Comparação
Romanos 14
Figueiredo, Vulgata Clementina e Texto grego (edição patriarcal, 1904), versículo a versículo.
| Figueiredo | Vulgata Clementina | Texto grego (edição patriarcal, 1904) | |
|---|---|---|---|
| 1 | Ao que é pois ainda fraco na fé, ajudai-o, não com debates de opiniões. | Infirmum autem in fide assumite, non in disceptationibus cogitationum. | Τὸν δὲ ἀσθενοῦντα τῇ πίστει προσλαμβάνεσθε, μὴ εἰς διακρίσεις διαλογισμῶν. |
| 2 | Porque um crê que pode comer de tudo; outro porém que é fraco não come senão legumes. | Alius enim credit se manducare omnia: qui autem infirmus est, olus manducet. | ὃς μὲν πιστεύει φαγεῖν πάντα, ὁ δὲ ἀσθενῶν λάχανα ἐσθίει. |
| 3 | O que come, não despreze ao que não come; e o que não come, não julgue ao que come, porque Deus o recebeu por seu. | Is qui manducat, non manducantem non spernat: et qui non manducat, manducantem non iudicet: Deus enim illum assumpsit. | ὁ ἐσθίων τὸν μὴ ἐσθίοντα μὴ ἐξουθενείτω, καὶ ὁ μὴ ἐσθίων τὸν ἐσθίοντα μὴ κρινέτω· ὁ Θεὸς γὰρ αὐτὸν προσελάβετο. |
| 4 | Quem és tu que julgas o servo alheio? Para seu Senhor está em pé ou cai; mas ele estará firme, porque poderoso é Deus para o segurar. | Tu quis es, qui iudicas alienum servum? domino suo stat, aut cadit: stabit autem: potens est enim Deus statuere illum. | σὺ τίς εἶ ὁ κρίνων ἀλλότριον οἰκέτην; τῷ ἰδίῳ Κυρίῳ στήκει ἢ πίπτει· σταθήσεται δέ· δυνατὸς γάρ ἐστιν ὁ Θεὸς στῆσαι αὐτόν. |
| 5 | Porque um faz diferença entre dia e dia; outro porém considera iguais todos os dias; cada um abunde em seu sentido. | Nam alius iudicat diem inter diem: alius autem iudicat omnem diem: unusquisque in suo sensu abundet. | ὃς μὲν κρίνει ἡμέραν παρ᾽ ἡμέραν, ὃς δὲ κρίνει πᾶσαν ἡμέραν. ἕκαστος ἐν τῷ ἰδίῳ νοῒ πληροφορείσθω. |
| 6 | O que distingue o dia, para o Senhor o distingue; e o que come, para o Senhor come, porque a Deus dá graças. E o que não come, para o Senhor não come, e dá graças a Deus. | Qui sapit diem, Domino sapit, et qui manducat, Domino manducat: gratias enim agit Deo. Et qui non manducat, Domino non manducat, et gratias agit Deo. | ὁ φρονῶν τὴν ἡμέραν Κυρίῳ φρονεῖ, καὶ ὁ μὴ φρονῶν τὴν ἡμέραν Κυρίῳ οὐ φρονεῖ. καὶ ὁ ἐσθίων Κυρίῳ ἐσθίει· εὐχαριστεῖ γὰρ τῷ Θεῷ· καὶ ὁ μὴ ἐσθίων Κυρίῳ οὐκ ἐσθίει, καὶ εὐχαριστεῖ τῷ Θεῷ. |
| 7 | Porque nenhum de nós vive para si, e nenhum de nós morre para si. | Nemo enim nostrum sibi vivit, et nemo sibi moritur. | οὐδεὶς γὰρ ἡμῶν ἑαυτῷ ζῇ καὶ οὐδεὶς ἑαυτῷ ἀποθνήσκει· |
| 8 | Porque, se vivemos, para o Senhor vivemos; se morremos, para o Senhor morremos. Logo, ou nós vivamos ou morramos, sempre somos do Senhor. | Sive enim vivemus, Domino vivimus: sive morimur, Domino morimur. Sive ergo vivimus, sive morimur, Domini sumus. | ἐάν τε γὰρ ζῶμεν, τῷ Κυρίῳ ζῶμεν, ἐάν τε ἀποθνήσκωμεν, τῷ Κυρίῳ ἀποθνήσκομεν. ἐάν τε οὖν ζῶμεν ἐάν τε ἀποθνήσκωμεν, τοῦ Κυρίου ἐσμέν. |
| 9 | Porque, por isso é que morreu Cristo e ressuscitou, para ser Senhor tanto de mortos, como de vivos. | In hoc enim Christus mortuus est, et resurrexit: ut et mortuorum et vivorum dominetur. | εἰς τοῦτο γὰρ Χριστὸς καὶ ἀπέθανε καὶ ἀνέστη καὶ ἔζησεν, ἵνα καὶ νεκρῶν καὶ ζώντων κυριεύσῃ. |
| 10 | E tu por que julgas a teu irmão? ou por que desprezas tu a teu irmão? Pois todos compareceremos ante o tribunal de Cristo; | Tu autem quid iudicas fratrem tuum? aut tu quare spernis fratrem tuum? omnes enim stabimus ante tribunal Christi. | Σὺ δὲ τί κρίνεις τὸν ἀδελφόν σου; ἢ καὶ σὺ τί ἐξουθενεῖς τὸν ἀδελφόν σου; πάντες γὰρ παραστησόμεθα τῷ βήματι τοῦ Χριστοῦ. |
| 11 | Porque escrito está: Por minha vida, diz o Senhor, que ante mim se dobrará todo o joelho; e toda a língua dará louvor a Deus. | Scriptum est enim: Vivo ego, dicit Dominus, quoniam mihi flectetur omne genu: et omnis lingua confitebitur Deo. | γέγραπται γάρ· ζῶ ἐγώ, λέγει Κύριος, ὅτι ἐμοὶ κάμψει πᾶν γόνυ, καὶ πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσεται τῷ Θεῷ. |
| 12 | E assim cada um de nós dará conta a Deus de si mesmo. | Itaque unusquisque nostrum pro se rationem reddet Deo. | ἄρα οὖν ἕκαστος ἡμῶν περὶ ἑαυτοῦ λόγον δώσει τῷ Θεῷ. |
| 13 | Não nos julguemos pois mais uns aos outros; antes cuidai bem nisto, em não pordes tropeço ou escândalo ao vosso irmão. | Non ergo amplius invicem iudicemus: sed hoc iudicate magis, ne ponatis offendiculum fratri, vel scandalum. | Μηκέτι οὖν ἀλλήλους κρίνωμεν, ἀλλὰ τοῦτο κρίνατε μᾶλλον, τὸ μὴ τιθέναι πρόσκομμα τῷ ἀδελφῷ ἢ σκάνδαλον. |
| 14 | Eu sei e estou persuadido no Senhor Jesus, que nenhuma coisa há imunda de sua natureza, senão para aquele que a tem por tal, para esse é que ela é imunda. | Scio, et confido in Domino Iesu, quia nihil commune per ipsum, nisi ei qui existimat quid commune esset, illi commune est. | οἶδα καὶ πέπεισμαι ἐν Κυρίῳ Ἰησοῦ ὅτι οὐδὲν κοινὸν δι᾽ αὐτοῦ· εἰ μὴ τῷ λογιζομένῳ τι κοινὸν εἶναι, ἐκείνῳ κοινόν. |
| 15 | Pois, se por causa da comida entristeces tu a teu irmão, já não andas segundo a caridade. Não percas tu pelo teu manjar aquele por quem Cristo morreu. | Si enim propter cibum frater tuus contristatur, iam non secundum caritatem ambulas. Noli cibo tuo illum perdere, pro quo Christus mortuus est. | εἰ δὲ διὰ βρῶμα ὁ ἀδελφός σου λυπεῖται, οὐκέτι κατὰ ἀγάπην περιπατεῖς. μὴ τῷ βρώματί σου ἐκεῖνον ἀπόλλυε, ὑπὲρ οὗ Χριστὸς ἀπέθανε. |
| 16 | Não seja pois blasfemado o nosso bem. | Non ergo blasphemetur bonum nostrum. | μὴ βλασφημείσθω οὖν ὑμῶν τὸ ἀγαθόν. |
| 17 | Porque o reino de Deus não é comida, nem bebida; mas justiça e paz e gozo no Espírito Santo; | Non est enim regnum Dei esca et potus: sed iustitia, et pax, et gaudium in Spiritu Sancto: | οὐ γάρ ἐστιν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ βρῶσις καὶ πόσις, ἀλλὰ δικαιοσύνη καὶ εἰρήνη καὶ χαρὰ ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ· |
| 18 | E quem nisto serve a Cristo, agrada a Deus e é aprovado dos homens; | qui enim in hoc servit Christo, placet Deo, et probatus est hominibus. | ὁ γὰρ ἐν τούτοις δουλεύων τῷ Χριστῷ εὐάρεστος τῷ Θεῷ καὶ δόκιμος τοῖς ἀνθρώποις. |
| 19 | Pelo que sigamos as coisas que são de paz; e as que são de edificação, guardemo-las assim uns, como outros. | Itaque quae pacis sunt, sectemur: et quae aedificationis sunt, in invicem custodiamus. | ἄρα οὖν τὰ τῆς εἰρήνης διώκωμεν καὶ τὰ τῆς οἰκοδομῆς τῆς εἰς ἀλλήλους. |
| 20 | Não queiras destruir a obra de Deus por causa da comida; todas as coisas na verdade são limpas; mas é mau para o homem que come com escândalo. | Noli propter escam destruere opus Dei, omnia quidem sunt munda: sed malum est homini, qui per offendiculum manducat. | μὴ ἕνεκεν βρώματος κατάλυε τὸ ἔργον τοῦ Θεοῦ. πάντα μὲν καθαρά, ἀλλὰ κακὸν τῷ ἀνθρώπῳ τῷ διὰ προσκόμματος ἐσθίοντι. |
| 21 | Bom é não comer carne, nem beber vinho, nem coisa em que teu irmão acha tropeço ou se escandaliza ou se enfraquece. | Bonum est non manducare carnem, et non bibere vinum, neque in quo frater tuus offenditur, aut scandalizatur, aut infirmatur. | καλὸν τὸ μὴ φαγεῖν κρέα μηδὲ πιεῖν οἶνον μηδὲ ἐν ᾧ ὁ ἀδελφός σου προσκόπτει ἢ σκανδαλίζεται ἢ ἀσθενεῖ. |
| 22 | Tu tens fé? pois tem-a em ti mesmo diante de Deus. Bem-aventurado o que não se condena a si mesmo naquilo que aprova. | Tu fidem habes? penes temetipsum habe coram Deo. Beatus qui non iudicat semetipsum in eo quod probat. | σὺ πίστιν ἔχεις; κατὰ σεαυτὸν ἔχε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. μακάριος ὁ μὴ κρίνων ἑαυτὸν ἐν ᾧ δοκιμάζει. |
| 23 | Mas o que faz distinção, se comer, é condenado, porque não come por fé. E tudo o que não é segundo a fé, é pecado. | Qui autem discernit, si manducaverit, damnatus est: quia non ex fide. Omne autem, quod non est ex fide, peccatum est. | ὁ δὲ διακρινόμενος ἐὰν φάγῃ, κατακέκριται, ὅτι οὐκ ἐκ πίστεως· πᾶν δὲ ὃ οὐκ ἐκ πίστεως, ἁμαρτία ἐστίν. |
