Ad Hebraeos 4

¹Timeamus ergo ne forte relicta pollicitatione introëundi in requiem eius, existimetur aliquis ex vobis deesse. ²Etenim et nobis nuntiatum est, quemadmodum et illis: sed non profuit illis sermo auditus, non admistus fidei ex iis quae audierunt. ³Ingrediemur enim in requiem, qui credidimus: quemadmodum dixit: Sicut iuravi in ira mea: Si introibunt in requiem meam: et quidem operibus ab institutione mundi perfectis. ⁴Dixit enim in quodam loco de die septima sic: Et requievit Deus die septima ab omnibus operibus suis. ⁵Et in isto rursum: Si introibunt in requiem meam. ⁶Quoniam ergo superest introire quosdam in illam, et ii, quibus prioribus annuntiatum est, non introierunt propter incredulitatem: ⁷iterum terminat diem quemdam, Hodie, in David dicendo, post tantum temporis, sicut supra dictum est: Hodie si vocem eius audieritis, nolite obdurare corda vestra. ⁸Nam si eis Iesus requiem praestitisset, numquam de alia loqueretur, posthac, die. ⁹Itaque relinquitur sabbatismus populo Dei. ¹⁰Qui enim ingressus est in requiem eius, etiam ipse requievit ab operibus suis, sicut a suis Deus. ¹¹Festinemus ergo ingredi in illam requiem: ut ne in idipsum quis incidat incredulitatis exemplum. ¹²Vivus est enim sermo Dei, et efficax et penetrabilior omni gladio ancipiti: et pertingens usque ad divisionem animae ac spiritus: compagum quoque ac medullarum, et discretor cogitationum et intentionum cordis. ¹³Et non est ulla creatura invisibilis in conspectu eius: omnia autem nuda et aperta sunt oculis eius, ad quem nobis sermo.

¹⁴Habentes ergo pontificem magnum qui penetravit caelos, Iesum Filium Dei, teneamus confessionem. ¹⁵Non enim habemus pontificem qui non possit compati infirmitatibus nostris: tentatum autem per omnia pro similitudine absque peccato. ¹⁶Adeamus ergo cum fiducia ad thronum gratiae: ut misericordiam consequamur, et gratiam inveniamus in auxilio opportuno.