Ss. Simonis et Iudae, apostolorum

Ergo iam non estis hospites, et advenae: sed estis cives sanctorum, et domestici Dei, ²⁰superaedificati super fundamentum apostolorum, et prophetarum, ipso summo angulari lapide Christo Iesu: ²¹in quo omnis aedificatio constructa crescit in templum sanctum in Domino, ²²in quo et vos coaedificamini in habitaculum Dei in Spiritu.

²Caeli enarrant gloriam Dei, et opera manuum eius annuntiat firmamentum. ³Dies diei eructat verbum, et nox nocti indicat scientiam. ⁴Non sunt loquelae, neque sermones, quorum non audiantur voces eorum. ⁵In omnem terram exivit sonus eorum, et in fines orbis terrae verba eorum.

℟ In omnem terram exivit sonus eorum.

Factum est autem in illis diebus, exiit in montem orare, et erat pernoctans in oratione Dei. ¹³Et cum dies factus esset, vocavit discipulos suos: et elegit duodecim ex ipsis (quos et apostolos nominavit): ¹⁴Simonem, quem cognominavit Petrum, et Andream fratrem eius, Iacobum, et Ioannem, Philippum, et Bartholomaeum, ¹⁵Matthaeum, et Thomam, Iacobum Alphaei, et Simonem, qui vocatur Zelotes, ¹⁶et Iudam Iacobi, et Iudam Iscariotem, qui fuit proditor. ¹⁷Et descendens cum illis, stetit in loco campestri, et turba discipulorum eius, et multitudo copiosa plebis ab omni Iudaea, et Ierusalem, et maritima, et Tyri, et Sidonis, ¹⁸qui venerant ut audirent eum, et sanarentur a languoribus suis. Et qui vexabantur a spiritibus immundis, curabantur. ¹⁹Et omnis turba quaerebat eum tangere: quia virtus de illo exibat, et sanabat omnes.