Sapientia 12

¹O quam bonus et suavis est, Domine, spiritus tuus in omnibus!

²Ideoque eos qui exerrant partibus corripis, et de quibus peccant admones et alloqueris, ut relicta malitia credant in te, Domine.

³Illos enim antiquos inhabitatores terrae sanctae tuae, quos exhorruisti,

⁴quoniam odibilia opera tibi faciebant per medicamina et sacrificia iniusta,

⁵et filiorum suorum necatores sine misericordia, et comestores viscerum hominum, et devoratores sanguinis a medio sacramento tuo,

⁶et auctores parentes animarum inauxiliatarum, perdere voluisti per manus parentum nostrorum:

⁷ut dignam perciperent peregrinationem puerorum Dei, quae tibi omnium carior est terra.

⁸Sed et his tamquam hominibus pepercisti, et misisti antecessores exercitus tui vespas, ut illos paulatim exterminarent.

⁹Non quia impotens eras in bello subiicere impios iustis, aut bestiis saevis, aut verbo duro simul exterminare:

¹⁰sed partibus iudicans, dabas locum poenitentiae, non ignorans quoniam nequam est natio eorum, et naturalis malitia ipsorum, et quoniam non poterat mutari cogitatio illorum in perpetuum.

¹¹Semen enim erat maledictum ab initio; nec timens aliquem, veniam dabas peccatis illorum.

¹²Quis enim dicet tibi: Quid fecisti? aut quis stabit contra iudicium tuum? aut quis in conspectu tuo veniet vindex iniquorum hominum? aut quis tibi imputabit, si perierint nationes quas tu fecisti?

¹³Non enim est alius deus quam tu, cui cura est de omnibus, ut ostendas quoniam non iniuste iudicas iudicium.

¹⁴Neque rex, neque tyrannus in conspectu tuo inquirent de his quos perdidisti.

¹⁵Cum ergo sis iustus, iuste omnia disponis; ipsum quoque qui non debet puniri, condemnare, exterum aestimas a tua virtute.

¹⁶Virtus enim tua iustitiae initium est, et ob hoc quod Dominus es, omnibus te parcere facis.

¹⁷Virtutem enim ostendis tu, qui non crederis esse in virtute consummatus, et horum qui te nesciunt audaciam traducis.

¹⁸Tu autem dominator virtutis, cum tranquillitate iudicas, et cum magna reverentia disponis nos: subest enim tibi, cum volueris posse.

¹⁹Docuisti autem populum tuum per talia opera, quoniam oportet iustum esse et humanum; et bonae spei fecisti filios tuos, quoniam iudicans das locum in peccatis poenitentiae.

²⁰Si enim inimicos servorum tuorum, et debitos morti, cum tanta cruciasti attentione, dans tempus et locum per quae possent mutari a malitia:

²¹cum quanta diligentia iudicasti filios tuos, quorum parentibus iuramenta et conventiones dedisti bonarum promissionum!

²²Cum ergo das nobis disciplinam, inimicos nostros multipliciter flagellas, ut bonitatem tuam cogitemus iudicantes, et cum de nobis iudicatur, speremus misericordiam tuam.

²³Unde et illis qui in vita sua insensate et iniuste vixerunt, per haec quae coluerunt dedisti summa tormenta.

²⁴Etenim in erroris via diutius erraverunt, deos aestimantes haec quae in animalibus sunt supervacua, infantium insensatorum more viventes.

²⁵Propter hoc tamquam pueris insensatis iudicium in derisum dedisti.

²⁶Qui autem ludibriis et increpationibus non sunt correcti, dignum Dei iudicium experti sunt.

²⁷In quibus enim patientes indignabantur per haec quos putabant deos, in ipsis cum exterminarentur videntes, illum quem olim negabant se nosse, verum Deum agnoverunt; propter quod et finis condemnationis eorum venit super illos.