Canticum Canticorum 7

¹Sponsa Quid videbis in Sulamite, nisi choros castrorum? Chorus Quam pulchri sunt gressus tui in calceamentis, filia principis! Iuncturae femorum tuorum sicut monilia quae fabricata sunt manu artificis.

²Umbilicus tuus crater tornatilis, numquam indigens poculis. Venter tuus sicut acervus tritici vallatus liliis.

³Duo ubera tua sicut duo hinnuli, gemelli capreae.

⁴Collum tuum sicut turris eburnea; oculi tui sicut piscinae in Hesebon quae sunt in porta filiae multitudinis. Nasus tuus sicut turris Libani, quae respicit contra Damascum.

⁵Caput tuum ut Carmelus; et comae capitis tui sicut purpura regis vincta canalibus.

⁶Sponsus Quam pulchra es, et quam decora, carissima, in deliciis!

⁷Statura tua assimilata est palmae, et ubera tua botris.

⁸Dixi: Ascendam in palmam, et apprehendam fructus eius; et erunt ubera tua sicut botri vineae, et odor oris tui sicut malorum.

⁹Guttur tuum sicut vinum optimum, dignum dilecto meo ad potandum, labiisque et dentibus illius ad ruminandum.

¹⁰Sponsa Ego dilecto meo, et ad me conversio eius.

¹¹Veni, dilecte mi, egrediamur in agrum, commoremur in villis.

¹²Mane surgamus ad vineas: videamus si floruit vinea, si flores fructus parturiunt, si floruerunt mala punica; ibi dabo tibi ubera mea.

¹³Mandragorae dederunt odorem in portis nostris omnia poma: nova et vetera, dilecte mi, servavi tibi.