Tobiae 2

¹Post haec vero, cum esset dies festus Domini, et factum esset prandium bonum in domo Tobiae, ²dixit filio suo: Vade, et adduc aliquos de tribu nostra, timentes Deum, ut epulentur nobiscum. ³Cumque abiisset, reversus nuntiavit ei unum ex filiis Israël iugulatum iacere in platea. Statimque exiliens de accubitu suo, relinquens prandium, ieiunus pervenit ad corpus: ⁴tollensque illud portavit ad domum suam occulte, ut dum sol occubuisset, caute sepeliret eum. ⁵Cumque occultasset corpus, manducavit panem cum luctu et tremore, ⁶memorans illum sermonem, quem dixit Dominus per Amos prophetam: Dies festi vestri convertentur in lamentationem et luctum. ⁷Cum vero sol occubuisset, abiit, et sepelivit eum. ⁸Arguebant autem eum omnes proximi eius, dicentes: Iam huius rei causa interfici iussus es, et vix effugisti mortis imperium, et iterum sepelis mortuos? ⁹Sed Tobias plus timens Deum quam regem, rapiebat corpora occisorum, et occultabat in domo sua, et mediis noctibus sepeliebat ea.

¹⁰Contigit autem ut quadam die fatigatus a sepultura, veniens in domum suam, iactasset se iuxta parietem, et obdormisset, ¹¹et ex nido hirundinum dormienti illi calida stercora inciderent super oculos eius, fieretque caecus. ¹²Hanc autem tentationem ideo permisit Dominus evenire illi, ut posteris daretur exemplum patientiae eius, sicut et sancti Iob. ¹³Nam cum ab infantia sua semper Deum timuerit, et mandata eius custodierit, non est contristatus contra Deum quod plaga caecitatis evenerit ei, ¹⁴sed immobilis in Dei timore permansit, agens gratias Deo omnibus diebus vitae suae.

¹⁵Nam sicut beato Iob insultabant reges, ita isti parentes et cognati eius irridebant vitam eius, dicentes: ¹⁶Ubi est spes tua, pro qua eleemosynas et sepulturas faciebas? ¹⁷Tobias vero increpabat eos, dicens: Nolite ita loqui: ¹⁸quoniam filii sanctorum sumus, et vitam illam expectamus, quam Deus daturus est his qui fidem suam numquam mutant ab eo.

¹⁹Anna vero uxor eius ibat ad opus textrinum quotidie, et de labore manuum suarum victum quem consequi poterat, deferebat. ²⁰Unde factum est ut haedum caprarum accipiens detulisset domi: ²¹cuius cum vocem balantis vir eius audisset, dixit: Videte, ne forte furtivus sit: reddite eum dominis suis, quia non licet nobis aut edere ex furto aliquid, aut contingere. ²²Ad haec uxor eius irata respondit: Manifeste vana facta est spes tua, et eleemosynae tuae modo apparuerunt. ²³Atque his et aliis huiuscemodi verbis exprobrabat ei.