Comparación
2 Corintios 1
Torres Amat y Vulgata Clementina, versículo a versículo.
| Torres Amat | Vulgata Clementina | |
|---|---|---|
| 1 | Pablo, apóstol de Jesucristo por la voluntad de Dios, y Timoteo su hermano o coadjutor, a la Iglesia de Dios, establecida en Corinto, y a todos los santos o fieles existentes en toda la Acaya. | Paulus, Apostolus Iesu Christi per voluntatem Dei, et Timotheus frater, ecclesiae Dei, quae est Corinthi cum omnibus sanctis, qui sunt in universa Achaia. |
| 2 | Dios Padre nuestro y el Señor Jesucristo os den gracia y paz. | Gratia vobis, et pax a Deo Patre nostro, et Domino Iesu Christo. |
| 3 | Bendito sea Dios Padre de nuestro Señor Jesucristo, el Padre de las misericordias, y Dios de toda consolación, | Benedictus Deus et Pater Domini nostri Iesu Christi, Pater misericordiarum, et Deus totius consolationis, |
| 4 | el cual nos consuela en todas nuestras tribulaciones; para que podamos también nosotros consolar a los que se hallan en cualquier trabajo, con la misma consolación con que nosotros somos consolados por Dios. | qui consolatur nos in omni tribulatione nostra: ut possimus et ipsi consolari eos qui in omni pressura sunt, per exhortationem, qua exhortamur et ipsi a Deo. |
| 5 | Porque a medida que se aumentan en nosotros las aflicciones por amor de Cristo, se aumenta también nuestra consolación por Cristo. | Quoniam sicut abundant passiones Christi in nobis: ita et per Christum abundat consolatio nostra. |
| 6 | Porque si somos atribulados, lo somos para vuestra edificación y salud; si somos consolados, lo somos para vuestra consolación; si somos confortados, lo somos para confortación y salvación vuestra, cuya obra se perfecciona con la paciencia con que sufrís las mismas penas, que igualmente sufrimos nosotros; | Sive autem tribulamur pro vestra exhortatione et salute, sive consolamur pro vestra consolatione, sive exhortamur pro vestra exhortatione et salute, quae operatur tolerantiam earumdem passionum, quas et nos patimur: |
| 7 | de suerte que nuestra esperanza es firme por lo tocante a vosotros, sabiendo que así como sois compañeros en las penas, así lo seréis también en la consolación. | ut spes nostra firma sit pro vobis: scientes quod sicut socii passionum estis, sic eritis et consolationis. |
| 8 | Pues no quiero, hermanos, que ignoréis la tribulación que padecimos en el Asia, los males de que nos vimos abrumados, tan excesivos y tan superiores a nuestras fuerzas, que nos hacían pesada la misma vida. | Non enim volumus ignorare vos, fratres, de tribulatione nostra, quae facta est in Asia, quoniam supra modum gravati sumus supra virtutem, ita ut taederet nos etiam vivere. |
| 9 | Pero si sentimos pronunciar allá dentro de nosotros el fallo de nuestra muerte, fue a fin de que no pusiésemos nuestra confianza en nosotros, sino en Dios, que resucita a los muertos; | Sed ipsi in nobismetipsis responsum mortis habuimus, ut non simus fidentes in nobis, sed in Deo, qui suscitat mortuos: |
| 10 | el cual nos ha librado, y nos libra aun de tan graves peligros de muerte, y en quien confiamos que todavía nos ha de librar, | qui de tantis periculis nos eripuit, et eruit: in quem speramus quoniam et adhuc eripiet, |
| 11 | ayudándonos vosotros también con vuestras oraciones; a fin de que muchos den gracias del beneficio que gozamos, ya que es para bien de muchas personas. | adiuvantibus et vobis in oratione pro nobis: ut ex multorum personis, eius quae in nobis est donationis, per multos gratiae agantur pro nobis. |
| 12 | Porque toda nuestra gloria consiste en el testimonio que nos da la conciencia, de haber procedido en este mundo con sencillez de corazón y sinceridad delante de Dios, no con la prudencia de la carne, sino según la gracia de Dios o espíritu del Evangelio, y especialmente entre vosotros. | Nam gloria nostra haec est: testimonium conscientiae nostrae, quod in simplicitate cordis et sinceritate Dei, et non in sapientia carnali, sed in gratia Dei, conversati sumus in hoc mundo: abundantius autem ad vos. |
| 13 | Yo no os escribo sino cosas cuya verdad conocéis al leerlas. Y espero que la reconoceréis hasta el fin, | Non enim alia scribimus vobis, quam quae legistis, et cognovistis. Spero autem quod usque in finem cognoscetis, |
| 14 | pues ya en parte habéis reconocido que nosotros somos vuestra gloria, como vosotros seréis la nuestra, en el día o juicio de nuestro Señor Jesucristo. | sicut et cognovistis nos ex parte, quod gloria vestra sumus, sicut et vos nostra, in die Domini nostri Iesu Christi. |
| 15 | Y con esta confianza quise primero ir a visitaros, a fin de que recibieseis una segunda gracia; | Et hac confidentia volui prius venire ad vos, ut secundum gratiam haberetis: |
| 16 | y pasar desde ahí a Macedonia, y volver otra vez desde Macedonia a vosotros y ser de vosotros encaminado a Judea. | et per vos transire in Macedoniam, et iterum a Macedonia venire ad vos, et a vobis deduci in Iudaeam. |
| 17 | Habiendo pues sido esta mi voluntad, ¿acaso he dejado de ejecutarla por inconstancia? ¿O las cosas que resuelvo, las resuelvo a gusto de la carne, de modo que ya diga si, ya no? | Cum ergo hoc voluissem, numquid levitate usus sum? aut quae cogito, secundum carnem cogito, ut sit apud me Est et Non? |
| 18 | Mas Dios verdadero me es testigo de que en la palabra o doctrina que os he anunciado, nada ha habido del si y del no. | Fidelis autem Deus, quia sermo noster, qui fuit apud vos, non est in illo Est et Non. |
| 19 | Porque Jesucristo, Hijo de Dios, que os hemos predicado nosotros, esto es, yo, y Silvano, y Timoteo, no es tal que se hallen en él el si y el no, sino que en él todo es inmutable, un si invariable. | Dei enim Filius Iesus Christus, qui in vobis per nos praedicatus est, per me, et Silvanum, et Timotheum, non fuit Est et Non, sed Est in illo fuit. |
| 20 | Pues todas cuantas promesas hay de Dios, tienen en este si su verdad; y también por él mismo todo tiene su infalible cumplimiento para honra y gloria de Dios, lo cual hace también la gloria de nuestro ministerio. | Quotquot enim promissiones Dei sunt, in illo Est: ideo et per ipsum Amen Deo ad gloriam nostram. |
| 21 | Así Dios es el que a nosotros junto con vosotros nos confirma en la fe de Cristo, y el que nos ha ungido con su unción; | Qui autem confirmat nos vobiscum in Christo, et qui unxit nos Deus: |
| 22 | el que asimismo nos ha marcado con su sello, y que por arras de los bienes que nos ha prometido, nos da el Espíritu santo en nuestros corazones. | qui et signavit nos, et dedit pignus Spiritus in cordibus nostris. |
| 23 | Por lo que a mí hace, tomo a Dios por testigo y deseo que me castigue si no digo la verdad, que el no haber pasado todavía a Corinto, ha sido para poder ser indulgente con vosotros: no es esto porque dominemos en vuestra fe; al contrario procuramos contribuir a vuestro gozo, puesto que permanecéis firmes en la fe que recibisteis. | Ego autem testem Deum invoco in animam meam, quod parcens vobis, non veni ultra Corinthum: non quia dominamur fidei vestae, sed adiutores sumus gaudii vestri: nam fide statis. |
