Baruch 4

¹Hic liber mandatorum Dei, et lex quae est in aeternum: omnes qui tenent eam pervenient ad vitam: qui autem dereliquerunt eam, in mortem.

²Convertere, Iacob, et apprehende eam: ambula per viam ad splendorem eius contra lumen eius.

³Ne tradas alteri gloriam tuam, et dignitatem tuam genti alienae.

⁴Beati sumus, Israël, quia quae Deo placent manifesta sunt nobis.

⁵Animaequior esto, populus Dei, memorabilis Israël:

⁶venundati estis gentibus non in perditionem: sed propter quod in ira ad iracundiam provocastis Deum, traditi estis adversariis.

⁷Exacerbastis enim eum qui fecit vos, Deum aeternum, immolantes daemoniis, et non Deo.

⁸Obliti enim estis Deum qui nutrivit vos, et contristastis nutricem vestram Ierusalem.

⁹Vidit enim iracundiam a Deo venientem vobis, et dixit: Audite, confines Sion: adduxit enim mihi Deus luctum magnum.

¹⁰Vidi enim captivitatem populi mei, filiorum meorum et filiarum, quam superduxit illis Aeternus.

¹¹Nutrivi enim illos cum iucunditate; dimisi autem illos cum fletu et luctu.

¹²Nemo gaudeat super me viduam et desolatam: a multis derelicta sum propter peccata filiorum meorum, quia declinaverunt a lege Dei.

¹³Iustitias autem ipsius nescierunt, nec ambulaverunt per vias mandatorum Dei, neque per semitas veritatis eius cum iustitia ingressi sunt.

¹⁴Veniant confines Sion, et memorentur captivitatem filiorum et filiarum mearum, quam superduxit illis Aeternus.

¹⁵Adduxit enim super illos gentem de longinquo, gentem improbam, et alterius linguae,

¹⁶qui non sunt reveriti senem, neque puerorum miserti sunt, et abduxerunt dilectos viduae, et a filiis unicam desolaverunt.

¹⁷Ego autem, quid possum adiuvare vos?

¹⁸qui enim adduxit super vos mala, ipse vos eripiet de manibus inimicorum vestrorum.

¹⁹Ambulate, filii, ambulate: ego enim derelicta sum sola.

²⁰Exui me stola pacis, indui autem me sacco obsecrationis, et clamabo ad Altissimum in diebus meis.

²¹Animaequiores estote, filii; clamate ad Dominum, et eripiet vos de manu principum inimicorum.

²²Ego enim speravi in aeternum salutem vestram, et venit mihi gaudium a Sancto, super misericordia quae veniet vobis ab aeterno salutari nostro.

²³Emisi enim vos cum luctu et ploratu: reducet autem vos mihi Dominus cum gaudio et iucunditate in sempiternum.

²⁴Sicut enim viderunt vicinae Sion captivitatem vestram a Deo, sic videbunt et in celeritate salutem vestram a Deo, quae superveniet vobis cum honore magno et splendore aeterno.

²⁵Filii, patienter sustinete iram quae supervenit vobis: persecutus est enim te inimicus tuus: sed cito videbis perditionem ipsius, et super cervices ipsius ascendes.

²⁶Delicati mei ambulaverunt vias asperas: ducti sunt enim ut grex direptus ab inimicis.

²⁷Animaequiores estote, filii, et proclamate ad Dominum: erit enim memoria vestra ab eo qui duxit vos.

²⁸Sicut enim fuit sensus vester ut erraretis a Deo, decies tantum iterum convertentes requiretis eum:

²⁹qui enim induxit vobis mala, ipse rursum adducet vobis sempiternam iucunditatem cum salute vestra.

³⁰Animaequior esto, Ierusalem: exhortatur enim te, qui te nominavit.

³¹Nocentes peribunt, qui te vexaverunt: et qui gratulati sunt in tua ruina, punientur.

³²Civitates quibus servierunt filii tui, punientur, et quae accepit filios tuos.

³³Sicut enim gavisa est in tua ruina, et laetata est in casu tuo, sic contristabitur in sua desolatione,

³⁴et amputabitur exsultatio multitudinis eius, et gaudimonium eius erit in luctum.

³⁵Ignis enim superveniet ei ab Aeterno in longiturnis diebus, et habitabitur a daemoniis in multitudine temporis.

³⁶Circumspice, Ierusalem, ad orientem, et vide iucunditatem a Deo tibi venientem.

³⁷Ecce enim veniunt filii tui, quos dimisisti dispersos: veniunt collecti ab oriente usque ad occidentem, in verbo Sancti, gaudentes in honorem Dei.