicut aquilae: current et non laborabunt, ambulabunt et non deficient.

¹Ipsi David. Benedic, anima mea, Domino, et omnia quae intra me sunt nomini sancto eius. ²Benedic, anima mea, Domino, et noli oblivisci omnes retributiones eius. ³Qui propitiatur omnibus iniquitatibus tuis; qui sanat omnes infirmitates tuas: ⁴qui redimit de interitu vitam tuam; qui coronat te in misericordia et miserationibus: ⁸Miserator et misericors Dominus: longanimis, et multum misericors. ¹⁰Non secundum peccata nostra fecit nobis, neque secundum iniquitates nostras retribuit nobis.

℟ Benedic, anima mea, Domino.

Venite ad me omnes qui laboratis, et onerati estis, et ego reficiam vos. ²⁹Tollite iugum meum super vos, et discite a me, quia mitis sum, et humilis corde: et invenietis requiem animabus vestris. ³⁰Iugum enim meum suave est, et onus meum leve.