Lucas 15

¹Erant autem appropinquantes ei publicani, et peccatores ut audirent illum. ²Et murmurabant pharisaei, et scribae, dicentes: Quia hic peccatores recipit, et manducat cum illis. ³Et ait ad illos parabolam istam dicens:

⁴Quis ex vobis homo, qui habet centum oves, et si perdiderit unam ex illis, nonne dimittit nonaginta novem in deserto, et vadit ad illam quae perierat, donec inveniat eam? ⁵Et cum invenerit eam, imponit in humeros suos gaudens: ⁶et veniens domum convocat amicos et vicinos, dicens illis: Congratulamini mihi, quia inveni ovem meam, quae perierat. ⁷Dico vobis quod ita gaudium erit in caelo super uno peccatore poenitentiam agente, quam super nonaginta novem iustis, qui non indigent poenitentia.

⁸Aut quae mulier habens drachmas decem, si perdiderit drachmam unam, nonne accendit lucernam, et everrit domum, et quaerit diligenter, donec inveniat? ⁹Et cum invenerit convocat amicas et vicinas, dicens: Congratulamini mihi, quia inveni drachmam quam perdideram. ¹⁰Ita, dico vobis, gaudium erit coram angelis Dei super uno peccatore poenitentiam agente.

¹¹Ait autem: Homo quidam habuit duos filios: ¹²et dixit adolescentior ex illis patri: Pater, da mihi portionem substantiae, quae me contingit. Et divisit illis substantiam. ¹³Et non post multos dies, congregatis omnibus, adolescentior filius peregre profectus est in regionem longinquam, et ibi dissipavit substantiam suam vivendo luxuriose. ¹⁴Et postquam omnia consummasset, facta est fames valida in regione illa, et ipse coepit egere. ¹⁵Et abiit, et adhaesit uni civium regionis illius: et misit illum in villam suam ut pasceret porcos. ¹⁶Et cupiebat implere ventrem suum de siliquis, quas porci manducabant: et nemo illi dabat. ¹⁷In se autem reversus, dixit: Quanti mercenarii in domo patris mei abundant panibus, ego autem hic fame pereo! ¹⁸surgam, et ibo ad patrem meum, et dicam ei: Pater, peccavi in caelum, et coram te: ¹⁹iam non sum dignus vocari filius tuus: fac me sicut unum de mercenariis tuis.

²⁰Et surgens venit ad patrem suum. Cum autem adhuc longe esset, vidit illum pater ipsius, et misericordia motus est, et accurrens cecidit super collum eius, et osculatus est eum. ²¹Dixitque ei filius: Pater, peccavi in caelum, et coram te: iam non sum dignus vocari filius tuus. ²²Dixit autem pater ad servos suos: Cito proferte stolam primam, et induite illum, et date annulum in manum eius, et calceamenta in pedes eius: ²³et adducite vitulum saginatum, et occidite, et manducemus, et epulemur: ²⁴quia hic filius meus mortuus erat, et revixit: perierat, et inventus est. Et coeperunt epulari.

²⁵Erat autem filius eius senior in agro: et cum veniret, et appropinquaret domui, audivit symphoniam et chorum: ²⁶et vocavit unum de servis, et interrogavit quid haec essent. ²⁷Isque dixit illi: Frater tuus venit, et occidit pater tuus vitulum saginatum, quia salvum illum recepit. ²⁸Indignatus est autem, et nolebat introire. Pater ergo illius egressus, coepit rogare illum. ²⁹At ille respondens, dixit patri suo: Ecce tot annis servio tibi, et numquam mandatum tuum praeterivi: et numquam dedisti mihi haedum ut cum amicis meis epularer. ³⁰Sed postquam filius tuus hic, qui devoravit substantiam suam cum meretricibus, venit, occidisti illi vitulum saginatum. ³¹At ipse dixit illi: Fili, tu semper mecum es, et omnia mea tua sunt: ³²epulari autem, et gaudere oportebat, quia frater tuus hic mortuus erat, et revixit; perierat, et inventus est.