Comparação
2 Coríntios 6
Figueiredo, Vulgata Clementina e Texto grego (edição patriarcal, 1904), versículo a versículo.
| Figueiredo | Vulgata Clementina | Texto grego (edição patriarcal, 1904) | |
|---|---|---|---|
| 1 | E assim nós como coadjutores vos exortamos a que não recebais a graça de Deus em vão. | Adiuvantes autem exhortamur ne in vacuum gratiam Dei recipiatis. | Συνεργοῦντες δὲ καὶ παρακαλοῦμεν μὴ εἰς κενὸν τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ δέξασθαι ὑμᾶς — |
| 2 | Porque ele diz: Eu te ouvi no tempo aceitável e te ajudei no dia da salvação. Eis-aqui agora o tempo aceitável, eis-aqui agora o dia da salvação. | Ait enim: Tempore accepto exaudivi te, et in die salutis adiuvi te. Ecce nunc tempus acceptabile, ecce nunc dies salutis. | λέγει γάρ· καιρῷ δεκτῷ ἐπήκουσά σου καὶ ἐν ἡμέρᾳ σωτηρίας ἐβοήθησά σοι· ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας — |
| 3 | Não demos a ninguém ocasião alguma de escândalo, para que não seja vituperado o nosso ministério; | Nemini dantes ullam offensionem, ut non vituperetur ministerium nostrum: | μηδεμίαν ἐν μηδενὶ διδόντες προσκοπήν, ἵνα μὴ μωμηθῇ ἡ διακονία, |
| 4 | Mas em todas as coisas nos portemos em nossas mesmas pessoas como ministros de Deus, na muita paciência, nas tribulações, nas necessidades, nas angústias, | sed in omnibus exhibeamus nosmetipsos sicut Dei ministros in multa patientia, in tribulationibus, in necessitatibus, in angustiis, | ἀλλ᾽ ἐν παντὶ συνιστῶντες ἑαυτοὺς ὡς Θεοῦ διάκονοι, ἐν ὑπομονῇ πολλῇ, ἐν θλίψεσιν, ἐν ἀνάγκαις, ἐν στενοχωρίαις, |
| 5 | Nos açoites, nos cárceres, nas sedições, nos trabalhos, nas vigílias, nos jejuns, | in plagis, in carceribus, in seditionibus, in laboribus, in vigiliis, in ieiuniis, | ἐν πληγαῖς, ἐν φυλακαῖς, ἐν ἀκαταστασίαις, ἐν κόποις, ἐν ἀγρυπνίαις, ἐν νηστείαις, |
| 6 | Na castidade, na ciência, na longanimidade, na mansidão, no Espírito Santo, na caridade não fingida, | in castitate, in scientia, in longanimitate, in suavitate, in Spiritu Sancto, in caritate non ficta, | ἐν ἁγνότητι, ἐν γνώσει, ἐν μακροθυμίᾳ, ἐν χρηστότητι, ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ, ἐν ἀγάπῃ ἀνυποκρίτῳ, |
| 7 | Na palavra da verdade, na virtude de Deus, pelas armas da justiça, na prosperidade e na adversidade, | in verbo veritatis, in virtute Dei, per arma iustitiae a dextris et a sinistris, | ἐν λόγῳ ἀληθείας, ἐν δυνάμει Θεοῦ, διὰ τῶν ὅπλων τῆς δικαιοσύνης τῶν δεξιῶν καὶ ἀριστερῶν, |
| 8 | Por honra e por desonra, por infâmia e por boa fama; como enganadores, ainda que verdadeiros, como os que são desconhecidos, ainda que conhecidos; | per gloriam, et ignobilitatem, per infamiam, et bonam famam: ut seductores, et veraces, sicut qui ignoti, et cogniti: | διὰ δόξης καὶ ἀτιμίας, διὰ δυσφημίας καὶ εὐφημίας, ὡς πλάνοι καὶ ἀληθεῖς, |
| 9 | Como morrendo, e eis aqui está que vivemos; como castigados, mas não amortecidos; | quasi morientes, et ecce vivimus: ut castigati, et non mortificati: | ὡς ἀγνοούμενοι καὶ ἐπιγινωσκόμενοι, ὡς ἀποθνήσκοντες καὶ ἰδοὺ ζῶμεν, ὡς παιδευόμενοι καὶ μὴ θανατούμενοι, |
| 10 | Como tristes, mas sempre alegres; como pobres, mas enriquecendo a muitos; como que não tendo nada, mas possuindo tudo. | quasi tristes, semper autem gaudentes: sicut egentes, multos autem locupletantes: tamquam nihil habentes, et omnia possidentes. | ὡς λυπούμενοι ἀεὶ δὲ χαίροντες, ὡς πτωχοὶ πολλοὺς δὲ πλουτίζοντες, ὡς μηδὲν ἔχοντες καὶ πάντα κατέχοντες. |
| 11 | A nossa boca aberta está para vós, ó coríntios, o nosso coração se tem dilatado. | Os nostrum patet ad vos, o Corinthii; cor nostrum dilatatum est. | Τὸ στόμα ἡμῶν ἀνέῳγε πρὸς ὑμᾶς, Κορίνθιοι, ἡ καρδία ἡμῶν πεπλάτυνται· |
| 12 | Não estais estreitados em nós; mas estais apertados nas vossas entranhas; | Non angustiamini in nobis: angustiamini autem in visceribus vestris: | οὐ στενοχωρεῖσθε ἐν ἡμῖν, στενοχωρεῖσθε δὲ ἐν τοῖς σπλάγχνοις ὑμῶν· |
| 13 | E correspondendo-me vós com igual ternura, eu vos falo como a filhos; dilatai-vos também vós-outros. | eamdem autem habentes remunerationem, tamquam filiis dico, dilatamini et vos. | τὴν δὲ αὐτὴν ἀντιμισθίαν, ὡς τέκνοις λέγω, πλατύνθητε καὶ ὑμεῖς. |
| 14 | Não vos prendais ao jugo com os infieis. Porque, que união pode haver entre a justiça e a iniquidade? Ou que comércio entre a luz e as trevas? | Nolite iugum ducere cum infidelibus. Quae enim participatio iustitiae cum iniquitate? aut quae societas luci ad tenebras? | Μὴ γίνεσθε ἑτεροζυγοῦντες ἀπίστοις· τίς γὰρ μετοχὴ δικαιοσύνῃ καὶ ἀνομίᾳ; τίς δὲ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος; |
| 15 | E que concórdia entre Cristo e Belial? Ou que sociedade entre o fiel e o infiel? | quae autem conventio Christi ad Belial? aut quae pars fideli cum infideli? | τίς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαλ; ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου; |
| 16 | E que consenso entre o templo de Deus e os ídolos? Porque vós sois o templo de Deus vivo, como Deus diz: Eu pois habitarei neles, e andarei entre eles e serei o seu Deus e eles serão o meu povo. | qui autem consensus templo Dei cum idolis? vos enim estis templum Dei vivi, sicut dicit Deus: Quoniam inhabitabo in illis, et inambulabo inter eos, et ero illorum Deus, et ipsi erunt mihi populus. | τίς δὲ συγκατάθεσις ναῷ Θεοῦ μετὰ εἰδώλων; ὑμεῖς γὰρ ναὸς Θεοῦ ἐστε ζῶντος, καθὼς εἶπεν ὁ Θεὸς ὅτι ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω, καὶ ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι λαός. |
| 17 | Portanto, saí do meio deles e separai-vos dos tais, diz o Senhor, e não toqueis o que é imundo; | Propter quod exite de medio eorum, et separamini, dicit Dominus, et immundum ne tetigeritis: | διὸ ἐξέλθατε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε, κἀγὼ εἰσδέξομαι ὑμᾶς, |
| 18 | E eu vos receberei; e ser-vos-ei pai, e vós sereis para mim filhos e filhas, diz o Senhor Todo Poderoso. | et ego recipiam vos: et ero vobis in patrem, et vos eritis mihi in filios et filias, dicit Dominus omnipotens. | καὶ ἔσομαι ὑμῖν εἰς πατέρα, καὶ ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς υἱοὺς καὶ θυγατέρας, λέγει Κύριος παντοκράτωρ. |
