Sapientia 5

¹Tunc stabunt iusti in magna constantia adversus eos qui se angustiaverunt, et qui abstulerunt labores eorum.

²Videntes turbabuntur timore horribili, et mirabuntur in subitatione insperatae salutis;

³dicentes intra se, poenitentiam agentes, et prae angustia spiritus gementes: Hi sunt quos habuimus aliquando in derisum, et in similitudinem improperii.

⁴Nos insensati, vitam illorum aestimabamus insaniam, et finem illorum sine honore;

⁵ecce quomodo computati sunt inter filios Dei, et inter sanctos sors illorum est.

⁶Ergo erravimus a via veritatis, et iustitiae lumen non luxit nobis, et sol intelligentiae non est ortus nobis.

⁷Lassati sumus in via iniquitatis et perditionis, et ambulavimus vias difficiles: viam autem Domini ignoravimus.

⁸Quid nobis profuit superbia? aut divitiarum iactantia quid contulit nobis?

⁹Transierunt omnia illa tamquam umbra, et tamquam nuntius percurrens,

¹⁰et tamquam navis quae pertransit fluctuantem aquam, cuius cum praeterierit non est vestigium invenire, neque semitam carinae illius in fluctibus;

¹¹aut tamquam avis quae transvolat in aëre, cuius nullum invenitur argumentum itineris, sed tantum sonitus alarum verberans levem ventum, et scindens per vim itineris aërem: commotis alis transvolavit, et post hoc nullum signum invenitur itineris illius;

¹²aut tamquam sagitta emissa in locum destinatum, divisus aër continuo in se reclusus est, ut ignoretur transitus illius:

¹³sic et nos nati continuo desivimus esse; et virtutis quidem nullum signum valuimus ostendere, in malignitate autem nostra consumpti sumus.

¹⁴Talia dixerunt in inferno hi qui peccaverunt:

¹⁵quoniam spes impii tamquam lanugo est quae a vento tollitur, et tamquam spuma gracilis quae a procella dispergitur, et tamquam fumus qui a vento diffusus est, et tamquam memoria hospitis unius diei praetereuntis.

¹⁶Iusti autem in perpetuum vivent, et apud Dominum est merces eorum, et cogitatio illorum apud Altissimum.

¹⁷Ideo accipient regnum decoris, et diadema speciei de manu Domini: quoniam dextera sua teget eos, et brachio sancto suo defendet illos.

¹⁸Accipiet armaturam zelus illius, et armabit creaturam ad ultionem inimicorum.

¹⁹Induet pro thorace iustitiam, et accipiet pro galea iudicium certum;

²⁰sumet scutum inexpugnabile aequitatem.

²¹Acuet autem duram iram in lanceam, et pugnabit cum illo orbis terrarum contra insensatos.

²²Ibunt directe emissiones fulgurum, et tamquam a bene curvato arcu nubium exterminabuntur, et ad certum locum insilient.

²³Et a petrosa ira plenae mittentur grandines; excandescet in illos aqua maris, et flumina concurrent duriter.

²⁴Contra illos stabit spiritus virtutis, et tamquam turbo venti dividet illos; et ad eremum perducet omnem terram iniquitas illorum, et malignitas evertet sedes potentium.