Ioannes 12

¹Iesus ergo ante sex dies Paschae venit Bethaniam, ubi Lazarus fuerat mortuus, quem suscitavit Iesus. ²Fecerunt autem ei coenam ibi, et Martha ministrabat, Lazarus vero unus erat ex discumbentibus cum eo. ³Maria ergo accepit libram unguenti nardi pistici pretiosi, et unxit pedes Iesu, et extersit pedes eius capillis suis: et domus impleta est ex odore unguenti. ⁴Dixit ergo unus ex discipulis eius, Iudas Iscariotes, qui erat eum traditurus: ⁵Quare hoc unguentum non veniit trecentis denariis, et datum est egenis? ⁶Dixit autem hoc, non quia de egenis pertinebat ad eum, sed quia fur erat, et loculos habens, ea quae mittebantur, portabat. ⁷Dixit ergo Iesus: Sinite illam ut in diem sepulturae meae servet illud. ⁸Pauperes enim semper habetis vobiscum: me autem non semper habetis.

⁹Cognovit ergo turba multa ex Iudaeis quia illic est, et venerunt, non propter Iesum tantum, sed ut Lazarum viderent, quem suscitavit a mortuis. ¹⁰Cogitaverunt autem principes sacerdotum ut et Lazarum interficerent: ¹¹quia multi propter illum abibant ex Iudaeis, et credebant in Iesum.

¹²In crastinum autem, turba multa quae venerat ad diem festum, cum audissent quia venit Iesus Ierosolymam, ¹³acceperunt ramos palmarum, et processerunt obviam ei, et clamabant: Hosanna, benedictus qui venit in nomine Domini, rex Israël. ¹⁴Et invenit Iesus asellum, et sedit super eum, sicut scriptum est: ¹⁵Noli timere, filia Sion: ecce rex tuus venit sedens super pullum asinae. ¹⁶Haec non cognoverunt discipuli eius primum: sed quando glorificatus est Iesus, tunc recordati sunt quia haec erant scripta de eo, et haec fecerunt ei. ¹⁷Testimonium ergo perhibebat turba, quae erat cum eo quando Lazarum vocavit de monumento, et suscitavit eum a mortuis. ¹⁸Propterea et obviam venit ei turba: quia audierunt fecisse hoc signum. ¹⁹Pharisaei ergo dixerunt ad semetipsos: Videtis quia nihil proficimus? ecce mundus totus post eum abiit.

²⁰Erant autem quidam gentiles, ex his qui ascenderant ut adorarent in die festo. ²¹Hi ergo accesserunt ad Philippum, qui erat a Bethsaida Galilaeae, et rogabant eum, dicentes: Domine, volumus Iesum videre. ²²Venit Philippus, et dicit Andreae; Andreas rursum et Philippus dixerunt Iesu. ²³Iesus autem respondit eis, dicens: Venit hora, ut clarificetur Filius hominis. ²⁴Amen, amen dico vobis, nisi granum frumenti cadens in terram, mortuum fuerit, ²⁵ipsum solum manet: si autem mortuum fuerit, multum fructum affert. Qui amat animam suam, perdet eam; et qui odit animam suam in hoc mundo, in vitam aeternam custodit eam. ²⁶Si quis mihi ministrat, me sequatur, et ubi sum ego, illic et minister meus erit. Si quis mihi ministraverit, honorificabit eum Pater meus. ²⁷Nunc anima mea turbata est. Et quid dicam? Pater, salvifica me ex hac hora. Sed propterea veni in horam hanc: ²⁸Pater, clarifica nomen tuum. Venit ergo vox de caelo: Et clarificavi, et iterum clarificabo.

²⁹Turba ergo, quae stabat, et audierat, dicebat tonitruum esse factum. Alii dicebant: Angelus ei locutus est. ³⁰Respondit Iesus, et dixit: Non propter me haec vox venit, sed propter vos. ³¹Nunc iudicium est mundi: nunc princeps huius mundi eiicietur foras. ³²Et ego, si exaltatus fuero a terra, omnia traham ad meipsum. ³³(Hoc autem dicebat, significans qua morte esset moriturus.) ³⁴Respondit ei turba: Nos audivimus ex lege, quia Christus manet in aeternum: et quomodo tu dicis: Oportet exaltari Filium hominis? quis est iste Filius hominis? ³⁵Dixit ergo eis Iesus: Adhuc modicum, lumen in vobis est. Ambulate dum lucem habetis, ut non vos tenebrae comprehendant; et qui ambulat in tenebris, nescit quo vadat. ³⁶Dum lucem habetis, credite in lucem, ut filii lucis sitis. Haec locutus est Iesus, et abiit et abscondit se ab eis.

³⁷Cum autem tanta signa fecisset coram eis, non credebant in eum; ³⁸ut sermo Isaiae prophetae impleretur, quem dixit: Domine, quis credidit auditui nostro? et brachium Domini cui revelatum est? ³⁹Propterea non poterant credere, quia iterum dixit Isaias: ⁴⁰Excaecavit oculos eorum, et induravit cor eorum ut non videant oculis, et non intelligant corde, et convertantur, et sanem eos. ⁴¹Haec dixit Isaias, quando vidit gloriam eius, et locutus est de eo. ⁴²Verumtamen et ex principibus multi crediderunt in eum: sed propter pharisaeos non confitebantur, ut e synagoga non eiicerentur. ⁴³Dilexerunt enim gloriam hominum magis quam gloriam Dei.

⁴⁴Iesus autem clamavit, et dixit: Qui credit in me, non credit in me, sed in eum qui misit me. ⁴⁵Et qui videt me, videt eum qui misit me. ⁴⁶Ego lux in mundum veni, ut omnis qui credit in me, in tenebris non maneat. ⁴⁷Et si quis audierit verba mea, et non custodierit, ego non iudico eum; non enim veni ut iudicem mundum, sed ut salvificem mundum. ⁴⁸Qui spernit me et non accipit verba mea, habet qui iudicet eum. Sermo quem locutus sum, ille iudicabit eum in novissimo die. ⁴⁹Quia ego ex meipso non sum locutus, sed qui misit me, Pater, ipse mihi mandatum dedit quid dicam et quid loquar. ⁵⁰Et scio quia mandatum eius vita aeterna est: quae ergo ego loquor, sicut dixit mihi Pater, sic loquor.