Canticum Canticorum 2

¹Ego flos campi, et lilium convallium.

²Sponsus Sicut lilium inter spinas, sic amica mea inter filias.

³Sponsa Sicut malus inter ligna silvarum, sic dilectus meus inter filios. Sub umbra illius quem desideraveram sedi, et fructus eius dulcis gutturi meo.

⁴Introduxit me in cellam vinariam; ordinavit in me caritatem.

⁵Fulcite me floribus, stipate me malis, quia amore langueo.

⁶Laeva eius sub capite meo, et dextera illius amplexabitur me.

⁷Sponsus Adiuro vos, filiae Ierusalem, per capreas cervosque camporum, ne suscitetis, neque evigilare faciatis dilectam, quoadusque ipsa velit.

⁸Sponsa Vox dilecti mei; ecce iste venit, saliens in montibus, transiliens colles.

⁹Similis est dilectus meus capreae, hinnuloque cervorum. En ipse stat post parietem nostrum, respiciens per fenestras, prospiciens per cancellos.

¹⁰En dilectus meus loquitur mihi. Sponsus Surge, propera, amica mea, columba mea, formosa mea, et veni:

¹¹iam enim hiems transiit; imber abiit, et recessit.

¹²Flores apparuerunt in terra nostra; tempus putationis advenit: vox turturis audita est in terra nostra;

¹³ficus protulit grossos suos; vineae florentes dederunt odorem suum. Surge, amica mea, speciosa mea, et veni:

¹⁴columba mea, in foraminibus petrae, in caverna maceriae, ostende mihi faciem tuam, sonet vox tua in auribus meis: vox enim tua dulcis, et facies tua decora.

¹⁵Sponsa Capite nobis vulpes parvulas quae demoliuntur vineas: nam vinea nostra floruit.

¹⁶Dilectus meus mihi, et ego illi, qui pascitur inter lilia,

¹⁷donec aspiret dies, et inclinentur umbrae. Revertere; similis esto, dilecte mi, capreae, hinnuloque cervorum super montes Bether.