Michaeas 2

¹Vae qui cogitatis inutile, et operamini malum in cubilibus vestris! In luce matutina faciunt illud, quoniam contra Deum est manus eorum.

²Et concupierunt agros, et violenter tulerunt: et rapuerunt domos, et calumniabantur virum, et domum eius: virum, et haereditatem eius.

³Idcirco haec dicit Dominus: Ecce ego cogito super familiam istam malum, unde non auferetis colla vestra, et non ambulabitis superbi: quoniam tempus pessimum est.

⁴In die illa sumetur super vos parabola, et cantabitur canticum cum suavitate, dicentium: Depopulatione vastati sumus; pars populi mei commutata est: quomodo recedet a me, cum revertatur, qui regiones nostras dividat?

⁵Propter hoc non erit tibi mittens funiculum sortis in coetu Domini.

⁶Ne loquamini loquentes; non stillabit super istos, non comprehendet confusio.

⁷Dicit domus Iacob: Numquid abbreviatus est spiritus Domini, aut tales sunt cogitationes eius? nonne verba mea bona sunt cum eo qui recte graditur?

⁸et e contrario populus meus in adversarium consurrexit. Desuper tunica pallium sustulistis: et eos qui transibant simpliciter convertistis in bellum.

⁹Mulieres populi mei eiecistis de domo deliciarum suarum; a parvulis earum tulistis laudem meam in perpetuum.

¹⁰Surgite, et ite, quia non habetis hic requiem: propter immunditiam eius corrumpetur putredine pessima.

¹¹Utinam non essem vir habens spiritum, et mendacium potius loquerer! Stillabo tibi in vinum et in ebrietatem; et erit super quem stillatur populus iste.

¹²Congregatione congregabo, Iacob, totum te; in unum conducam reliquias Israël: pariter ponam illum quasi gregem in ovili, quasi pecus in medio caularum: tumultuabuntur a multitudine hominum.

¹³Ascendet enim pandens iter ante eos: divident, et transibunt portam, et ingredientur per eam: et transibit rex eorum coram eis, et Dominus in capite eorum.