Lucas 14

¹Et factum est cum intraret Iesus in domum cuiusdam principis pharisaeorum sabbato manducare panem, et ipsi observabant eum. ²Et ecce homo quidam hydropicus erat ante illum. ³Et respondens Iesus dixit ad legisperitos et pharisaeos, dicens: Si licet sabbato curare? ⁴At illi tacuerunt. Ipse vero apprehensum sanavit eum, ac dimisit. ⁵Et respondens ad illos dixit: Cuius vestrum asinus, aut bos in puteum cadet, et non continuo extrahet illum die sabbati? ⁶Et non poterant ad haec respondere illi.

⁷Dicebat autem et ad invitatos parabolam, intendens quomodo primos accubitus eligerent, dicens ad illos: ⁸Cum invitatus fueris ad nuptias, non discumbas in primo loco, ne forte honoratior te sit invitatus ab illo. ⁹Et veniens is, qui te et illum vocavit, dicat tibi: Da huic locum: et tunc incipias cum rubore novissimum locum tenere. ¹⁰Sed cum vocatus fueris, vade, recumbe in novissimo loco: ut, cum venerit qui te invitavit, dicat tibi: Amice, ascende superius. Tunc erit tibi gloria coram simul discumbentibus: ¹¹quia omnis, qui se exaltat, humiliabitur: et qui se humiliat, exaltabitur.

¹²Dicebat autem et ei, qui invitaverat: Cum facis prandium, aut coenam, noli vocare amicos tuos, neque fratres tuos, neque cognatos, neque vicinos divites: ne forte te et ipsi reinvitent, et fiat tibi retributio; ¹³sed cum facis convivium, voca pauperes, debiles, claudos, et caecos: ¹⁴et beatus eris, quia non habent retribuere tibi: retribuetur enim tibi in resurrectione iustorum.

¹⁵Haec cum audisset quidam de simul discumbentibus, dixit illi: Beatus qui manducabit panem in regno Dei. ¹⁶At ipse dixit ei: Homo quidam fecit coenam magnam, et vocavit multos. ¹⁷Et misit servum suum hora coenae dicere invitatis ut venirent, quia iam parata sunt omnia. ¹⁸Et coeperunt simul omnes excusare. Primus dixit ei: Villam emi, et necesse habeo exire, et videre illam: rogo te, habe me excusatum. ¹⁹Et alter dixit: Iuga boum emi quinque, et eo probare illa: rogo te, habe me excusatum. ²⁰Et alius dixit: Uxorem duxi, et ideo non possum venire. ²¹Et reversus servus nuntiavit haec domino suo. Tunc iratus paterfamilias, dixit servo suo: Exi cito in plateas et vicos civitatis: et pauperes, ac debiles, et caecos, et claudos introduc huc. ²²Et ait servus: Domine, factum est ut imperasti, et adhuc locus est. ²³Et ait dominus servo: Exi in vias, et saepes: et compelle intrare, ut impleatur domus mea. ²⁴Dico autem vobis quod nemo virorum illorum qui vocati sunt, gustabit coenam meam.

²⁵Ibant autem turbae multae cum eo: et conversus dixit ad illos: ²⁶Si quis venit ad me, et non odit patrem suum, et matrem, et uxorem, et filios, et fratres, et sorores, adhuc autem et animam suam, non potest meus esse discipulus. ²⁷Et qui non baiulat crucem suam, et venit post me, non potest meus esse discipulus.

²⁸Quis enim ex vobis volens turrim aedificare, non prius sedens computat sumptus, qui necessarii sunt, si habeat ad perficiendum, ²⁹ne, posteaquam posuerit fundamentum, et non potuerit perficere, omnes qui vident, incipiant illudere ei, ³⁰dicentes: Quia hic homo coepit aedificare, et non potuit consummare? ³¹Aut quis rex iturus committere bellum adversus alium regem, non sedens prius cogitat, si possit cum decem millibus occurrere ei, qui cum viginti millibus venit ad se? ³²Alioquin adhuc illo longe agente, legationem mittens rogat ea quae pacis sunt. ³³Sic ergo omnis ex vobis, qui non renuntiat omnibus quae possidet, non potest meus esse discipulus.

³⁴Bonum est sal: si autem sal evanuerit, in quo condietur? ³⁵Neque in terram, neque in sterquilinium utile est, sed foras mittetur. Qui habet aures audiendi, audiat.