Osee 11

¹Sicut mane transiit, pertransiit rex Israël. Quia puer Israël, et dilexi eum; et ex Aegypto vocavi filium meum.

²Vocaverunt eos, sic abierunt a facie eorum; Baalim immolabant, et simulacris sacrificabant.

³Et ego quasi nutritius Ephraim: portabam eos in brachiis meis, et nescierunt quod curarem eos.

⁴In funiculis Adam traham eos, in vinculis caritatis; et ero eis quasi exaltans iugum super maxillas eorum, et declinavi ad eum ut vesceretur.

⁵Non revertetur in terram Aegypti, et Assur ipse rex eius, quoniam noluerunt converti.

⁶Coepit gladius in civitatibus eius, et consumet electos eius, et comedet capita eorum.

⁷Et populus meus pendebit ad reditum meum; iugum autem imponetur eis simul, quod non auferetur.

⁸Quomodo dabo te, Ephraim? protegam te, Israël? Quomodo dabo te sicut Adama, ponam te ut Seboim? Conversum est in me cor meum, pariter conturbata est poenitudo mea.

⁹Non faciam furorem irae meae; non convertar ut disperdam Ephraim, quoniam Deus ego, et non homo; in medio tui sanctus, et non ingrediar civitatem.

¹⁰Post Dominum ambulabunt; quasi leo rugiet, quia ipse rugiet, et formidabunt filii maris.

¹¹Et avolabunt quasi avis ex Aegypto, et quasi columba de terra Assyriorum: et collocabo eos in domibus suis, dicit Dominus.

¹²Circumdedit me in negatione Ephraim, et in dolo domus Israël; Iudas autem testis descendit cum Deo, et cum sanctis fidelis.