Ieremias 4

¹Si reverteris, Israël, ait Dominus, ad me convertere: si abstuleris offendicula tua a facie mea, non commoveberis.

²Et iurabis: Vivit Dominus in veritate, et in iudicio, et in iustitia: et benedicent eum gentes, ipsumque laudabunt.

³Haec enim dicit Dominus viro Iuda et Ierusalem: Novate vobis novale, et nolite serere super spinas.

⁴Circumcidimini Domino, et auferte praeputia cordium vestrorum, viri Iuda, et habitatores Ierusalem: ne forte egrediatur ut ignis indignatio mea, et succendatur, et non sit qui extinguat, propter malitiam cogitationum vestrarum.

⁵Annuntiate in Iuda, et in Ierusalem auditum facite: loquimini, et canite tuba in terra, clamate fortiter, et dicite: Congregamini, et ingrediamur civitates munitas.

⁶Levate signum in Sion; confortamini, nolite stare: quia malum ego adduco ab aquilone, et contritionem magnam.

⁷Ascendit leo de cubili suo, et praedo gentium se levavit: egressus est de loco suo ut ponat terram tuam in solitudinem: civitates tuae vastabuntur, remanentes absque habitatore.

⁸Super hoc accingite vos ciliciis; plangite, et ululate: quia non est aversa ira furoris Domini a nobis.

⁹Et erit in die illa, dicit Dominus: peribit cor regis, et cor principum, et obstupescent sacerdotes, et prophetae consternabuntur.

¹⁰Et dixi: Heu! heu! heu! Domine Deus, ergone decepisti populum istum et Ierusalem, dicens: Pax erit vobis: et ecce pervenit gladius usque ad animam?

¹¹In tempore illo dicetur populo huic et Ierusalem: Ventus urens in viis quae sunt in deserto viae filiae populi mei, non ad ventilandum et ad purgandum.

¹²Spiritus plenus ex his veniet mihi, et nunc ego loquar iudicia mea cum eis.

¹³Ecce quasi nubes ascendet, et quasi tempestas currus eius: velociores aquilis equi illius. Vae nobis, quoniam vastati sumus.

¹⁴Lava a malitia cor tuum, Ierusalem, ut salva fias: usquequo morabuntur in te cogitationes noxiae?

¹⁵Vox enim annuntiantis a Dan, et notum facientis idolum de monte Ephraim.

¹⁶Dicite gentibus: Ecce auditum est in Ierusalem custodes venire de terra longinqua, et dare super civitates Iuda vocem suam:

¹⁷quasi custodes agrorum facti sunt super eam in gyro, quia me ad iracundiam provocavit, dicit Dominus.

¹⁸Viae tuae et cogitationes tuae fecerunt haec tibi: ista malitia tua, quia amara, quia tetigit cor tuum.

¹⁹Ventrem meum, ventrem meum doleo; sensus cordis mei turbati sunt in me. Non tacebo, quoniam vocem buccinae audivit anima mea, clamorem praelii.

²⁰Contritio super contritionem vocata est, et vastata est omnis terra: repente vastata sunt tabernacula mea; subito pelles meae.

²¹Usquequo videbo fugientem; audiam vocem buccinae?

²²Quia stultus populus meus me non cognovit: filii insipientes sunt et vecordes: sapientes sunt ut faciant mala, bene autem facere nescierunt.

²³Aspexi terram, et ecce vacua erat et nihili; et caelos, et non erat lux in eis.

²⁴Vidi montes, et ecce movebantur: et omnes colles conturbati sunt.

²⁵Intuitus sum, et non erat homo: et omne volatile caeli recessit.

²⁶Aspexi, et ecce Carmelus desertus, et omnes urbes eius destructae sunt a facie Domini, et a facie irae furoris eius.

²⁷Haec enim dicit Dominus: Deserta erit omnis terra, sed tamen consummationem non faciam.

²⁸Lugebit terra, et moerebunt caeli desuper, eo quod locutus sum. Cogitavi, et non poenituit me, nec aversus sum ab eo.

²⁹A voce equitis et mittentis sagittam fugit omnis civitas: ingressi sunt ardua, et ascenderunt rupes: universae urbes derelictae sunt, et non habitat in eis homo.

³⁰Tu autem vastata, quid facies? cum vestieris te coccino, cum ornata fueris monili aureo, et pinxeris stibio oculos tuos, frustra componeris: contempserunt te amatores tui; animam tuam quaerent.

³¹Vocem enim quasi parturientis audivi, angustias ut puerperae: vox filiae Sion intermorientis, expandentisque manus suas: Vae mihi, quia defecit anima mea propter interfectos!