Marcus 11

¹Et cum appropinquarent Ierosolymae et Bethaniae ad montem Olivarum, mittit duos ex discipulis suis, ²et ait illis: Ite in castellum, quod contra vos est, et statim introëuntes illuc, invenietis pullum ligatum, super quem nemo adhuc hominum sedit: solvite illum, et adducite. ³Et si quis vobis dixerit: Quid facitis? dicite, quia Domino necessarius est: et continuo illum dimittet huc.

⁴Et abeuntes invenerunt pullum ligatum ante ianuam foris in bivio: et solvunt eum. ⁵Et quidam de illic stantibus dicebant illis: Quid facitis solventes pullum? ⁶Qui dixerunt eis sicut praeceperat illis Iesus, et dimiserunt eis. ⁷Et duxerunt pullum ad Iesum: et imponunt illi vestimenta sua, et sedit super eum. ⁸Multi autem vestimenta sua straverunt in via: alii autem frondes caedebant de arboribus, et sternebant in via. ⁹Et qui praeibant, et qui sequebantur, clamabant, dicentes: Hosanna: benedictus qui venit in nomine Domini: ¹⁰benedictum quod venit regnum patris nostri David: hosanna in excelsis. ¹¹Et introivit Ierosolymam in templum: et circumspectis omnibus, cum iam vespera esset hora, exiit in Bethaniam cum duodecim.

¹²Et alia die cum exirent a Bethania, esuriit. ¹³Cumque vidisset a longe ficum habentem folia, venit si quid forte inveniret in ea: et cum venisset ad eam, nihil invenit praeter folia: non enim erat tempus ficorum. ¹⁴Et respondens dixit ei: Iam non amplius in aeternum ex te fructum quisquam manducet. Et audiebant discipuli eius.

¹⁵Et veniunt in Ierosolymam. Et cum introisset in templum, coepit eiicere vendentes et ementes in templo: et mensas numulariorum, et cathedras vendentium columbas evertit: ¹⁶et non sinebat ut quisquam transferret vas per templum: ¹⁷et docebat, dicens eis: Nonne scriptum est: Quia domus mea, domus orationis vocabitur omnibus gentibus? vos autem fecistis eam speluncam latronum. ¹⁸Quo audito principes sacerdotum et scribae, quaerebant quomodo eum perderent: timebant enim eum, quoniam universa turba admirabatur super doctrina eius.

¹⁹Et cum vespera facta esset, egrediebatur de civitate.

²⁰Et cum mane transirent, viderunt ficum aridam factam a radicibus. ²¹Et recordatus Petrus, dixit ei: Rabbi, ecce ficus, cui maledixisti, aruit. ²²Et respondens Iesus ait illis: Habete fidem Dei. ²³Amen dico vobis, quia quicumque dixerit huic monti: Tollere, et mittere in mare, et non haesitaverit in corde suo, sed crediderit, quia quodcumque dixerit fiat, fiet ei. ²⁴Propterea dico vobis, omnia quaecumque orantes petitis, credite quia accipietis, et evenient vobis. ²⁵Et cum stabitis ad orandum, dimittite si quis habetis adversus aliquem: ut et Pater vester, qui in caelis est, dimittat vobis peccata vestra. ²⁶Quod si vos non dimiseritis: nec Pater vester, qui in caelis est, dimittet vobis peccata vestra.

²⁷Et veniunt rursus Ierosolymam. Et cum ambularet in templo, accedunt ad eum summi sacerdotes, et scribae, et seniores: ²⁸et dicunt ei: In qua potestate haec facis? et quis dedit tibi hanc potestatem ut ista facias? ²⁹Iesus autem respondens, ait illis: Interrogabo vos et ego unum verbum, et respondete mihi: et dicam vobis in qua potestate haec faciam. ³⁰Baptismus Ioannis, de caelo erat, an ex hominibus? Respondete mihi. ³¹At illi cogitabant secum, dicentes: Si dixerimus: De caelo, dicet: Quare ergo non credidistis ei? ³²Si dixerimus: Ex hominibus, timemus populum: omnes enim habebant Ioannem quia vere propheta esset. ³³Et respondentes dicunt Iesu: Nescimus. Et respondens Iesus ait illis: Neque ego dico vobis in qua potestate haec faciam.