Iudith 7

¹Holofernes autem altera die praecepit exercitibus suis ut ascenderent contra Bethuliam. ²Erant autem pedites bellatorum centum viginti millia, et equites viginti duo millia, praeter praeparationes virorum illorum quos occupaverat captivitas, et abducti fuerant de provinciis et urbibus universae iuventutis. ³Omnes paraverunt se pariter ad pugnam contra filios Israël, et venerunt per crepidinem montis usque ad apicem, qui respicit super Dothain, a loco qui dicitur Belma usque ad Chelmon, qui est contra Esdrelon. ⁴Filii autem Israël, ut viderunt multitudinem illorum, prostraverunt se super terram, mittentes cinerem super capita sua, unanimes orantes ut Deus Israël misericordiam suam ostenderet super populum suum. ⁵Et assumentes arma sua bellica, sederunt per loca quae ad angusti itineris tramitem dirigunt inter montosa, et erant custodientes ea tota die et nocte.

⁶Porro Holofernes, dum circuit per gyrum, reperit quod fons qui influebat, aquaeductum illorum a parte australi extra civitatem dirigeret: et incidi praecepit aquaeductum illorum. ⁷Erant tamen non longe a muris fontes, ex quibus furtim videbantur haurire aquam ad refocillandum potius quam ad potandum. ⁸Sed filii Ammon et Moab accesserunt ad Holofernem, dicentes: Filii Israël non in lancea nec in sagitta confidunt, sed montes defendunt illos, et muniunt illos colles in praecipitio constituti. ⁹Ut ergo sine congressione pugnae possis superare eos, pone custodes fontium, ut non hauriant aquam ex eis, et sine gladio interficies eos, vel certe fatigati tradent civitatem suam, quam putant in montibus positam superari non posse. ¹⁰Et placuerunt verba haec coram Holoferne et coram satellitibus eius, et constituit per gyrum centenarios per singulos fontes.

¹¹Cumque ista custodia per dies viginti fuisset expleta, defecerunt cisternae et collectiones aquarum omnibus habitantibus Bethuliam, ita ut non esset intra civitatem unde satiarentur vel una die, quoniam ad mensuram dabatur populis aqua quotidie. ¹²Tunc ad Oziam congregati omnes viri feminaeque, iuvenes et parvuli, omnes simul una voce ¹³dixerunt: Iudicet Deus inter nos et te, quoniam fecisti in nos mala, nolens loqui pacifice cum Assyriis, et propter hoc vendidit nos Deus in manibus eorum. ¹⁴Et ideo non est qui adiuvet, cum prosternamur ante oculos eorum in siti, et perditione magna. ¹⁵Et nunc congregate universos qui in civitate sunt, ut sponte tradamus nos omnes populo Holofernis. ¹⁶Melius est enim ut captivi benedicamus Dominum viventes, quam moriamur, et simus opprobrium omni carni, cum viderimus uxores nostras et infantes nostros mori ante oculos nostros. ¹⁷Contestamur hodie caelum et terram, et Deum patrum nostrorum, qui ulciscitur nos secundum peccata nostra, ut iam tradatis civitatem in manu militiae Holofernis, et sit finis noster brevis in ore gladii, qui longior efficitur in ariditate sitis. ¹⁸Et cum haec dixissent, factus est fletus et ululatus magnus in ecclesia ab omnibus, et per multas horas una voce clamaverunt ad Deum, dicentes: ¹⁹Peccavimus cum patribus nostris: iniuste egimus, iniquitatem fecimus. ²⁰Tu, quia pius es, miserere nostri, aut in tuo flagello vindica iniquitates nostras, et noli tradere confitentes te populo qui ignorat te, ²¹ut non dicant inter gentes: Ubi est Deus eorum?

²²Et cum fatigati ex his clamoribus et his fletibus lassati siluissent, ²³exsurgens Ozias infusus lacrimis, dixit: Aequo animo estote, fratres, et hos quinque dies expectemus a Domino misericordiam. ²⁴Forsitan enim indignationem suam abscindet, et dabit gloriam nomini suo. ²⁵Si autem transactis quinque diebus non venerit adiutorium, faciemus haec verba quae locuti estis.