Collatio
Lamentationes 5
Vulgata Clementina et Septuaginta (editio Sixtina, 1587), versu post versum.
| Vulgata Clementina | Septuaginta (editio Sixtina, 1587) | |
|---|---|---|
| 1 | Recordare, Domine, quid acciderit nobis; intuere et respice opprobrium nostrum. | Μνήσθητι Κύριε, ὅ, τι ἐγενήθη ἡμῖν· ἐπίβλεψον, καὶ ἴδε τὸν ὀνειδισμὸν ἡμῶν. |
| 2 | Haereditas nostra versa est ad alienos, domus nostrae ad extraneos. | Κληρονομία ἡμῶν μετεστράθη ἀλλοτρίοις, οἱ οἶκοι ἡμῶν ξένοις. |
| 3 | Pupilli facti sumus absque patre, matres nostrae quasi viduae. | Ὀρφανοὶ ἐγενήθημεν, οὐχ ὑπάρχει πατὴρ, μητέρες ἡμῶν ὡς αἱ χῆραι. |
| 4 | Aquam nostram pecunia bibimus; ligna nostra pretio comparavimus. | Ὕδωρ ἡμῶν ἐν ἀργυρίῳ ἐπίομεν, ξύλα ἡμῶν ἐν ἀλλάγματι ἦλθεν ἐπὶ τὸν τράχηλον ἡμῶν· |
| 5 | Cervicibus nostris minabamur, lassis non dabatur requies. | ἐδιώχθημεν, ἐκοπιάσαμεν, οὐκ ἀνεπαύθημεν. |
| 6 | Aegypto dedimus manum et Assyriis, ut saturaremur pane. | Αἴγυπτος ἔδωκε χεῖρα, Ἀσσοὺρ εἰς πλησμονὴν αὐτῶν. |
| 7 | Patres nostri peccaverunt, et non sunt: et nos iniquitates eorum portavimus. | Οἱ πατέρες ἡμῶν ἥμαρτον, οὐχ ὑπάρχουσιν, ἡμεῖς τὰ ἀνομήματα αὐτῶν ὑπέσχομεν. |
| 8 | Servi dominati sunt nostri: non fuit qui redimeret de manu eorum. | Δοῦλοι ἐκυρίευσαν ἡμῶν, λυτρούμενος οὐκ ἔστιν ἐκ τῆς χειρὸς αὐτῶν. |
| 9 | In animabus nostris afferebamus panem nobis, a facie gladii in deserto. | Ἐν ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν εἰσοίσομεν ἄρτον ἡμῶν, ἀπὸ προσώπου ῥομφαίας τῆς ἐρήμου. |
| 10 | Pellis nostra quasi clibanus exusta est, a facie tempestatum famis. | Τὸ δέρμα ἡμῶν ὡς κλίβανος ἐπελιώθη, συνεσπάσθησαν ἀπὸ προσώπου καταιγίδων λιμοῦ. |
| 11 | Mulieres in Sion humiliaverunt, et virgines in civitatibus Iuda. | Γυναῖκας ἐν Σιὼν ἐταπείνωσαν, παρθένους ἐν πόλεσιν Ἰούδα. |
| 12 | Principes manu suspensi sunt; facies senum non erubuerunt. | Ἄρχοντες ἐν χερσὶν αὐτῶν ἐκρεμάσθησαν, πρεσβύτεροι οὐκ ἐδοξάσθησαν. |
| 13 | Adolescentibus impudice abusi sunt, et pueri in ligno corruerunt. | Ἐκλεκτοὶ κλαυθμὸν ἀνέλαβον, καὶ νεανίσκοι ἐν ξύλῳ ἠσθένησαν. |
| 14 | Senes defecerunt de portis, iuvenes de choro psallentium. | Καὶ πρεσβύται ἀπὸ πύλης κατέπαυσαν, ἐκλεκτοὶ ἐκ ψαλμῶν αὐτῶν κατέπαυσαν. |
| 15 | Defecit gaudium cordis nostri; versus est in luctum chorus noster. | Κατέλυσε χαρὰ καρδίας ἡμῶν, ἐστράφη εἰς πένθος ὁ χορὸς ἡμῶν· |
| 16 | Cecidit corona capitis nostri: vae nobis, quia peccavimus! | Ἔπεσεν ὁ στέφανος ἡμῶν τῆς κεφαλῆς· οὐαὶ δὲ ἡμῖν, ὅτι ἡμάρτομεν. |
| 17 | Propterea moestum factum est cor nostrum; ideo contenebrati sunt oculi nostri, | Περὶ τούτου ἐγενήθη ὀδύνη, ὀδυνηρὰ ἡ καρδία ἡμῶν, περὶ τούτου ἐσκότασαν οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν. |
| 18 | propter montem Sion quia disperiit; vulpes ambulaverunt in eo. | Ἐπʼ ὄρος Σιὼν, ὅτι ἠφανίσθη, ἀλώπεκες διῆλθον ἐν αὐτῇ. |
| 19 | Tu autem, Domine, in aeternum permanebis, solium tuum in generationem et generationem. | Σὺ δὲ Κύριε εἰς τὸν αἰῶνα κατοικήσεις, ὁ θρόνος σου εἰς γενεὰν καὶ γενεάν. |
| 20 | Quare in perpetuum oblivisceris nostri, derelinques nos in longitudine dierum? | Ἱνατί εἰς νῖκος ἐπιλήσῃ ἡμῶν, καταλείψεις ἡμᾶς εἰς μακρότητα ἡμερῶν; |
| 21 | Converte nos, Domine, ad te, et convertemur; innova dies nostros, sicut a principio. | Ἐπίστρεψον ἡμᾶς Κύριε πρὸς σὲ, καὶ ἐπιστραφησόμεθα· καὶ ἀνακαίνισον ἡμέρας ἡμῶν καθὼς ἔμπροσθεν. |
| 22 | Sed proiiciens repulisti nos: iratus es contra nos vehementer. | Ὅτι ἀπωθούμενος ἀπώσω ἡμᾶς, ὠργίσθης ἐφʼ ἡμᾶς ἕως σθόδρα. |
