Comparación
Gálatas 4
Torres Amat y Texto griego (edición patriarcal, 1904), versículo a versículo.
| Torres Amat | Texto griego (edición patriarcal, 1904) | |
|---|---|---|
| 1 | Digo además, que mientras el heredero es niño, en nada se diferencia de un siervo, no obstante ser dueño de todo; | Λέγω δέ, ἐφ᾽ ὅσον χρόνον ὁ κληρονόμος νήπιός ἐστιν, οὐδὲν διαφέρει δούλου, κύριος πάντων ὤν, |
| 2 | sino que está bajo la potestad de los tutores y curadores, hasta el tiempo señalado por su padre: | ἀλλὰ ὑπὸ ἐπιτρόπους ἐστὶ καὶ οἰκονόμους ἄχρι τῆς προθεσμίας τοῦ πατρός. |
| 3 | así nosotros cuando éramos todavía niños, estábamos servilmente sujetos a las primeras y más groseras instrucciones que se dieron al mundo. | οὕτω καὶ ἡμεῖς, ὅτε ἦμεν νήπιοι, ὑπὸ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου ἦμεν δεδουλωμένοι· |
| 4 | Mas cumplido que fue el tiempo, envió Dios a su Hijo, formado de una mujer, y sujeto a la Ley, | ὅτε δὲ ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπὸ νόμον, |
| 5 | para redimir a los que estaban debajo de la Ley, y a fin de que recibiésemos la adopción de hijos. | ἵνα τοὺς ὑπὸ νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν. |
| 6 | Y por cuanto vosotros sois hijos, envió Dios a vuestros corazones el Espíritu de su Hijo, el cual nos hace clamar: Abba, esto es, Padre mío. | Ὅτι δέ ἐστε υἱοί, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸ Πνεῦμα τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ εἰς τὰς καρδίας ὑμῶν, κρᾶζον· ἀββᾶ ὁ πατήρ. |
| 7 | Y así ninguno de vosotros es ya siervo, sino hijo. Y siendo hijo, es también heredero de Dios por Cristo. | ὥστε οὐκέτι εἶ δοῦλος, ἀλλ᾽ υἱός· εἰ δὲ υἱός, καὶ κληρονόμος Θεοῦ διὰ Χριστοῦ. |
| 8 | Verdad es que cuando no conocíais a Dios, servíais a los que realmente no son dioses. | Ἀλλὰ τότε μὲν οὐκ εἰδότες Θεὸν ἐδουλεύσατε τοῖς μὴ φύσει οὖσι θεοῖς· |
| 9 | Pero ahora habiendo conocido a Dios, o por mejor decir, habiendo sido de Dios amados y conocidos, ¿cómo tornáis otra vez a esas observancias legales, que son sin vigor ni suficiencia, queriendo sujetaros nuevamente a ellas? | νῦν δὲ γνόντες Θεόν, μᾶλλον δὲ γνωσθέντες ὑπὸ Θεοῦ, πῶς ἐπιστρέφετε πάλιν ἐπὶ τὰ ἀσθενῆ καὶ πτωχὰ στοιχεῖα, οἷς πάλιν ἄνωθεν δουλεύειν θέλετε; |
| 10 | Observáis todavía los ritos de los días, y meses, y tiempos, y años. | ἡμέρας παρατηρεῖσθε καὶ μῆνας καὶ καιροὺς καὶ ἐνιαυτούς! |
| 11 | Témome de vosotros, no hayan sido inútiles entre vosotros mis trabajos. | φοβοῦμαι ὑμᾶς μήπως εἰκῆ κεκοπίακα εἰς ὑμᾶς. |
| 12 | Sed como yo, ya que yo he sido como vosotros: ¡oh hermanos míos! os lo ruego encarecidamente: a mí en nada me habéis agraviado. | Γίνεσθε ὡς ἐγώ, ὅτι κἀγὼ ὡς ὑμεῖς, ἀδελφοί, δέομαι ὑμῶν. οὐδέν με ἠδικήσατε. |
| 13 | Al contrario bien sabéis que cuando tiempo ha os prediqué el Evangelio, lo hice entre las persecuciones y aflicciones de la carne; y en tal estado de mi carne o de humillación mía, que os era materia de tentación, | οἴδατε δὲ ὅτι δι᾽ ἀσθένειαν τῆς σαρκὸς εὐηγγελισάμην ὑμῖν τὸ πρότερον, |
| 14 | no me despreciasteis, ni desechasteis; antes bien me recibisteis como a un ángel de Dios, como al mismo Jesucristo. | καὶ τὸν πειρασμόν μου τὸν ἐν τῇ σαρκί μου οὐκ ἐξουθενήσατε οὐδὲ ἐξεπτύσατε, ἀλλ᾽ ὡς ἄγγελον Θεοῦ ἐδέξασθέ με, ὡς Χριστὸν Ἰησοῦν. |
| 15 | ¿Dónde está pues ahora aquella felicidad en que os gozabais? Porque yo puedo testificar de vosotros, que entonces estabais prontos, si posible fuera, a sacaros los ojos, para dármelos a mí. | τίς οὖν ἦν ὁ μακαρισμὸς ὑμῶν; μαρτυρῶ γὰρ ὑμῖν ὅτι εἰ δυνατὸν τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑμῶν ἐξορύξαντες ἂν ἐδώκατέ μοι. |
| 16 | Con que por deciros la verdad, ¿me he hecho enemigo vuestro? | ὥστε ἐχθρὸς ὑμῶν γέγονα ἀληθεύων ὑμῖν; |
| 17 | Esos falsos apóstoles procuran estrecharse con vosotros; mas no es con buen fin, sino que pretenden separaros de nosotros, para que los sigáis a ellos. | ζηλοῦσιν ὑμᾶς οὐ καλῶς, ἀλλὰ ἐκκλεῖσαι ὑμᾶς θέλουσιν, ἵνα αὐτοὺς ζηλοῦτε. |
| 18 | Sed pues celosos amantes del bien con un fin recto, en todo tiempo; y no solo cuando me hallo yo presente entre vosotros. | καλὸν δὲ τὸ ζηλοῦσθαι ἐν καλῷ πάντοτε καὶ μὴ μόνον ἐν τῷ παρεῖναί με πρὸς ὑμᾶς. |
| 19 | Hijitos míos, por quienes segunda vez padezco dolores de parto, hasta formar enteramente a Cristo en vosotros; | τεκνία μου, οὓς πάλιν ὠδίνω, ἄχρις οὗ μορφωθῇ Χριστὸς ἐν ὑμῖν! |
| 20 | quisiera estar ahora con vosotros, y diversificar mi voz según vuestras necesidades; porque me tenéis perplejo sobre el modo con que debo hablaros. | ἤθελον δὲ παρεῖναι πρὸς ὑμᾶς ἄρτι καὶ ἀλλάξαι τὴν φωνήν μου, ὅτι ἀποροῦμαι ἐν ὑμῖν. |
| 21 | Decidme, os ruego, los que queréis estar sujetos a la Ley antigua, ¿no habéis leído lo que dice la Ley? | Λέγετέ μοι οἱ ὑπὸ νόμον θέλοντες εἶναι· τὸν νόμον οὐκ ἀκούετε; |
| 22 | Porque escrito está: Que Abraham tuvo dos hijos, uno de la esclava Agar, y otro de la libre que era Sara. | γέγραπται γὰρ ὅτι Ἀβραὰμ δύο υἱοὺς ἔσχεν, ἕνα ἐκ τῆς παιδίσκης καὶ ἕνα ἐκ τῆς ἐλευθέρας. |
| 23 | Mas el de la esclava nació según la carne o naturalmente; al contrario el hijo de la libre nació milagrosamente y en virtud de la promesa: | ἀλλ᾽ ὁ μὲν ἐκ τῆς παιδίσκης κατὰ σάρκα γεγέννηται, ὁ δὲ ἐκ τῆς ἐλευθέρας διὰ τῆς ἐπαγγελίας. |
| 24 | todo lo cual fue dicho por alegoría. Porque estas dos madres son las dos leyes o testamentos. La una dada en el monte Sinaí que engendra esclavos, la cual es simbolizada en Agar; | ἅτινά ἐστιν ἀλληγορούμενα. αὗται γάρ εἰσι δύο διαθῆκαι, μία μὲν ἀπὸ ὄρους Σινᾶ, εἰς δουλείαν γεννῶσα, ἥτις ἐστὶν Ἄγαρ· |
| 25 | porque el Sinaí es un monte de la Arabia, que corresponde a la Jerusalén de aquí bajo, la cual es esclava con sus hijos. | τὸ γὰρ Ἄγαρ Σινᾶ ὄρος ἐστὶν ἐν τῇ Ἀραβίᾳ, συστοιχεῖ δὲ τῇ νῦν Ἱερουσαλήμ, δουλεύει δὲ μετὰ τῶν τέκνων αὐτῆς· |
| 26 | Mas aquella Jerusalén de arriba figurada en Sara, es libre; la cual es madre de todos nosotros. | ἡ δὲ ἄνω Ἱερουσαλὴμ ἐλευθέρα ἐστίν, ἥτις ἐστὶ μήτηρ πάντων ἡμῶν. |
| 27 | Porque escrito está: Alégrate, estéril, que no pares: prorumpe en gritos de júbilo tú que no eres fecunda; porque son muchos más los hijos de la que ya estaba abandonada por estéril, que los de la que tiene marido. | γέγραπται γάρ· εὐφράνθητι στεῖρα ἡ οὐ τίκτουσα, ῥῆξον καὶ βόησον ἡ οὐκ ὠδίνουσα· ὅτι πολλὰ τὰ τέκνα τῆς ἐρήμου μᾶλλον ἢ τῆς ἐχούσης τὸν ἄνδρα. |
| 28 | Nosotros pues, hermanos, somos los hijos de la promesa, figurados en Isaac. | ἡμεῖς δέ, ἀδελφοί, κατὰ Ἰσαὰκ ἐπαγγελίας τέκνα ἐσμέν. |
| 29 | Mas así como entonces el que había nacido según la carne, perseguía al nacido según el espíritu, así sucede también ahora. | ἀλλ᾽ ὥσπερ τότε ὁ κατὰ σάρκα γεννηθεὶς ἐδίωκε τὸν κατὰ πνεῦμα, οὕτω καὶ νῦν. |
| 30 | Pero ¿qué dice la Escritura? Echa fuera a la esclava y a su hijo; que no ha de ser heredero el hijo de la esclava con el hijo de la libre. | ἀλλὰ τί λέγει ἡ γραφή; ἔκβαλε τὴν παιδίσκην καὶ τὸν υἱὸν αὐτῆς· οὐ μὴ γὰρ κληρονομήσει ὁ υἱὸς τῆς παιδίσκης μετὰ τοῦ υἱοῦ τῆς ἐλευθέρας. |
| 31 | Según esto, hermanos, nosotros no somos hijos de la esclava, sino de la libre; y Jesús-Cristo es el que nos ha adquirido esta libertad. | Ἄρα, ἀδελφοί, οὐκ ἐσμὲν παιδίσκης τέκνα, ἀλλὰ τῆς ἐλευθέρας. |
