Dominica trigesima secunda per annum

Clara est, et quae numquam marcescit, sapientia: et facile videtur ab his qui diligunt eam, et invenitur ab his qui quaerunt illam. ¹³Praeoccupat qui se concupiscunt, ut illis se prior ostendat. ¹⁴Qui de luce vigilaverit ad illam non laborabit; assidentem enim illam foribus suis inveniet. ¹⁵Cogitare ergo de illa sensus est consummatus, et qui vigilaverit propter illam cito securus erit. ¹⁶Quoniam dignos se ipsa circuit quaerens, et in viis ostendit se hilariter, et in omni providentia occurrit illis.

²Deus, Deus meus, ad te de luce vigilo. Sitivit in te anima mea; quam multipliciter tibi caro mea! ³In terra deserta, et invia, et inaquosa, sic in sancto apparui tibi, ut viderem virtutem tuam et gloriam tuam. ⁴Quoniam melior est misericordia tua super vitas, labia mea laudabunt te. ⁵Sic benedicam te in vita mea, et in nomine tuo levabo manus meas. ⁶Sicut adipe et pinguedine repleatur anima mea, et labiis exsultationis laudabit os meum. ⁷Si memor fui tui super stratum meum, in matutinis meditabor in te. ⁸Quia fuisti adiutor meus, et in velamento alarum tuarum exsultabo.

℟ Sitivit in te anima mea, Deus, Deus meus.

Nolumus autem vos ignorare fratres de dormientibus, ut non contristemini sicut et ceteri, qui spem non habent. ¹⁴Si enim credimus quod Iesus mortuus est, et resurrexit: ita et Deus eos qui dormierunt per Iesum, adducet cum eo. ¹⁵Hoc enim vobis dicimus in verbo Domini, quia nos, qui vivimus, qui residui sumus in adventum Domini, non praeveniemus eos qui dormierunt. ¹⁶Quoniam ipse Dominus in iussu, et in voce archangeli, et in tuba Dei descendet de caelo: et mortui, qui in Christo sunt, resurgent primi. ¹⁷Deinde nos, qui vivimus, qui relinquimur, simul rapiemur cum illis in nubibus obviam Christo in aëra, et sic semper cum Domino erimus. ¹⁸Itaque consolamini invicem in verbis istis.

Tunc simile erit regnum caelorum decem virginibus: quae accipientes lampades suas exierunt obviam sponso et sponsae. ²Quinque autem ex eis erant fatuae, et quinque prudentes: ³sed quinque fatuae, acceptis lampadibus, non sumpserunt oleum secum: ⁴prudentes vero acceperunt oleum in vasis suis cum lampadibus. ⁵Moram autem faciente sponso, dormitaverunt omnes et dormierunt. ⁶Media autem nocte clamor factus est: Ecce sponsus venit, exite obviam ei. ⁷Tunc surrexerunt omnes virgines illae, et ornaverunt lampades suas. ⁸Fatuae autem sapientibus dixerunt: Date nobis de oleo vestro, quia lampades nostrae extinguuntur. ⁹Responderunt prudentes, dicentes: Ne forte non sufficiat nobis, et vobis, ite potius ad vendentes, et emite vobis. ¹⁰Dum autem irent emere, venit sponsus: et quae paratae erant, intraverunt cum eo ad nuptias, et clausa est ianua. ¹¹Novissime vero veniunt et reliquae virgines, dicentes: Domine, domine, aperi nobis. ¹²At ille respondens, ait: Amen dico vobis, nescio vos. ¹³Vigilate itaque, quia nescitis diem, neque horam.