Ir para o conteúdo
FIDES VIVA
Comparação

Marcos 4

Figueiredo, Vulgata Clementina e Texto grego (edição patriarcal, 1904), versículo a versículo.

Marcos 4: Figueiredo, Vulgata Clementina e Texto grego (edição patriarcal, 1904)
FigueiredoVulgata ClementinaTexto grego (edição patriarcal, 1904)
1E de novo se pôs a ensinar à beira do mar; e se juntaram à roda dele tantas gentes, que entrando numa barca, se sentou dentro no mar, e toda a gente estava em terra na ribeira;Et iterum coepit docere ad mare: et congregata est ad eum turba multa, ita ut navim ascendens sederet in mari, et omnis turba circa mare super terram erat:Καὶ πάλιν ἤρξατο διδάσκειν παρὰ τὴν θάλασσαν· καὶ συνήχθη πρὸς αὐτὸν ὄχλος πολύς, ὥστε αὐτὸν ἐμβάντα εἰς τὸ πλοῖον καθῆσθαι ἐν τῇ θαλάσσῃ· καὶ πᾶς ὁ ὄχλος πρὸς τὴν θάλασσαν ἐπὶ τῆς γῆς ἦσαν.
2E lhes ensinava muitas coisas por parábolas, e lhes dizia segundo o seu modo de pregar:et docebat eos in parabolis multa, et dicebat illis in doctrina sua:καὶ ἐδίδασκεν αὐτοὺς ἐν παραβολαῖς πολλά, καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς ἐν τῇ διδαχῇ αὐτοῦ·
3Ouvi: eis saiu o semeador a semear.Audite: ecce exiit seminans ad seminandum.ἀκούετε. ἰδοὺ ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι.
4E ao tempo de semear, uma parte caiu junto do caminho, e vieram as aves do céu e a comeram.Et dum seminat, aliud cecidit circa viam, et venerunt volucres caeli, et comederunt illud.καὶ ἐγένετο ἐν τῷ σπείρειν ὃ μὲν ἔπεσεν ἐπὶ τὴν ὁδόν, καὶ ἦλθον τὰ πετεινὰ καὶ κατέφαγεν αὐτό·
5E outra caiu sobre pedregulho, onde não tinha muita terra; e nasceu logo, porque não havia profundidade de terra;Aliud vero cecidit super petrosa, ubi non habuit terram multam: et statim exortum est, quoniam non habebat altitudinem terrae:καὶ ἄλλο ἔπεσεν ἐπὶ τὸ πετρῶδες, ὅπου οὐκ εἶχε γῆν πολλήν, καὶ εὐθέως ἐξανέτειλε διὰ τὸ μὴ ἔχειν βάθος γῆς,
6Mas logo que saiu o sol, se entrou a queimar; e como não tinha raiz, se secou;et quando exortus est sol, exaestuavit: et eo quod non habebat radicem, exaruit.ἡλίου δὲ ἀνατείλαντος ἐκαυματίσθη, καὶ διὰ τὸ μὴ ἔχειν ῥίζαν ἐξηράνθη·
7E outra caiu entre espinhos; e cresceram os espinhos e a afogaram e não deu fruto.Et aliud cecidit in spinas: et ascenderunt spinae, et suffocaverunt illud, et fructum non dedit.καὶ ἄλλο ἔπεσεν εἰς τὰς ἀκάνθας, καὶ ἀνέβησαν αἱ ἄκανθαι καὶ συνέπνιξαν αὐτό, καὶ καρπὸν οὐκ ἔδωκε·
8E outra caiu em boa terra; e deu fruto que vingou e cresceu, e um grão deu a trinta, outro a sessenta e outro a cento.Et aliud cecidit in terram bonam: et dabat fructum ascendentem et crescentem, et afferebat unum triginta, unum sexaginta, et unum centum.καὶ ἄλλο ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν καλὴν καὶ ἐδίδου καρπὸν ἀναβαίνοντα καὶ αὐξάνοντα, καὶ ἔφερεν ἐν τριάκοντα καὶ ἐν ἑξήκοντα καὶ ἐν ἑκατόν.
9E dizia: Quem tem ouvidos de ouvir, ouça.Et dicebat: Qui habet aures audiendi, audiat.καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.
10E quando se achou só, lhe perguntaram os doze que estavam com ele, qual era o sentido da parábola.Et cum esset singularis, interrogaverunt eum hi qui cum eo erant duodecim, parabolam.Ὅτε δὲ ἐγένετο κατὰ μόνας, ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ περὶ αὐτὸν σὺν τοῖς δώδεκα τὴν παραβολήν.
11E lhes disse: A vós-outros é concedido saber o mistério do reino de Deus; mas aos que são de fora, tudo se lhes propõe em parábolas;Et dicebat eis: Vobis datum est nosse mysterium regni Dei: illis autem, qui foris sunt, in parabolis omnia fiunt:καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ· ἐκείνοις δὲ τοῖς ἔξω ἐν παραβολαῖς τὰ πάντα γίνεται,
12Para que vendo, vejam e não vejam; e ouvindo, ouçam e não entendam; para que não suceda que alguma vez se convertam e lhes sejam perdoados os pecados.ut videntes videant, et non videant: et audientes audiant, et non intelligant: nequando convertantur, et dimittantur eis peccata.ἵνα βλέποντες βλέπωσι καὶ μὴ ἴδωσι, καὶ ἀκούοντες ἀκούωσι καὶ μὴ συνιῶσι, μήποτε ἐπιστρέψωσι καὶ ἀφεθῇ αὐτοῖς τὰ ἁμαρτήματα.
13E lhes disse: Não entendeis esta parábola? pois como entendereis todas as parábolas?Et ait illis: Nescitis parabolam hanc? Et quomodo omnes parabolas cognoscetis?καὶ λέγει αὐτοῖς· οὐκ οἴδατε τὴν παραβολὴν ταύτην, καὶ πῶς πάσας τὰς παραβολὰς γνώσεσθε;
14O que semeia, semeia a palavra.Qui seminat, verbum seminat.ὁ σπείρων τὸν λόγον σπείρει.
15E estes são os que estão junto do caminho, nos quais a palavra é semeada, mas quando a tem ouvido, vem logo Satanás e tira a palavra que foi semeada nos seus corações.Hi autem sunt, qui circa viam, ubi seminatur verbum, et cum audierint, confestim venit Satanas, et aufert verbum, quod seminatum est in cordibus eorum.οὗτοι δέ εἰσιν οἱ παρὰ τὴν ὁδὸν ὅπου σπείρεται ὁ λόγος, καὶ ὅταν ἀκούσωσιν, εὐθὺς ἔρχεται ὁ σατανᾶς καὶ αἴρει τὸν λόγον τὸν ἐσπαρμένον ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν.
16E assim mesmo são aqueles que recebem a semente em pedregulho, os quais, quando têm ouvido a palavra, logo a recebem com gosto;Et hi sunt similiter, qui super petrosa seminantur: qui cum audierint verbum, statim cum gaudio accipiunt illud:καὶ οὗτοι ὁμοίως εἰσὶν οἱ ἐπὶ τὰ πετρώδη σπειρόμενοι, οἳ ὅταν ἀκούσωσι τὸν λόγον, εὐθὺς μετὰ χαρᾶς λαμβάνουσιν αὐτόν,
17Mas não têm raiz em si, porquanto perseveram até certo tempo; depois em se levantando a tribulação e a perseguição por amor da palavra, logo se escandalizam.et non habent radicem in se, sed temporales sunt: deinde orta tribulatione et persecutione propter verbum, confestim scandalizantur.καὶ οὐκ ἔχουσι ῥίζαν ἐν ἑαυτοῖς, ἀλλὰ πρόσκαιροί εἰσιν· εἶτα γενομένης θλίψεως ἢ διωγμοῦ διὰ τὸν λόγον, εὐθὺς σκανδαλίζονται.
18E os outros são os que recebem a semente entre espinhos; estes são os que ouvem a palavra.Et alii sunt qui in spinas seminantur: hi sunt qui verbum audiunt,καὶ οὗτοί εἰσιν οἱ εἰς τὰς ἀκάνθας σπειρόμενοι, οἱ τὸν λόγον ἀκούοντες,
19Mas as fadigas do século e a ilusão das riquezas e as outras paixões a que dão entrada, afogam a palavra e assim fica infrutuosa.et aerumnae saeculi, et deceptio divitiarum, et circa reliqua concupiscentiae introëuntes suffocant verbum, et sine fructu efficitur.καὶ αἱ μέριμναι τοῦ αἰῶνος τούτου καὶ ἡ ἀπάτη τοῦ πλούτου καὶ αἱ περὶ τὰ λοιπὰ ἐπιθυμίαι εἰσπορευόμεναι συμπνίγουσι τὸν λόγον, καὶ ἄκαρπος γίνεται.
20E os que recebem a semente em boa terra, são os que ouvem a palavra e a recebem e dão fruto, um a trinta, outro a sessenta e outro a cento.Et hi sunt qui super terram bonam seminati sunt, qui audiunt verbum, et suscipiunt, et fructificant, unum triginta, unum sexaginta, et unum centum.καὶ οὗτοί εἰσιν οἱ ἐπὶ τὴν γῆν τὴν καλὴν σπαρέντες, οἵτινες ἀκούουσι τὸν λόγον καὶ παραδέχονται, καὶ καρποφοροῦσιν ἐν τριάκοντα καὶ ἐν ἑξήκοντα καὶ ἐν ἑκατόν.
21Dizia-lhes mais: Porventura vem a luzerna para a meterem debaixo do alqueire ou debaixo da cama? não é assim que a trazem para a porem sobre o candieiro?Et dicebat illis: Numquid venit lucerna ut sub modo ponatur, aut sub lecto? nonne ut super candelabrum ponatur?Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· μήτι ἔρχεται ὁ λύχνος ἵνα ὑπὸ τὸν μόδιον τεθῇ ἢ ὑπὸ τὴν κλίνην; οὐχ ἵνα ἐπὶ τὴν λυχνίαν ἐπιτεθῇ;
22Porque não há coisa alguma escondida que não venha a ser manifesta; nem coisa feita em oculto que não venha a ser pública.Non est enim aliquid absconditum, quod non manifestetur: nec factum est occultum, sed ut in palam veniat.οὐ γάρ ἐστι κρυπτὸν ὃ ἐὰν μὴ φανερωθῇ, οὐδὲ ἐγένετο ἀπόκρυφον ἀλλ᾽ ἵνα ἔλθῃ εἰς φανερόν.
23Se algum tem ouvidos de ouvir, ouça.Si quis habet aures audiendi, audiat.εἴ τις ἔχει ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτω.
24Também lhes dizia: Atendei ao que ides agora a ouvir. Com a medida com que medirdes aos mais, vos medirão a vós e ainda se vos acrescentará.Et dicebat illis: Videte quid audiatis. In qua mensura mensi fueritis, remetietur vobis, et adiicietur vobis.Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· βλέπετε τί ἀκούετε. ἐν ᾧ μέτρῳ μετρεῖτε, μετρηθήσεται ὑμῖν, καὶ προστεθήσεται ὑμῖν τοῖς ἀκούουσιν.
25Porque ao que já tem, dar-se-lhe-á; e ao que não tem, ainda o que tem, se lhe tirará.Qui enim habet, dabitur illi: et qui non habet, etiam quod habet auferetur ab eo.ὃς γὰρ ἂν ἔχῃ, δοθήσεται αὐτῷ· καὶ ὃς οὐκ ἔχει, καὶ ὃ ἔχει ἀρθήσεται ἀπ᾽ αὐτοῦ.
26Dizia também: Tal é o reino de Deus, como um homem que lança a semente sobre a terra,Et dicebat: Sic est regnum Dei, quemadmodum si homo iaciat sementem in terram,Καὶ ἔλεγεν· οὕτως ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὡς ἂν ἄνθρωπος βάλῃ τὸν σπόρον ἐπὶ τῆς γῆς,
27E que dorme e se levanta de noite e de dia, e a semente brota e cresce sem ele saber como.et dormiat, et exsurgat nocte et die, et semen germinet, et increscat dum nescit ille.καὶ καθεύδῃ καὶ ἐγείρηται νύκτα καὶ ἡμέραν, καὶ ὁ σπόρος βλαστάνῃ καὶ μηκύνηται ὡς οὐκ οἶδεν αὐτός.
28Porque a terra por si mesma produz, primeiramente a erva, depois a espiga, e por último o grão grado na espiga.Ultro enim terra fructificat, primum herbam, deinde spicam, deinde plenum frumentum in spica.αὐτομάτη γὰρ ἡ γῆ καρποφορεῖ, πρῶτον χόρτον, εἶτα στάχυν, εἶτα πλήρη σῖτον ἐν τῷ στάχυϊ.
29E quando produzir os frutos, mete logo a foice, porque está chegado o tempo da ceifa.Et cum produxerit fructus, statim mittit falcem, quoniam adest messis.ὅταν δὲ παραδῷ ὁ καρπός, εὐθέως ἀποστέλλει τὸ δρέπανον, ὅτι παρέστηκεν ὁ θερισμός.
30Ainda dizia: A que coisa assemelharemos nós o reino de Deus? ou com que parábola o compararemos?Et dicebat: Cui assimilabimus regnum Dei? aut cui parabolae comparabimus illud?Καὶ ἔλεγε· πῶς ὁμοιώσωμεν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ; ἢ ἐν τίνι παραβολῇ παραβάλωμεν αὐτήν;
31É como um grão de mostarda que quando se semeia na terra, é a menor de todas as sementes que há na terra;Sicut granum sinapis, quod cum seminatum fuerit in terra, minus est omnibus seminibus, quae sunt in terra:ὡς κόκκον σινάπεως, ὃς ὅταν σπαρῇ ἐπὶ τῆς γῆς, μικρότερος πάντων τῶν σπερμάτων ἐστὶ τῶν ἐπὶ τῆς γῆς·
32Mas depois de semeado, cresce e faz-se mais alto que todas as hortaliças e cria grandes ramos, de modo que as aves do céu podem vir pousar debaixo da sua sombra.et cum seminatum fuerit, ascendit, et fit maius omnibus oleribus, et facit ramos magnos, ita ut possint sub umbra eius aves caeli habitare.καὶ ὅταν σπαρῇ, ἀναβαίνει καὶ γίνεται μείζων πάντων τῶν λαχάνων, καὶ ποιεῖ κλάδους μεγάλους, ὥστε δύνασθαι ὑπὸ τὴν σκιὰν αὐτοῦ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνοῦν.
33E assim lhes propunha a palavra com muitas parábolas tais como estas, conforme o permitia a capacidade dos ouvintes;Et talibus multis parabolis loquebatur eis verbum, prout poterant audire:Καὶ τοιαύταις παραβολαῖς πολλαῖς ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον, καθὼς ἠδύναντο ἀκούειν,
34E não lhes falava sem usar de parábolas; mas tudo explicava depois em particular a seus discípulos.sine parabola autem non loquebatur eis: seorsum autem discipulis suis disserebat omnia.χωρὶς δὲ παραβολῆς οὐκ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον· κατ᾽ ἰδίαν δὲ τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ἐπέλυε πάντα.
35E naquele dia, já sobre a tarde, lhes disse: Passemos à banda de além.Et ait illis in illa die, cum sero esset factum: Transeamus contra.Καὶ λέγει αὐτοῖς ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ὀψίας γενομένης· διέλθωμεν εἰς τὸ πέραν.
36E despedindo a gente, o levaram consigo assim mesmo como estava na barca; e outras embarcações que com ele estavam, o seguiram.Et dimittentes turbam, assumunt eum ita ut erat in navi: et aliae naves erant cum illo.καὶ ἀφέντες τὸν ὄχλον παραλαμβάνουσιν αὐτὸν ὡς ἦν ἐν τῷ πλοίῳ· καὶ ἄλλα δὲ πλοῖα ἦν μετ᾽ αὐτοῦ.
37Então se levantou uma grande tormenta de vento que metia as ondas na barca, de sorte que ela se encheu de água.Et facta est procella magna venti, et fluctus mittebat in navim, ita ut impleretur navis.καὶ γίνεται λαῖλαψ ἀνέμου μεγάλη, τὰ δὲ κύματα ἐπέβαλλεν εἰς τὸ πλοῖον, ὥστε ἤδη αὐτὸ βυθίζεσθαι.
38Entretanto estava Jesus dormindo na popa sobre um travesseiro; então eles o acordam, e lhe dizem: Mestre, a ti não se te dá que pereçamos?Et erat ipse in puppi super cervical dormiens: et excitant eum, et dicunt illi: Magister, non ad te pertinet, quia perimus?καὶ ἦν αὐτὸς ἐπὶ τῇ πρύμνῃ ἐπὶ τὸ προσκεφάλαιον καθεύδων· καὶ διεγείρουσιν αὐτὸν καὶ λέγουσιν αὐτῷ· διδάσκαλε, οὐ μέλει σοι ὅτι ἀπολλύμεθα;
39E levantando-se ameaçou o vento e disse para o mar: Cala-te, emudece. E cessou o vento, e seguiu-se uma grande bonança.Et exsurgens comminatus est vento, et dixit mari: Tace, obmutesce. Et cessavit ventus: et facta est tranquillitas magna.καὶ διεγερθεὶς ἐπετίμησε τῷ ἀνέμῳ καὶ εἶπε τῇ θαλάσσῃ· σιώπα, πεφίμωσο. καὶ ἐκόπασεν ὁ ἄνεμος, καὶ ἐγένετο γαλήνη μεγάλη.
40Gr 4,40-41Então lhes disse Jesus: Por que sois vós assim tímidos? ainda não tendes fé? Ficaram eles sobremaneira penetrados de temor, e uns para os outros diziam: Quem julgas que é este que até o vento e o mar lhe obedecem?Et ait illis: Quid timidi estis? necdum habetis fidem? et timuerunt timore magno, et dicebant ad alterutrum: Quis, putas, est iste, quia et ventus et mare obediunt ei?καὶ εἶπεν αὐτοῖς· τί δειλοί ἐστε οὕτω; πῶς οὐκ ἔχετε πίστιν; καὶ ἐφοβήθησαν φόβον μέγαν καὶ ἔλεγον πρὸς ἀλλήλους· τίς ἄρα οὗτός ἐστιν, ὅτι καὶ ὁ ἄνεμος καὶ ἡ θάλασσα ὑπακούουσιν αὐτῷ;

O Evangelho e o santo do dia, toda manhã no seu e-mail

Comece cada dia perto de Cristo e dos seus santos: o Evangelho da Missa e uma vida que inspira. Grátis; você cancela quando quiser.

Enviaremos um e-mail para confirmar. De vez em quando, também algum aviso da Fides Viva. Dá para cancelar com um clique. Privacidade

quinta-feira, 29 de outubro · Evangelho

Jesus segue para Jerusalém e chora sobre a cidade que mata os profetas

Naquele tempo, no mesmo dia, aproximaram-se alguns fariseus e disseram a Jesus: “Sai e vai embora daqui, porque Herodes quer matar-te”. Ele lhes disse: “Ide dizer a essa raposa: Eis que expulso demônios e realizo curas…