Marcus 7

¹Et conveniunt ad eum pharisaei, et quidam de scribis, venientes ab Ierosolymis. ²Et cum vidissent quosdam ex discipulis eius communibus manibus, id est non lotis, manducare panes, vituperaverunt. ³Pharisaei enim, et omnes Iudaei, nisi crebro laverint manus, non manducant, tenentes traditionem seniorum: ⁴et a foro nisi baptizentur, non comedunt: et alia multa sunt, quae tradita sunt illis servare, baptismata calicum, et urceorum, et aeramentorum, et lectorum: ⁵et interrogabant eum pharisaei et scribae: Quare discipuli tui non ambulant iuxta traditionem seniorum, sed communibus manibus manducant panem? ⁶At ille respondens, dixit eis: Bene prophetavit Isaias de vobis hypocritis, sicut scriptum est: Populus hic labiis me honorat, cor autem eorum longe est a me: ⁷in vanum autem me colunt, docentes doctrinas, et praecepta hominum. ⁸Relinquentes enim mandatum Dei, tenetis traditionem hominum, baptismata urceorum et calicum: et alia similia his facitis multa. ⁹Et dicebat illis: Bene irritum facitis praeceptum Dei, ut traditionem vestram servetis. ¹⁰Moyses enim dixit: Honora patrem tuum, et matrem tuam. Et: Qui maledixerit patri, vel matri, morte moriatur. ¹¹Vos autem dicitis: Si dixerit homo patri, aut matri, Corban (quod est donum) quodcumque ex me, tibi profuerit: ¹²et ultra non dimittitis eum quidquam facere patri suo, aut matri, ¹³rescindentes verbum Dei per traditionem vestram, quam tradidistis: et similia huiusmodi multa facitis.

¹⁴Et advocans iterum turbam, dicebat illis: Audite me omnes, et intelligite. ¹⁵Nihil est extra hominem introiens in eum, quod possit eum coinquinare, sed quae de homine procedunt illa sunt quae communicant hominem. ¹⁶Si quis habet aures audiendi, audiat.

¹⁷Et cum introisset in domum a turba, interrogabant eum discipuli eius parabolam. ¹⁸Et ait illis: Sic et vos imprudentes estis? Non intelligitis quia omne extrinsecus introiens in hominem, non potest eum communicare: ¹⁹quia non intrat in cor eius, sed in ventrum vadit, et in secessum exit, purgans omnes escas? ²⁰Dicebat autem, quoniam quae de homine exeunt, illa communicant hominem. ²¹Ab intus enim de corde hominum malae cogitationes procedunt, adulteria, fornicationes, homicidia, ²²furta, avaritiae, nequitiae, dolus, impudicitiae, oculus malus, blasphemia, superbia, stultitia. ²³Omnia haec mala ab intus procedunt, et communicant hominem.

²⁴Et inde surgens abiit in fines Tyri et Sidonis: et ingressus domum, neminem voluit scire, et non potuit latere. ²⁵Mulier enim statim ut audivit de eo, cuius filia habebat spiritum immundum, intravit, et procidit ad pedes eius. ²⁶Erat enim mulier gentilis, Syrophoenissa genere. Et rogabat eum ut daemonium eiiceret de filia eius. ²⁷Qui dixit illi: Sine prius saturari filios: non est enim bonum sumere panem filiorum, et mittere canibus. ²⁸At illa respondit, et dixit illi: Utique Domine, nam et catelli comedunt sub mensa de micis puerorum. ²⁹Et ait illi: Propter hunc sermonem vade: exiit daemonium a filia tua. ³⁰Et cum abiisset domum suam, invenit puellam iacentem supra lectum, et daemonium exiisse.

³¹Et iterum exiens de finibus Tyri, venit per Sidonem ad mare Galilaeae inter medios fines Decapoleos. ³²Et adducunt ei surdum, et mutum, et deprecabantur eum, ut imponat illi manum. ³³Et apprehendens eum de turba seorsum, misit digitos suos in auriculas eius: et exspuens, tetigit linguam eius: ³⁴et suscipiens in caelum, ingemuit, et ait illi: Ephphetha, quod est, Adaperire. ³⁵Et statim apertae sunt aures eius, et solutum est vinculum linguae eius, et loquebatur recte. ³⁶Et praecepit illis ne cui dicerent. Quanto autem eis praecipiebat, tanto magis plus praedicabant: ³⁷et eo amplius admirabantur, dicentes: Bene omnia fecit: et surdos fecit audire, et mutos loqui.