Lucas 20

¹Et factum est in una dierum, docente illo populum in templo, et evangelizante, convenerunt principes sacerdotum, et scribae cum senioribus, ²et aiunt dicentes ad illum: Dic nobis in qua potestate haec facis? aut quis est qui dedit tibi hanc potestatem? ³Respondens autem Iesus, dixit ad illos: Interrogabo vos et ego unum verbum. Respondete mihi: ⁴baptismus Ioannis de caelo erat, an ex hominibus? ⁵At illi cogitabant intra se, dicentes: Quia si dixerimus: De caelo, dicet: Quare ergo non credidistis illi? ⁶Si autem dixerimus: Ex hominibus, plebs universa lapidabit nos: certi sunt enim Ioannem prophetam esse. ⁷Et responderunt se nescire unde esset. ⁸Et Iesus ait illis: Neque ego dico vobis in qua potestate haec facio.

⁹Coepit autem dicere ad plebem parabolam hanc: Homo plantavit vineam, et locavit eam colonis: et ipse peregre fuit multis temporibus. ¹⁰Et in tempore misit ad cultores servum, ut de fructu vineae darent illi. Qui caesum dimiserunt eum inanem. ¹¹Et addidit alterum servum mittere. Illi autem hunc quoque caedentes, et afficientes contumelia, dimiserunt inanem. ¹²Et addidit tertium mittere: qui et illum vulnerantes eiecerunt. ¹³Dixit autem dominus vineae: Quid faciam? Mittam filium meum dilectum: forsitan, cum hunc viderint, verebuntur. ¹⁴Quem cum vidissent coloni, cogitaverunt intra se, dicentes: Hic est haeres, occidamus illum, ut nostra fiat haereditas. ¹⁵Et eiectum illum extra vineam, occiderunt. Quid ergo faciet illis dominus vineae? ¹⁶veniet, et perdet colonos istos, et dabit vineam aliis. Quo audito, dixerunt illi: Absit. ¹⁷Ille autem aspiciens eos, ait: Quid est ergo hoc quod scriptum est: Lapidem quem reprobaverunt aedificantes, hic factus est in caput anguli? ¹⁸Omnis qui ceciderit super illum lapidem, conquassabitur: super quem autem ceciderit, comminuet illum.

¹⁹Et quaerebant principes sacerdotum et scribae mittere in illum manus illa hora, et timuerunt populum: cognoverunt enim quod ad ipsos dixerit similitudinem hanc.

²⁰Et observantes miserunt insidiatores, qui se iustos simularent, ut caperent eum in sermone, ut traderent illum principatui, et potestati praesidis. ²¹Et interrogaverunt eum, dicentes: Magister, scimus quia recte dicis et doces: et non accipis personam, sed viam Dei in veritate doces. ²²Licet nobis tributum dare Caesari, an non? ²³Considerans autem dolum illorum, dixit ad eos: Quid me tentatis? ²⁴ostendite mihi denarium. Cuius habet imaginem et inscriptionem? Respondentes dixerunt ei: Caesaris. ²⁵Et ait illis: Reddite ergo quae sunt Caesaris, Caesari: et quae sunt Dei, Deo. ²⁶Et non potuerunt verbum eius reprehendere coram plebe: et mirati in responso eius, tacuerunt.

²⁷Accesserunt autem quidam sadducaeorum, qui negant esse resurrectionem, et interrogaverunt eum, ²⁸dicentes: Magister, Moyses scripsit nobis: Si frater alicuius mortuus fuerit habens uxorem, et hic sine liberis fuerit, ut accipiat eam frater eius uxorem, et suscitet semen fratri suo. ²⁹Septem ergo fratres erant: et primus accepit uxorem, et mortuus est sine filiis. ³⁰Et sequens accepit illam, et ipse mortuus est sine filio. ³¹Et tertius accepit illam. Similiter et omnes septem, et non reliquerunt semen, et mortui sunt. ³²Novissime omnium mortua est et mulier. ³³In resurrectione ergo, cuius eorum erit uxor? siquidem septem habuerunt eam uxorem. ³⁴Et ait illis Iesus: Filii huius saeculi nubunt, et traduntur ad nuptias: ³⁵illi vero qui digni habebuntur saeculo illo, et resurrectione ex mortuis, neque nubent, neque ducent uxores: ³⁶neque enim ultra mori potuerunt: aequales enim angelis sunt, et filii sunt Dei, cum sint filii resurrectionis.

³⁷Quia vero resurgant mortui, et Moyses ostendit secus rubum, sicut dicit Dominum, Deum Abraham, et Deum Isaac, et Deum Iacob. ³⁸Deus autem non est mortuorum, sed vivorum: omnes enim vivunt ei. ³⁹Respondentes autem quidam scribarum, dixerunt ei: Magister, bene dixisti. ⁴⁰Et amplius non audebant eum quidquam interrogare.

⁴¹Dixit autem ad illos: Quomodo dicunt Christum filium esse David? ⁴²et ipse David dicit in libro Psalmorum: Dixit Dominus Domino meo: sede a dextris meis, ⁴³donec ponam inimicos tuos scabellum pedum tuorum. ⁴⁴David ergo Dominum illum vocat: et quomodo filius eius est?

⁴⁵Audiente autem omni populo, dixit discipulis suis: ⁴⁶Attendite a scribis, qui volunt ambulare in stolis, et amant salutationes in foro, et primas cathedras in synagogis, et primos discubitus in conviviis, ⁴⁷qui devorant domos viduarum, simulantes longam orationem: hi accipient damnationem maiorem.