Genesis 44

¹Praecepit autem Ioseph dispensatori domus suae, dicens: Imple saccos eorum frumento, quantum possunt capere: et pone pecuniam singulorum in summitate sacci. ²Scyphum autem meum argenteum, et pretium quod dedit tritici, pone in ore sacci iunioris. Factumque est ita.

³Et orto mane, dimissi sunt cum asinis suis. ⁴Iamque urbem exierant, et processerant paululum: tunc Ioseph accersito dispensatore domus, Surge, inquit, et persequere viros: et apprehensis dicito: Quare reddidistis malum pro bono? ⁵scyphus, quem furati estis, ipse est in quo bibit dominus meus, et in quo augurari solet: pessimam rem fecistis. ⁶Fecit ille ut iusserat: et apprehensis per ordinem locutus est. ⁷Qui responderunt: Quare sic loquitur dominus noster, ut servi tui tantum flagitii commiserint? ⁸pecuniam, quam invenimus in summitate saccorum, reportavimus ad te de terra Chanaan: et quomodo consequens est ut furati simus de domo domini tui aurum vel argentum? ⁹apud quemcumque fuerit inventum servorum tuorum quod quaeris, moriatur, et nos erimus servi domini nostri. ¹⁰Qui dixit eis: Fiat iuxta vestram sententiam: apud quemcumque fuerit inventus, ipse sit servus meus, vos autem eritis innoxii. ¹¹Itaque festinato deponentes in terram saccos, aperuerunt singuli. ¹²Quos scrutatus, incipiens a maiore usque ad minimum, invenit scyphum in sacco Beniamin.

¹³At illi, scissis vestibus, oneratisque rursum asinis, reversi sunt in oppidum. ¹⁴Primusque Iudas cum fratribus ingressus est ad Ioseph (necdum enim de loco abierat) omnesque ante eum pariter in terram corruerunt. ¹⁵Quibus ille ait: Cur sic agere voluistis? an ignoratis quod non sit similis mei in augurandi scientia? ¹⁶Cui Iudas: Quid respondebimus, inquit, domino meo? vel quid loquemur, aut iuste poterimus obtendere? Deus invenit iniquitatem servorum tuorum: en omnes servi sumus domini mei, et nos, et apud quem inventus est scyphus. ¹⁷Respondit Ioseph: Absit a me ut sic agam: qui furatus est scyphum, ipse sit servus meus: vos autem abite liberi ad patrem vestrum.

¹⁸Accedens autem propius Iudas, confidenter ait: Oro, domini mi, loquatur servus tuus verbum in auribus tuis, et ne irascaris famulo tuo: tu es enim post Pharaonem ¹⁹dominus meus. Interrogasti prius servos tuos: Habetis patrem aut fratrem? ²⁰et nos respondimus tibi domino meo: Est nobis pater senex, et puer parvulus, qui in senectute illius natus est: cuius uterinus frater mortuus est: et ipsum solum habet mater sua, pater vero tenere diliget eum. ²¹Dixistique servis tuis: Adducite eum ad me, et ponam oculos meos super illum. ²²Suggessimus domino meo: Non potest puer relinquere patrem suum: si enim illum dimiserit, morietur. ²³Et dixisti servis tuis: Nisi venerit frater vester minimus vobiscum, non videbitis amplius faciem meam. ²⁴Cum ergo ascendissemus ad famulum tuum patrem nostrum, narravimus ei omnia quae locutus est dominus meus. ²⁵Et dixit pater noster: Revertimini, et emite nobis parum tritici. ²⁶Cui diximus: Ire non possumus: si frater noster minimus descenderit nobiscum, proficiscemur simul: alioquin illo absente, non audemus videre faciem viri. ²⁷Ad quae ille respondit: Vos scitis quod duos genuerit mihi uxor mea. ²⁸Egressus est unus, et dixistis: Bestia devoravit eum: et hucusque non comparet. ²⁹Si tuleritis et istum, et aliquid ei in via contigerit, deducetis canos meos cum moerore ad inferos. ³⁰Igitur si intravero ad servum tuum patrem nostrum, et puer defuerit (cum anima illius ex huius anima pendeat), ³¹videritque eum non esse nobiscum, morietur, et deducent famuli tui canos eius cum dolore ad inferos. ³²Ego proprie servus tuus sim qui in meam hunc recepi fidem, et spopondi dicens: Nisi reduxero eum, peccati reus ero in patrem meum omni tempore. ³³Manebo itaque servus tuus pro puero in ministerio domini mei, et puer ascendat cum fratribus suis. ³⁴Non enim possum redire ad patrem meum, absente puero: ne calamitatis, quae oppressura est patrem meum, testis assistam.