Sapientia 8

¹Attingit ergo a fine usque ad finem fortiter, et disponit omnia suaviter.

²Hanc amavi, et exquisivi a iuventute mea, et quaesivi sponsam mihi eam assumere, et amator factus sum formae illius.

³Generositatem illius glorificat, contubernium habens Dei; sed et omnium Dominus dilexit illam.

⁴Doctrix enim est disciplinae Dei, et electrix operum illius.

⁵Et si divitiae appetuntur in vita, quid sapientia locupletius quae operatur omnia?

⁶Si autem sensus operatur, quis horum quae sunt magis quam illa est artifex?

⁷Et si iustitiam quis diligit, labores huius magnas habent virtutes: sobrietatem enim et prudentiam docet, et iustitiam, et virtutem, quibus utilius nihil est in vita hominibus.

⁸Et si multitudinem scientiae desiderat quis, scit praeterita, et de futuris aestimat; scit versutias sermonum, et dissolutiones argumentorum; signa et monstra scit antequam fiant, et eventus temporum et saeculorum.

⁹Proposui ergo hanc adducere mihi ad convivendum, sciens quoniam mecum communicabit de bonis, et erit allocutio cogitationis et taedii mei.

¹⁰Habebo propter hanc claritatem ad turbas, et honorem apud seniores iuvenis;

¹¹et acutus inveniar in iudicio, et in conspectu potentium admirabilis ero, et facies principum mirabuntur me:

¹²tacentem me sustinebunt, et loquentem me respicient, et sermocinante me plura, manus ori suo imponent.

¹³Praeterea habebo per hanc immortalitatem, et memoriam aeternam his qui post me futuri sunt relinquam.

¹⁴Disponam populos, et nationes mihi erunt subditae:

¹⁵timebunt me audientes reges horrendi. In multitudine videbor bonus, et in bello fortis.

¹⁶Intrans in domum meam, conquiescam cum illa: non enim habet amaritudinem conversatio illius, nec taedium convictus illius, sed laetitiam et gaudium.

¹⁷Haec cogitans apud me et commemorans in corde meo, quoniam immortalitas est in cognatione sapientiae,

¹⁸et in amicitia illius delectatio bona, et in operibus manuum illius honestas sine defectione, et in certamine loquelae illius sapientia, et praeclaritas in communicatione sermonum ipsius: circuibam quaerens, ut mihi illam assumerem.

¹⁹Puer autem eram ingeniosus, et sortitus sum animam bonam.

²⁰Et cum essem magis bonus, veni ad corpus incoinquinatum.

²¹Et ut scivi quoniam aliter non possem esse continens, nisi Deus det; et hoc ipsum erat sapientiae, scire cuius esset hoc donum: adii Dominum, et deprecatus sum illum, et dixi ex totis praecordiis meis: