Deuteronomium 33

¹Haec est benedictio, qua benedixit Moyses, homo Dei, filiis Israël ante mortem suam.

²Et ait: Dominus de Sinai venit, et de Seir ortus est nobis: apparuit de monte Pharan, et cum eo sanctorum millia. In dextera eius ignea lex.

³Dilexit populos, omnes sancti in manu illius sunt: et qui appropinquant pedibus eius, accipient de doctrina illius.

⁴Legem praecepit nobis Moyses, haereditatem multitudinis Iacob.

⁵Erit apud rectissimum rex, congregatis principibus populi cum tribubus Israël.

⁶Vivat Ruben, et non moriatur, et sit parvus in numero.

⁷Haec est Iudae benedictio: Audi, Domine, vocem Iudae, et ad populum suum introduc eum: manus eius pugnabunt pro eo, et adiutor illius contra adversarios eius erit.

⁸Levi quoque ait: Perfectio tua, et doctrina tua viro sancto tuo, quem probasti in tentatione, et iudicasti ad aquas contradictionis.

⁹Qui dixit patri suo et matri suae: Nescio vos: et fratribus suis: Ignoro vos: et nescierunt filios suos. Hi custodierunt eloquium tuum, et pactum tuum servaverunt.

¹⁰Iudicia tua, o Iacob, et legem tuam, o Israël: ponent thymiama in furore tuo, et holocaustum super altare tuum.

¹¹Benedic, Domine, fortitudini eius: et opera manuum illius suscipe. Percute dorsa inimicorum eius: et qui oderunt eum, non consurgant.

¹²Et Beniamin ait: Amantissimus Domini habitabit confidenter in eo: quasi in thalamo tota die morabitur, et inter humeros illius requiescet.

¹³Ioseph quoque ait: De benedictione Domini terra eius, de pomis caeli, et rore, atque abysso subiacente.

¹⁴De pomis fructuum solis ac lunae,

¹⁵de vertice antiquorum montium, de pomis collium aeternorum:

¹⁶et de frugibus terrae, et de plenitudine eius. Benedictio illius qui apparuit in rubo, veniat super caput Ioseph, et super verticem nazaraei inter fratres suos.

¹⁷Quasi primogeniti tauri pulchritudo eius, cornua rhinocerotis cornua illius: in ipsis ventilabit gentes usque ad terminos terrae. Hae sunt multitudines Ephraim: et haec millia Manasse.

¹⁸Et Zabulon ait: Laetare, Zabulon, in exitu tuo, et Issachar in tabernaculis tuis.

¹⁹Populos vocabunt ad montem: ibi immolabunt victimas iustitiae. Qui inundationem maris quasi lac sugent, et thesauros absconditos arenarum.

²⁰Et Gad ait: Benedictus in latitudine Gad: quasi leo requievit, cepitque brachium et verticem.

²¹Et vidit principatum suum, quod in parte sua doctor esset repositus: qui fuit cum principibus populi, et fecit iustitias Domini, et iudicium suum cum Israël.

²²Dan quoque ait: Dan catulus leonis, fluet largiter de Basan.

²³Et Nephthali dixit: Nephthali abundantia perfruetur, et plenus erit benedictionibus Domini: mare et meridiem possidebit.

²⁴Aser quoque ait: Benedictus in filiis Aser, sit placens fratribus suis, et tingat in oleo pedem suum:

²⁵ferrum et aes calceamentum eius. Sicut dies iuventutis tuae, ita et senectus tua.

²⁶Non est deus alius ut Deus rectissimi, ascensor caeli, auxiliator tuus. Magnificentia eius discurrunt nubes,

²⁷habitaculum eius sursum, et subter brachia sempiterna eiiciet a facie tua inimicum, dicetque: Conterere.

²⁸Habitabit Israël confidenter, et solus. Oculus Iacob in terra frumenti et vini, caelique caligabunt rore.

²⁹Beatus es tu, Israël: quis similis tui, popule, qui salvaris in Domino? Scutum auxilii tui, et gladius gloriae tuae: negabunt te inimici tui, et tu eorum colla calcabis.